Gastschrijvers

Op safe spelen is riskant  – Door Kirsten Vonk

Verandering. Ver-ander-ing. Is dat net zoiets als ‘ver-liefd’, ver van de liefde? Of ont-wikkeling, het afdoen van wikkels? Vragen waar ik het antwoord niet op weet maar één ding weet ik zeker; je weet nooit zeker wat er gebeurt na een verandering.
Soms kies je er vrijwillig voor om zaken anders aan te pakken, omdat je het zat bent, omdat je onderweg geïnspireerd bent geraakt of omdat je toe bent aan iets nieuws. Maar misschien komt het nog vaker voor dat een verandering geen vrijwillige keuze is. Het overkomt je zonder dat je weet waar het goed voor is. Zaken als fysiek letsel na een ongeluk, een echtscheiding of kleiner leed zoals het missen van de trein. Gedwongen verandering dus. Maar wat moet je ermee?

Op de dag dat ik ontslagen werd, dacht ik dat iedereen gek geworden was. Ik? De meest loyale medewerker van het bedrijf? Het hoe en waarom ontging mij volkomen. Nadat de mist van verbazing was opgetrokken en mijn ego weer begon uit te deuken, kreeg ik ook nog een gezellige rechtszaak geserveerd. Of ik wilde of niet, ik had te maken met een verandering. Mijn dagelijkse patroon werd bruut onderbroken door iets van buitenaf. Men vond mij zielig. Ik vond mij zielig. Maar ik was vooral in de war. Er was grote onzekerheid. Hoe nu verder?
Door het gedwongen thuis zitten en een teveel aan tijd, kreeg ik de ruimte om te zien wat er gebeurde. Ik had 8 dienstjaren bij het bedrijf erop zitten en eigenlijk, heel eigenlijk zat ik me een beetje te vervelen in mijn functie. Onderweg had ik kennelijk wat signalen gemist, ik was niet bewust met mijn geluk bezig, met als gevolg dat er een beslissing vóór mij werd genomen. Ontslag dus.
En toen ik nog een keer nadacht, realiseerde ik me dat ik met mijn ontslagvergoeding plus uitkering er eigenlijk riant bij zat. Steeds meer ging ik inzien dat deze verandering nog helemaal niet zo’n slechte verandering was. En voordat ik het wist zat ik bij de Kamer van Koophandel om mijn bedrijf in te schrijven. Het voelde als een point of no return. Ik zat op een rijdende trein en het spoor leidde maar 1 kant op, die naar het zelfstandig ondernemerschap.

Deze gedwongen verandering was dus niet alleen nodig om mij wakker te schudden maar ook om kapitein te worden op mijn eigen schip. Als ik met windkracht 36 door mijn leven waai, kan ik onderweg natuurlijk niet ervaren of ik nog doe waar ik goed in ben, waar ik plezier in heb en of ik dichter bij mijn doel kom. Dan moet er kennelijk ingegrepen worden om mij stil te laten staan bij wat er nu is.
Maar dan de vrijwillige verandering. Je bent op een punt aangekomen dat je wéét dat er verandering nodig is maar uit angst voor het onbekende blijf je op oude voet doorgaan. Op tv hoorde ik een meisje met anorexia iets zeggen als ‘het heeft geen zin om te genezen want ik weet niet wat zich dan aandient. Nu met Anorexia weet ik precies waar ik aan toe ben’. Het lijden geeft dus meer zekerheid dan de weg van genezing.
In mijn werk kom ik het vaak tegen; ik daag een ondernemer uit hardop te dagdromen over zijn wensen. Waar krijgt hij een energyboost van, waar geloof hij in, wanneer komt hij op het puntje van zijn stoel zitten? Ik zie iemand dan stralen, opbloeien en mild worden. Ik vraag vervolgens wat hem ervan weerhoudt zijn droom te realiseren en dan komen de lijstjes; gezin, geld, tijd, niet haalbaar tot aan ‘ja maar ik kan toch niet gewoon gaan doen wat ik leuk vind’. Ehm…?
Voor een makelaar had ik een concept bedacht waarmee hij zijn kantoor op vernieuwende wijze kon positioneren. Hij was enthousiast over het idee maar zijn bezwaar was dat door de vernieuwing de telefoon wel eens roodgloeiend kon gaan staan met potentiële opdrachtgevers.
Nadat ik mijn opengevallen mond weer in normale positie had gebracht, realiseerde ik me dat veranderingen niet altijd rigoureus hoeven te zijn.  Kleine stapjes zijn tenslotte ook al een verandering.

Maar wat mij zo fascineert is de vraag waar wij zo bang voor zijn. Bang voor het verlies van zekerheid en het vertrouwde niet kunnen loslaten? Maar bestaat zekerheid wel? Trouw beloven tot aan de dood en onderweg scheiden. Een functie behouden voor het comfortabele salaris en dan volgt ontslag. Heel gezond leven maar toch ziek worden. Mijn oma zei op haar sterfbed; ik heb heel zuinig geleefd en nu is er veel geld over. Had ik er maar van geleefd’. Wat een pijnlijke constatering. Op safe spelen blijkt dus nogal riskant.

En dan kiés je voor verandering. Je wilt je leven verrijken met bijvoorbeeld de liefde van je leven. Op basis van wilskracht ga je op zoek. Maar zodra er spierballen aan te pas komen zul je zien dat het niet lukt. Sommige dingen zijn niet af te dwingen. En maar goed ook. Soms moet je dingen laten rijpen. Het letterlijk de ruimte geven zich te ontwikkelen, bewust of onbewust.
Ik heb nooit prijzen gewonnen met afwachten. Mij werd verteld dat als je iets wilde, je je schouders eronder moest zetten en hard werken. Heel hard werken.
Maar tot vervelens toe heb ik moeten accepteren dat je een rivier niet kunt duwen. En dan is het wel heel fijn als je onderweg signaaltjes tegenkomt als ‘verveling is een truc van de natuur om ideeën te laten rijpen’. Of het waar is of niet, ik zag het als de oplossing naar verandering.

Veranderen of niet? Voor mij is het een duel tussen ratio en gevoel. Ratio vertelt mij op safe te spelen, dus weinig risico’s te nemen en vooral niet gek te doen. Mijn gevoel vertelt mij iets anders; volg je hart, ook al past dit niet in het plaatje van je naasten. Verloochen jezelf niet, blijf dicht bij jezelf want dan ben je het meest van waarde voor je omgeving.

18 januari 2011
© Kirsten Vonk

Smakelijk leven –  Door Warvis

Mevr. Warvis is 100% vrouw. Die kan wél multitasken maar niet kaartlezen, heeft weinig met computers, is dominant, erg nieuwsgierig, en communicatief bijzonder vaardig. Mooi! Wat genen betreft is ze stijlvol geprogrammeerd om er qua voortplanting de beste uit te kiezen.

Soort zoek soort, dus ik ben een ‘echte’ man. Dat betekent dat ik vaak iMac, zelden verdwaal, oplossingen aandraag wanneer ze eigelijk empathie zoekt, en uiteraard maar één ding tegelijk kan. Zoals alle mannen ben ook ik geprogrammeerd om mijn genen zo veel mogelijk te verspreiden.

Ik ken geen enkele kerel die problemen heeft met de vrouwelijke genprogrammering. Sterker nog, de meeste juichen het toe. Als echte man deel ik die vreugde ook. De nadelen nemen we er met liefde bij. Maar andersom staat de wereld al snel op z’n kop. Want hoeveel vrouwen hebben begrip voor de mannelijke voortplantingsselectieprocedure?

Op de vraag van de sympathieke journalist, over hoe zij in dit aspect over mannen dacht, antwoordde de gesoigneerde Belgische madame:

“Awel meneer Jambers, het is zo jammer dat ge voor dat éne worstje dat hele zwijn daar bij moet nemen.”

Hoe komt het dat wat mannen in haar genen prijzen, omgekeerd evenredig tot zwijnerij wordt gedegradeerd? Ik denk onbegrip.

Naar andere vrouwen kijken en genen willen verspreiden is slechts de aard van het beestje. Een door bijvoorbeeld feromonen genetisch geïnitieerde natuurlijke reactie. Niets om je druk over te maken. Want gevoelens zijn nooit fout. Die komen ongevraagd en heb je gewoon. Punt! Ook gedachten kunnen daardoor onmogelijk fout of slecht zijn. Die komen namelijk evenzo onaangekondigd aan ons geestesoog voorbij.

Wat doe je vervolgens met al die gevoelens, verlangens en gedachtes? Geniet of krijg er kippenvel van maar onderdruk ze in ieder geval niet. Onderga en koester ze. Ervaar dat je in het hier en nu bent, dat je lééft. Want het zijn niet je gevoelens maar je daden die bepalen of je een ‘echte man’ danwel schlemiel bent.

Vuur fascineert. Mij ook. Maar je bent pas een pyromaan als je daadwerkelijk brand sticht. Zo is ook boosheid niet slecht. Boos zijn mag. Enkel het schelden, schoppen of slaan maakt je tot hufter. En evenzo ben je wat mij betreft pas een zwijn bij gebrek aan persoonlijke hygiëne, of in dit geval, als je je lul achterna loopt.

Door soort zoekt soort heeft een mooie vrouw vaak mooie vriendinnen. Mevr. Warvis is zo’n mooie vrouw. Ze weet dat ik met al haar vriendinnen graag een beschuitje zou willen eten. Of, als het weer zover is, in gedachten bij haar Ladies Only kookclub aanschuif om mezelf tegoed te doen aan hun lekkernijen. En dat mag allemaal! Ik hoef me niet te schamen voor m’n verlangens en fantasieën. Ik mag vrijuit denken en voelen, ongeacht over wat of waar ik zin in heb. Want door begrip van onze genen vindt ze het helemaal niet erg als ik ergens anders honger krijg…

… zolang ik maar wél thuis kom eten!

Meestal kook ik, maar mevr. Warvis is daarin ook zeer bedreven. Eten doen we het liefste samen. Ook buiten de deur. De ingrediënten voor een gezonde eetlust zijn respect en wederzijds begrip voor elkaars verschillen. Wij hebben er in ieder geval al jaren lang een bijzonder smakelijk leven door.

Bon appetit,
Warvis.

5 november
© 2010 – Warvis

reacties
  1. Warvis, de kop is eraf. Het spits afgebeten als gastcolumnist. Welkom op het SchrijfbloQ-podium! Je hebt een origineel thema gekozen en wat mij betreft op een heerlijk stereotype manier uitgewerkt. Je verhaal leest lekker weg en ik vind er veel momenten van (soms ietwat pijnlijk confronterende) herkenning in. Wel leuk om dat te ervaren. Ook interessant om (straks) te merken wat jouw ‘zwart-wit’ benadering van man-vrouw karakteristieken gaat losmaken. Is het de parodie die de nadruk krijgt, of hebben de comments zometeen betrekking op jouw ‘stellingen’. Schrijven blijft toch altijd spannend. Zeker wanneer je dat combineert met (buiten de deur) eten…
    Een smakelijk verhaal. Dank daarvoor.

    • Warvis zegt:

      Als ‘wanabee’ schrijver is de eerst publicatie (anders dan op m’n eigen site) een spannende en leuke ervaring. Toch een soort van mijlpaal. Vooral ook omdat ik SchrijfbloQ zie als een collectief van zeven Kanjers. Ik ben jullie dan ook dankbaar voor de geboden kans en vind het een eer dat ik voor SchrijfbloQ mócht schrijven.

      Geen idee wat me aan reacties te wachten staat. Wel dat ik het allemaal heel interessant vind en hoop dat het er veel worden.

      De aanhalingstekens waren een foutje en zijn verwijderd.

      Cheers!

  2. […] This post was mentioned on Twitter by Carolien Geurtsen, Carolien Geurtsen. Carolien Geurtsen said: Vanaf vandaag publiceert SchrijfbloQ met enige regelmaat werk van gastschrijvers. Wie bij het spits af ? http://wp.me/PQOPF-eG Smakelijk! […]

  3. Hallo Warvis. Ik heb veel begrip voor de mannelijke voortplantingsselectieprocedure, ik vind alleen de uitvoering van die pre-occupatie bij sommigen zo pover…😉.

    Welkom op dit podium, dit keer in de hoedanigheid als eerste gastschrijver!!

    Geestige column, met af en toe een spannende insinuatie. Zeker door de gekozen metafoor. Zo vroeg ik mij toch stiekem af waar dan precies Meneer en Mevrouw Warvis de lekkere trek buiten de deur samen op doen…? Maar wat uiteindelijk beklijft is de vaststelling dat er in jullie relatie veel in openheid gedeeld wordt. En dat vind ik heel erg mooi. Zeer opwekkend. Dat zouden meer mannen mogen doen. En waarschijnlijk zouden ze dan ook beter gezien en begrepen worden…. en in alle opzichten zouden we allen nog smakelijker “eten”.

  4. Warvis zegt:

    Dank voor de enthousiaste ontvangst. Zo wordt schrijven wel heel erg leuk.

    Graag gedaan!

  5. 5, november, 2010, 15:0 om 3:23 pm

    Hi Warvis, ik geniet erg van je stuk, met schijnbaar voor de hand liggende metaforen die je genadeloos knap doorvoert tot het zoete eind. Zeker voor zo’n zintuigelijk tiep als ik ben een feest der herkenning, niet in de laatste plaats ook kwa inhoud!

    De laatste alinea is mij uit het hart gegrepen en wordt door zo weinig mensen ten diepste geleefd. Respect is een ding wat ook verminderd bij gebrek aan wederzijds begrip voor onderlinge verschillen, en als onderwerp van gesprek meest mijn praktijk vult als stellen zoekende zijn naar diepere verbinding en meer intimiteit in hun relatie.

    Fijn om jouw bijdrage als eerste gastschrijverij te hebben!

  6. Rita Besanger zegt:

    Vooral doorgaan,met trots gelezen.Wij van Hoofdplaat.

  7. Thierry zegt:

    Yo Bro,
    leuk geschreven😉
    Voor mij niets anders dan herkenning.

    Bon appetit dude🙂

  8. Ik moest lachen om je verhaal. Grappig geschreven. Leuk gevonden om ‘smakelijk eten’ als metafoor te gebruiken. Goed dus.

    Dat “samen buiten de deur eten” … moet ik dat letterlijk of figuurlijk nemen?

  9. Suz zegt:

    Die mevrouw Warvis heeft het zeker goed bekeken.
    Beetje flauw dat ze zo’n topman voor zichzelf houdt.

  10. Marianne zegt:

    Buurman Warvis…!

    Ik ben niet zo’n held in het geven van reacties, maar dit is wederom weer bijzonder, vol humor en waarheden, dus kortweg geweldig stuk!
    Wat een talent.

  11. Ik vind de laatste alinea het allersterkst. Heel erg waar ook. Bedankt dat je jouw verhaal met ons deelt.

  12. Kirsten,
    Welkom op het Schrijfbloq-podium. Een heel eigen verhaal zet je neer. Mooie accenten vind ik het door het leven waaien met windkracht 36, het tot vervelens toe constateren dat je een rivier niet kunt duwen en diezelfde verveling die een truc is van de natuur om ideeën te laten rijpen. Een beeldspraak die ik wel lekker vind klinken. Het zet me wel meteen ook aan het denken. Wat te doen met het liedje van Paul de Leeuw (ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde..). Weliswaar geen duwen, maar toch. Leven met windkracht 36? Wauw! Hier gingen in november 2010 bij windkracht 12 al daken van de huizen. Dan is met jouw levensvaart ‘uit je dak gaan’ wel bijna een vanzelfsprekendheid! Kortom, een wervelend verhaal. Persoonlijke boodschap en stof tot nadenken. Dank daarvoor.

  13. Suzanne Buis zegt:

    Mooie manier van vertellen, Kirsten! Ik heb je verhaal aandachtig gelezen, te meer ik er situaties in herken van meerdere vrienden en inmiddels collega-freelancers.

    En als ik weer eens met pijn in mijn nek zit te werken, hoop ik vaker te denken aan dat duwen van rivieren. Ik ben een kreeft, dus ik weet en voel ook nog met zekerheid dat het volstrekt zinloos is – stress in het kwadraat🙂

    Bedankt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s