De draai van Geert…

Geplaatst op: 25 juni 2011 door Geert van den Munckhof in /Actueel/
Tags:, ,

Het Limburgs Dagblad gelezen en de Volkskrant, met al haar bijlagen. Dat kost op een zaterdag toch al gauw een kleine twee uur, dus op tijd opstaan was geen overbodige luxe. Weer veel ellende in de krant gezien. Vermeende bomaanslag in Berg aan de Maas, op de voorpagina van het Limburgs Dagblad. Berg aan de Maas. Alfabetisch gezien is Horst aan de Maas dan toch ook wel bijna aan de beurt, zou je zeggen. Of hebben wij onze bomaanslagen al gehad? Een paar weken geleden toen er zo’n veertig kannonnen continu stonden te bulderen op het Ruiterterrein in de Kasteelse Bossen. Pardon, Kasteelpark Ter Horst, ik vergis me. En ik vergis me daarin toch nog regelmatig, sinds de naam van wat altijd gewoon de Kasteelse Bossen heette, om marketing-technische en toeristisch-economisch volledig verantwoorde redenen is omgezet naar Kasteelpark Ter Horst. Je moet niet willen blijven hangen in het verleden en soms moet je dingen gewoon even anders noemen. Verstandelijk ben ik het daar wel mee eens, maar het is gek hoe kleverig historie in de hersenen kan zijn. Afijn. Laten we vooruit blijven kijken. Het regent nu nog wat, maar over een paar dagen is het bijna 40 graden Celsius. Dus waar hebben we het over…

Klimaatverandering, zullen sommigen meteen zeggen. Daar hebben we het dan over. Ja, ook over milieu stond er een stukje in de Volkskrant. Daar moest je deze keer wel even goed naar zoeken overigens. Eén, omdat het in de digitale versie van de Volkskrant stond. En twee, het was één van de veertig reacties op een artikel over de vrijspraak van Wilders. De schrijver van de ‘milieu’-reactie stelde dat Wilders misschien wel verzonnen was door Shell en andere petro-chemische groot-industriëlen, om zo de aandacht af te leiden van de echte problemen van deze wereld. Ja, ja, vrijheid van meningsuiting kan allerlei kanten op gaan. Zoals zo vaak hebben we ook hier weer, even voor het gemak, twee partijen. De ‘eensen’ en de ‘oneensen’. En allebei hebben ze over en weer gelijk en ongelijk, vinden ze. En dat gelijk menen ze te halen door de ander vooral van ongelijk te beschuldigen.

Dat frusteert me nog het meest. Dat ik dat van een afstand lees en over de inhoud eigenlijk geen mening heb. Terwijl ik wél iets vind van de manier waarop mensen in de discussie met elkaar om gaan. Even voor de duidelijkheid, ik heb niet het idee dat ik heel bewust vóór de ene of de andere groep ben. Daarvoor weet ik vaak te weinig van de materie, vind ik zelf. En dan kun je moeilijk kiezen.  Ik hoor om die reden altijd in eerste instantie een beetje bij mezelf, maar daar hebben die anderen, heel terecht, geen boodschap aan. Toch wil ik ze best begrijpen.

Daarom lees ik het artikel waar de ‘milieuman’ van net op reageerde. Het artikel is van de hand van Nausicaa Marbe, een columniste van de Volkskrant. Mevrouw Marbe heb ik een jaar geleden, met naam en toenaam een keer in mijn iPhone bewaard. Dat deed ik, omdat ik toen toch wat onaangenaam getroffen werd door een artikel van haar hand. Ze schreef destijds in de papieren Volkskrant Job Cohen compleet de grond in. Bijna vergelijkbaar met wat Wilders volgens mij met de Islam zou willen doen, als ik me die vrije interpretatie even mag permiteren. Het digitale artikel ging toevallig (indirect) over Wilders, dus die vergelijking komt niet voor niets bij me op, denk ik. De strekking van haar verhaal deze keer: De rechters hebben de enig juiste keuze gemaakt door Wilders vrij te spreken; iemand die dat niet snapt is tegen vrijheid van meningsuiting  en als tegenstanders van Wilders nú door willen procederen, dan zijn het –en ik citeer- ‘fanatici, die nooit slapen’ (einde citaat). Het is een verademing om bij een dergelijk Wilders-vriendelijk en ‘links-hatend’ artikel alle reacties daarop door te lezen. Ik merk dat het een goede manier is om m’n eigen mening wat te kneden. Die mening, onbeholpen proberend minder diffuus te worden, krijgt bij elke reactie meer vorm. En wat me na veertig reacties opvalt, is dat mijn affiniteit toch ligt bij die reacties die -hoe zal ik het zeggen- ‘redelijk’ blijven. Met andere woorden, ‘netjes’ blijven, terwijl ze toch duidelijk partij kiezen. Ik haak af bij reacties die met scheldwoorden van 110 decibel de andersdenkenden verguizen. Geef mij maar de wat meer verfijnde reacties. Rustig, beredenerend.

Een dergelijk gevoel van rust krijg ik ook bij het artikel van Arnon Grunberg,  in de rubriek ‘Boeken’ van de Volkskrant. Eén zin hieruit: ‘Wij weten amper wat goed is voor onszelf en om dat te verhullen hebben wij een noodsprong gemaakt: wij weten wat goed is voor de ander’. Daarmee raakt hij de spijker op de kop. Het is vaak veel makkelijker de ander te bekritiseren dan kritisch over jezelf na te denken. De ander confronteren en frusteren om de eigen confrontatie en frustatie uit de weg te gaan. De ander gebruiken als gemakkelijke uitlaatklep van de eigen frustatie.

De wat zure, eenzijdige kritiek van Nausicaa Marbe, richting alles en iedereen die tegen Wilders is, staat in zo’n schril contrast met de weldadig aandoende veelzijdigheid van Arnon Grunberg. Die veelzijdigheid vórmt meningen. Maar dan moet je wél naar jezelf durven kijken. Vooral éérst naar je zelf en van daaruit pas naar anderen. Zélf de maatstaf willen zijn, waaraan je anderen afmeet. Als je zelf één meter tachtig bent, moet je de ander niet voor drie meter zestig willen veroordelen. Zo lang zijn ze niet. En zo groot ben je zelf ook niet. Harder roepen heeft dan niet zo veel zin. Daar wordt je zelf niet langer en de ander niet korter van. De argumenten wel zwakker…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s