Post Tagged ‘Liefde’

Bij het thema Relaties schieten er een heleboel mogelijkheden door m’n hoofd: man/vrouw, ouder/kind, werkgever/werknemer, baasje/hondje. Daarnaast ook de vele aspecten die belangrijk zijn in relaties, zoals vertrouwen, respect en gelijkwaardigheid. We zijn ook allemaal afhankelijk van elkaar in een relatie. Zolang alles een beetje in balans is, gaat het goed, maar soms lijkt de balans voor de buitenwereld een beetje zoek te zijn. Dan geldt eigenlijk het belangrijkste, haal je beiden eruit wat je nodig hebt.

Een mooi voorbeeld hiervan is de relatie van mijn ouders. Als kind zijnde vroeg ik me altijd af wat hun in vredesnaam bond. Altijd onderhuidse ruzies, steken onder water, elkaar proberen af te troeven en dat alles onder het mom van ‘wij maken geen ruzie hoor wij hebben slechts een meningsverschil’. Tuuurlijk, toen ik eenmaal het huis uit was en ik zag dat die twee-eenheid gewoon bleef bestaan en dat ik eindelijk begreep dat het allebei volwassen mensen waren die konden beslissen om er uit te stappen maar dat niet deden, kon ik het loslaten. Ze zochten het maar lekker uit met z’n tweeën. Blijkbaar werkte het voor hen op deze manier.

Een van de bijzonderste, -lees ingewikkeldste – relaties die je kunt hebben is een ouder/kind relatie. Nou geldt natuurlijk voor iedere relatie dat er groei en ontwikkeling in moet zitten, maar bij een ouder/kind relatie is dat wel heel belangrijk omdat het een natuurlijk gegeven is. Een kind wordt geboren als baby en dat ie schattig is, is geen toeval. De natuur heeft er voor gezorgd dat baby’s en puppies, kortom alles wat jong en afhankelijk is van overleven van anderen schattig is. Dat heeft te maken met de stand van de ogen etc etc is mij eens verteld door een bioloog. Die schattigheid verdwijnt naarmate de afhankelijkheid van overleven minder wordt en daar zit vaak het probleem. De afhankelijkheid verandert en dat kan voor sommige mensen erg schokkend zijn. Maar ook al ben je er op voorbereid en heb je gelijkwaardigheid en het tot volle ontwikkeling brengen van de potentie van je kind vooropgesteld, dan toch word je soms nog verrast door die veranderingen Ze kunnen je laten twijfelen. Maar ook die emoties betekenen groei, mits je er natuurlijk voor open staat.

Afhankelijkheid is er natuurlijk in alle relaties, maar ook daar geldt, ‘gun je elkaar die groei?’ Kan de baas het aan dat zijn rechterhand hem voorbij groeit qua kennis en inzicht? Kan de vader het aan dat de dochter met de ogen draait als hij een poging doet om haar wiskunde te begrijpen? Kan de man het aan dat zijn vrouw meer gaat verdienen dan hij?

Voor mij persoonlijk is het heel belangrijk dat ik word vrijgelaten om mezelf te ontwikkelen, te groeien in een relatie. Je loopt natuurlijk altijd de kans dat je elkaar ontgroeit maar als je van elkaar houdt, gun je elkaar die groei. Accepteer je het feit dat de groei niet altijd gelijk op gaat en dat je elkaar af en toe op sleeptouw moet nemen. Als je dat allebei kunt accepteren kom je denk ik een heel eind.

Afhankelijkheid is er ook tussen het baasje en het dier. Waarbij vaak het dier afhankelijker lijkt dan het baasje. Als het dier verwaarloosd wordt en geen eten krijgt of mishandeld wordt ja dan is dat zo, maar gelukkig gaat het in de meeste gevallen anders en dan is het waarschijnlijk een van de stabielste relaties die je kunt hebben. Baasje geeft hondje eten, drinken, een aai, loopt er mee, gooit een bal, betaald kapitalen aan de dierenarts maar krijgt daar iets heel moois voor terug; onvoorwaardelijke liefde! Of je nu je door de tijd heen, dik, kaal, depressief, werkloos, ziek of oud wordt het beestje blijft je vrolijk begroeten, iedere ochtend!

 

Dit is een bijdrage van gastschrijver Anoushka Rood

Voorspel

Geplaatst op: 1 december 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Vóórspel
Tags:, , , ,

De dag dat ik dat woord het raam uitgooide als zijnde iets van doen te moeten hebben met fijn vrijen, was een gezegende dag.

Was het daarvoor nog voornamelijk allemaal gedoe met elkaar in de gaten houden of het ‘echte’ werk nu al begonnen was, of iedereen daar ook dezelfde mening over had en of het soms niet direct en treurig dreigde over te gaan in naspel. Na die dag werd het van leuk alleen maar leuker en steeds meer samen en vanzelf dan voor die tijd.

Alles maar dan ook alles aan voorspel ‘old skool’ leek gekunsteld, er waren richtlijnen voor beide partners hoe zich te gedragen, het stappenplan en de choreografie die het hele samenzijn een verkrampt en geforceerd karakter gaven, met altijd weer nauw verholen onzekere blikken van: zijn we al zover of nog niet.

Na die ‘donder-het-voorspel-het-raam-uit-dag’ werd het steeds simpeler: óf het was fijn, óf het was dat niet, óf we vreeën verder, óf we hielden een pauze of stopten er helemaal mee. Het ging vanaf toen vooral over afstemming, aanvoelen van de magnetische aantrekkingskracht van onze lichamen, die gaven aan: wel of niet, harder of zachter en zochten elkaar op of lieten elkaar alleen. Zonder geleuter of praten over, dat deden we soms in de kroeg of op vakantie. Was de een woest en wild en de ander niet, dan was het meest simpele dat er eenvoudigweg niet gevreeën werd. Als het andersom was, kon er nog wel eens sprake zijn van al of niet bewuste verleiding, gewoon door tegen elkaar aan te gaan liggen na het ‘opgegeven’ te hebben. ‘Klaar voor de slaap’ so to speak. Er hoefde niets van gemaakt te worden wat het niet was en het mocht alles worden wat er kon. Als het dan vanzelf toch of weer gingen stromen dan kon er alsnog een hartstochtelijke vrijpartij van een half of een paar uur ontstaan.

Al deze ontwikkelingen stemden ons zeer tevreden en gelukkig en waren goed voor jarenlang frank en vrij plezier. Alle groepen waar we door de jaren heen in zaten, die op een of andere manier uitnodigden tot persoonlijke gesprekken, bleken vol met mensen voor wie vrijen een issue was of in de loop van de jaren werd, met meestal de vrouw die niet zo vaak wilde vrijen en een ontevredenheid bij beiden.
Soms hadden wij het met ons tweeën hierover, verder zonder namen te noemen want die interesseerden ons niet.
We waren er vooral verbaasd over dat wij zo’n uitzondering leken te zijn, zowel in frequentie als in zin-innigheid. Gezien mijn wat krakkemikkige seksuele verleden met misbruik als klein meisje en een verkrachting als jonge vrouw, was ik sowieso erg tevreden met alle door de jaren heen herwonnen vrijheid van belevingsuiting en vermogen tot genieten.
Bij ons was het vrijen altijd feest. De enkele keer dat hij geen zin had of te moe was, en ik toch echt niet kon slapen, werd het een ander soort feestje, soms alsnog uitlopend in een gezamenlijke ontmoeting. Wat het ‘m verder doet naast het diepe besef dat de ander niet en nooit verantwoordelijk is voor jouw genot, is de cocktail van vertrouwdheid en vertrouwen, in combinatie met levende liefde en de schaamteloze viering daarvan op die momenten dat de wind voor beiden dezelfde kant op waait.

De dag dat ‘Voorspel’ de deur uitging, verliet in feite ‘Voorspelbaar’ ook het pand en dat is ons uitstekend bevallen.

Wie durft

Geplaatst op: 25 september 2010 door Carolien Geurtsen in Dichtsels
Tags:,

Carolien GeurtsenHij die niet van vrouwen houdt
zal nooit durven weten
hoe het is om gekend te worden
tot in het donkerst van je ogen
naar het diepste van je ziel
en weer terug

naar een kus
zo intens
als alleen
een kus dat kan
die van binnen
naar buiten
r u s t
om dan in snelheid
en diepgang
toenemend
in ondernemingsdrang
vol felheid explodeert
met zachtheid zo begeerd
en tederheid van weten
ik ben door jou gekend
en weet door jou in mij
de weg naar binnen
en weer terug
Werkelijk beminnen
is alleen de brug

Doodgewoon weer Augustus

Geplaatst op: 6 augustus 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Dood
Tags:, , , , , ,

Vandaag is het 6 augustus 2010 en is mijn neefje Jelle 3 jaar geworden. Ik heb net met hem geskyped. Hoe leuk dat ook was, er bekruipt mij langzaam ook weer een ritje ‘down memory lane’, vandaar dat ik er nog eens het stuk bijpak wat ik vorig jaar schreef. Met onze schrijfbloq collega’s schrijven we vaak rondom thema’s! En dit schreef ik rond het thema ‘DooD’.
Geschreven op 30 augustus 2009 en eerder gepubliceerd op Linkedin IEDP-columns  en op  Caro’s Blog


…Het is nu  twee jaar en een week geleden dat ze op vrij dramatische wijze overleden is. Ze was alleen thuis en kreeg midden in de nacht een hartaanval, belde 112 en stierf tijdens dat gesprek. terwijl de centrale probeerde haar te laten zeggen waar ze woonde. Ik ben nog steeds verbijsterd dat daar geen automatisch trace system voor bestaat via nummer herkenning,  maar dat terzijde. Ze waren toch niet op tijd geweest vermoed ik.  Ik mis haar dagelijks en ik kan er  ook goed mee zijn dat ze er persoonlijk niet meer is.

Ik mis haar niet omdat het overal en heel vaak voelt alsof ze er gewoon nog is, sterker nog, dat is hoe ik haar ervaar: omni-aanwezig. En als je denkt dat voelen en ervaren hetzelfde is, voor mij  is dat in ieder geval niet zo. Ervaren is dieper, meerdimensionaler, niet op de voorgrond maar alom en compleet.

In het begin was het soms erg schrikken als ik me realiseerde dat ze dood was: “Ze bestáát helemaal niet meer echt, ze is dood!”

Heftig bizar en intens die momenten, en ik barstte dan gerust in huilen uit. Dat was meestal in de Albert Heyn omdat we daar regelmatig samen gingen shoppen. Door de tijd heen is dat verzacht, met af en toe nog flinke schrikdraad-ervaringen.

Tegenwoordig, als ik me redelijk prettig tot zeer goed voel, en haar ineens zo vanzelfsprekend aanwezig ervaar, dan is er op zo’n moment een warme glimlach op mijn lippen en voel ik dat mijn ogen stralen, zo vervullend is die sensatie. Als ik me klote en eenzaam voel – niets menselijks is mij vreemd – dan is er nog steeds een – op zo’n moment licht verdrietige glimlach en verwondering voelbaar en  dan glanzen mijn vochtige ogen. Als ik het intens diepe verdriet van mijn zus zie, ben ik blij en dankbaar met dat ik ben waar ik ben en wie ik ben en met wat ik durf te voelen. Ik voel me rijk met mijn ervaringen.

Evengoed was ik als een kind zo blij en opgelucht, toen ik ruim een jaar geleden voor het eerst eindelijk ook eens over haar droomde, of het in ieder geval kon onthouden. Voor zo een notoire droomonthoudster als ik, had het eindeloos lang geduurd. Ze dacht vast in haar grote alwetendheid van omnipotent bewustzijn, dat ik het niet ‘nodig’ had, zoals ze ook tijdens haar leven altijd wel dacht dat ik me alleen goed kon redden, wat ook zo is. Maar het is prettig en heerlijk om liefde en aandacht te ervaren en af en toe bevestigd te krijgen en niet alleen te weten dat die liefde er is. En een berichtje van gene zijde stel ik altijd zeer op prijs!

De droom was erg ‘matter of factly’ en misschien juist daarom zo prettig:

– In de keuken van het huis in Utrecht waar we vanaf mijn 6e woonden, stond ze een maaltijd te koken voor mijn vader en mij. Mijn zus en broer waren niet in de picture, en – zoals dat in dromen kan gaan – dat deed er ook niet toe. De keuken was nog van vóór de verbouwing, klein en met een granieten aanrecht; mijn moeder ook ongeveer van de leeftijd die ze had toen ik 6 jaar was. Ik was mijn goeie zelf van nu, jong van hart en ouder van leden. Ik vroeg haar waarom ze niet voor haarzelf had gekookt. Ook weer erg matter of factly zei ze: “Omdat ik dood ga”. Die mededeling schokte me niet, wel zei ik tegen haar: “Nou dat is geen reden om tot die tijd niet lekker te eten, ik ga wat voor je maken!” En ik maakte voor haar een maaltijd klaar met zeekraal.

Daar eindigde de droom of in ieder geval mijn herinnering eraan. Ik verbaasde me over de zeekraal, had er wel eens vaag van gehoord maar niet in verband met voedsel of met mijn moeder. Eerder met het bedreigd milieu enzo. Toen heb ik op zeekraal geGoogled en in mijn droom zag het er net zo uit als op de foto’s die tevoorschijn kwamen. “Leuk”, dacht ik nog. Ik heb tenslotte wel vaker helderziende dromen.

Ik heb de droom aan mijn vader verteld. Tussendoor kreeg ik in die week uit heel andere, voedseldeskundige bron, zeekraal geadviseerd als gezond voor mij. Dat vond ik grappig opmerkelijk, gezien mijn droom en de timing. Volwaardig voedsel dus ook nog. Ik voelde me als een vis in het water. Cool.
Mijn vader vond de droom boeiend, keek me verwonderd aan en vertelde dat zeekraal een van haar lievelingssnacks was, die ze regelmatig bij haar visboer haalde, een feit waar ik dus totaal niet van op de hoogte was.

Ik was al tevreden uit de droom wakker geworden de week ervoor en nu begon ik  me nog beter te voelen, een diepe sensatie van tevredenheid breidde zich in me uit en aan mijn vader te merken werkte dat aanstekelijk. Hij was duidelijk ook in zijn sas. Het is dat ik nooit geduimd heb, maar zo knus als ik dat vroeger eruit vond zien, zo voelde ik me nu. Hij vertelde over zijn helderziende dromen van toen hij kind was, waar zijn moder zich het lazerus van schrok. Die lagen dan ook in de orde van grote van: “Tante Mien, die is toch dood?” Terwijl mijn oma van niets wist en een half uur  later een familielid buiten adem op de fiets kwam aanrijden om te vertellen dat tante Mien net was overleden. Mijn vader had zijn vermogens fijntjes leren verbergen door de ontzette reacties van zijn familieleden. Nu haalden we samen bij een kop thee herinneringen op aan zijn vrouw, mijn moeder. Blij ben ik met monze band met mijn verworvenheden, blij dat mijn ouders nooit geschrokken zijn van mijn ‘gekke’ invallen, bizarre voorgevoelens en bijbehorende carriere-pad.

’s Avonds reed ik in mijn auto naar huis, mijn vader nog steeds onwennig alleen achterlatend en zette “Elisabeth slaap zacht ” op, net als nu. Een van de nummers die we ook op haar crematie hebben gedraaid, vandaag twee jaar geleden. “Mam, ik mis je”, zinghuil ik zachtjes mee.

Maar ook:
“Fijn Mam, dank voor je bezoekje, en dank voor de zeekraal tip!” Helend en hartverwarmend. Wat een zegen dit contact! En net als de zeekraal en japans zeewier die we nu elke week wel een keer eten, doodgewoon heerlijk.

Zo jong en dan al…

Geplaatst op: 6 mei 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: De eerste keer
Tags:, , , , , ,

Zo jong en dan al...

De eerste keer was een behoorlijke anticlimax als je in ogenschouw neemt wat er allemaal aan vooraf gegaan was. Zeer uitgebreid hadden we het over zwangerschap en ziektes gehad.
Terugblikkend kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik als vijftienjarige zoveel verantwoordelijkheidsgevoel had. Temeer daar ik mijn eerste liefde veroverd had op zijn toenmalige vriendin, (wat ik nu niet zo voor mij vind pleiten) die in feite zelf weer overspelig was ten opzichte van hààr vaste relatie.
Het leek een behoorlijk valse, in ieder geval verwarrende start. Maar uiteindelijk zou deze blonde jonge God toch de eerste zijn waar ik All the Way mee wilde gaan en een relatie van drie jaar mee zou hebben.

We brachten een door mij geregeld bezoekje aan de Rutgersstichting voor anticonceptie, waar we door de doctoren uitgebreid voor gecomplimenteerd werden. Ze waren absoluut niet gewend dat jonge stelletjes zich zo goed voorbereiden op ‘de eerste keer’.
Zo belanden we op een gepland moment in bed, en alhoewel het behoorlijk lief en aardig was, was het allesbehalve speciaal of opwindend om op klaarlichte dag met verstijfde spieren van de zenuwen in het ouderlijk huis van geliefde te gaan vrijen. Haast op commando, zo van ‘nu moet het maar gebeuren want nu zijn de zeer streng gelovige ouders tenminste niet thuis, maar o wee als zij arriveren voordat wij komen’.

Kortom, het was voornamelijk gedoe. Ik wist al gauw dat er van genot onder dat dak geen sprake zou kunnen zijn, de geest van hel en verdoemenis waarde er teveel rond.

Alhoewel ik niet precies kon zeggen waarom, vermoedde ik toch dat we bij mij thuis meer kans maakten op een plezierige ervaring. Maar ik was wel wat onzeker over hoe dat aan te kaarten. Mijn ouders waren niet zo superblij met het leeftijdsverschil van wel drie hele jaren en niet zo happig op een verdieping van de relatie.

Enkele weken na die beroerde eerste keer zouden mijn ouders op zaterdagavond naar een feestje gaan. Ik verwachtte ze niet vroeg terug maar bleef een rare smaak in mijn mond krijgen bij het vooruitzicht van wat ik toen ‘afraffelgedoe’ noemde. Ik had helemaal geen zin om snel naar boven weer wat te gaan ‘gedoe-en’.

We hadden een tijdje TV zitten kijken op de bank, toen ik in ene de stoute schoenen aantrok en naar mijn oom en tante belde. Ik kreeg eerst mijn oom aan de lijn en na felicitaties van mijn kant en wat heen en weer geroep aan de zijne, mijn vader. Ik had bewust naar hem en niet naar mijn moeder gevraagd en viel gelijk met de deur in huis: ‘Pap, is het goed als Hans blijft slapen?’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, toen begon hij te lachen. ‘Dat is slim’, zei hij toen, ‘om me op een feestje te bellen als ik in een goed humeur ben en eigenlijk al geen nee meer kàn zeggen’.

Ik kan me niet eens meer herinneren wat hij daarna zei, zo opgelucht was ik. Zowel over het feit dat ik het überhaupt had durven vragen, als over het antwoord zelf.
Ik gooide de hoorn op de haak terwijl hij nog midden in een zin was. Hij belde even later terug en zei droog: ‘Je moeder vindt het ook goed, fijne avond!’

We hebben die avond en nacht enorm veel lol gehad. De toon was gezet en de eerste keer rap vergeten: Het draait om plezier in bed.

Alles is Liefde

Geplaatst op: 22 maart 2010 door Carolien Geurtsen in /Overige bijdragen auteurs/
Tags:, ,

Carolien GeurtsenZojuist zat ik samen met mijn zoon op de rand van zijn bed. We hadden besloten om daar het begin van zijn 17e verjaardag af te wachten. Glimlachend om het ietwat absurde gegeven, luisterden we een paar minuten lang naar de muziek van zijn wekkerradio. Nadat ik hem gefeliciteerd had, werd ik beleefd en dringend verzocht te vertrekken. Tijd om te slapen.

Ik pak een verhaal erbij dat ik 7 maanden geleden schreef, om nog eens over te lezen hoe het ook weer allemaal begon…

“Alles is Liefde”
We schrijven februari 1988, ik woon in Turkije, ben net drie maanden getrouwd en vertoon alle verschijnselen van zwanger zijn. De test vertoond ook zwangerschapshormoon, dus Bingo! Ik superblij, mijn man ook, mooi!

Als ik naar de gynaecoloog ga, krijg ik na een echo te horen dat ik niet zwanger ben maar een cyste heb op mijn eierstok. Heel schokkend, dit kleine onderscheid aan wat er in mij groeit, maar het kan volgens haar geen kwaad, dus we gaan naar huis en mijn man gaat op zakenreis.

Ik voel me vrij rustig met mijn gemengde emoties rondom nog niet zwanger zijn en groeisels op plekken waar ze niet horen. Tijd genoeg voor het een en het ander gaat vanzelf weer weg.
Mijn lijf, emoties en dromen roepen toch steeds dat ik zwanger ben, dus ik hou mezelf nauwlettend in de gaten. Als ik op een gegeven moment heftige bloedingen krijg, besluit ik dat ik een spontane miskraam heb, en nu zorgvuldig ‘schoon’ ga bloeden.
Alleen thuis in een dan nog vreemd land, nog geen echt goede vrienden en niet zo close met mijn schoonouders dat ik dit met ze wil delen, zie ik geen reden om naar de dokter te gaan.

Dan neemt het bloeden vrij ernstige vormen aan en begin ik me slapjes te voelen, alleen ben ik een soort van eigenwijs en zelfredzaam en rustigjes glij ik in een buitenbewuste staat.
Ik merk nog net dat mijn man thuiskomt en dat ik ineens als Jane over zijn schouder lig, terwijl ik de betonnen voorplaats onder mij door zie glijden.
Vanaf dan is mijn herinnering vrij fragmentarisch. Ik zie mezelf door een ziekenhuis gereden worden, vooroverhangend in een rolstoel, hoor een stem concluderen dat mijn linker eierstok gescheurd is door een buitenbaarmoederlijke zwangerschap, ook dat ik al wel heel erg veel bloed verloren heb en op het punt van shock en doodbloeden sta. Vervolgens hoor ik mezelf in een ambulance klappertanden en mompelen: “Ik heb het zo koud, ik heb het zo koud”.

Een volgend moment lig ik op wat ik ervaar als een warme stalen tafel, zo ijskoud heb ik het, met een chirurg over mij heen gebogen. Hij vertelt me in goed engels dat hij gaat opereren en als ik vraag: “Het is ernstig, hè?, Ik kan hier dood aan gaan toch?!”, beaamt hij dat. M is op dat moment door de stad aan het crossen op zoek naar apotheken met zakken bloed in de juiste bloedgroep. Hij heeft zelf de goede maar ik verneem later dat hij, hoe hij ook aandrong, geen bloed mocht geven. Te veel stresshormoon!

Ik trek de chirurg die even later mijn leven gaat redden aan zijn revers naar mijn gezicht, en ben zelfs in mijn precomateuze toestand zo sterk dat ook mijn eigen hoofd zich wat van de ‘slab’ opricht om hem de meest belangrijke vraag te stellen die er op dat moment bestaat: “Als ik het niet overleef, wil je mijn man dan zeggen dat ik van hem hou?”. Het dringt niet gelijk tot hem door wat ik zeg, of hij verstaat me eenvoudigweg niet, dus ik vraag het nog een paar keer snel achter elkaar en op in mijn beleving zeer indringende toon. Later hoor ik dat ik het gefluisterd heb. Toen hij mij uiteindelijk begreep, knikte hij me liefdevol toe en zei: “Zeker, maar nu moeten we snel gaan!”

Ik word wakker naast een vrouw die net een mooi baby’tje gebaard heeft, de kersverse vader naast haar blijkt naast haar zaad- mijn bloeddonor te zijn. M had nog nét 2 eenheden in de stad kunnen vinden, bij lange na niet genoeg, dus deze man staat mede aan de wieg van mijn nieuwe één-eierstokkige leven. Geweldig!

Minder geweldig is, wat het gehuil van de baby en het geschreeuw en gehuil van andere vrouwen verderop in de gang met mij doen. Het is alsof ik emotioneel en fysiek in allemaal kleine stukjes gescheurd wordt. Zowel het doordringend besef van wel zwanger te zijn geweest en nu niet meer – Hoezo cyste, GVD? – alsmede de pijn en ellende van andere vrouwen, zijn hartverscheurend voelbaar.

Gelukkig zijn er ook de luchtpuntjes:
– De verhouding met mijn schoonmoeder verdiept en verbetert zich in de drie dagen dat ze aan mijn zijde zit en ligt. Er waren geen verpleegsters in die tijd die eten kwamen brengen of po’s, alleen medicijnen. Saadet wijkt niet van mijn zij, voert me en slaapt met haar hoofd op mijn bed terwijl mijn man maar af en toe naar binnen mag en voor de rest van de tijd werkt.

– De chirurg komt kijken hoe het met me is en vertelt glunderend dat ik bijna geen litteken zal overhouden omdat hij mij met nieuw materiaal heeft gehecht en mijn buik op een nog geheel nieuwe manier heeft opengemaakt, omdat ik buitenlandse ben. Dit was tot nu toe alleen voorbehouden aan toeristen die het per ongeluk waagden in nood in dit ziekenhuis terecht te komen, omdat hij alsnog de enige is die deze techniek toe kan toepassen en het materiaal nog niet standaard voorradig is.
Ik ben zeer blij dat hij me niet als een ‘local’ behandeld heeft, maar geneer me ook een beetje en voel mee met de andere – Turkse- vrouwen op zaal en verderop in de gang die in mijn verbeelding met de meest lelijke littekens van keizersneden en ander esthetisch ongenoegen opgescheept zullen blijven.

– De derde dag is er er dan een doorbraak in mijn Turks, na twee jaar de taal meestal zwijgzaam en verbijsterd over zijn gecompliceerdheid geabsorbeerd te hebben, begin ik in deze omgeving waar bijna niemand engels spreekt, eerst noodgedwongen mijn mond open te doen terwijl er dan al snel hele zinnen uitkomen in plaats van de meest noodzakelijke losse woorden of kreten. Iedereen blijkt me te verstaan en ik word euforisch.

De hele ervaring was erg ingrijpend en staat me nog helder voor de geest, maar wat me het meest is bijgebleven, is de enorme aandrang om die boodschap: “…dat ik van hem hou”, over te krijgen, de rest deed er werkelijk niet toe. Dat gevoel heeft een diepe indruk achtergelaten van wat prioriteit heeft voor mij en hoort te hebben.

Drie jaar en 3000 km verder was ik weer in een euforische staat, toen even na onder luid geschal van Pavarotti in de OK binnengereden te zijn, mijn zoon gezond en wel in mijn armen gelegd werd.

Seks; liefdespodium of strijdtoneel

Geplaatst op: 21 maart 2010 door Anita Steenbakkers in Thema: Seks
Tags:, , , , ,

Ik was er vroeg bij. Verloor mijn hart en maagdelijkheid op 16 jarige leeftijd. Had het geluk dat mijn geliefde al een volwassen man was,  ervaren in leven en liefde. Mijn 1e keer was dan ook een groot feest en hij heeft me jarenlang tot grote hoogte gebracht. Seksueel en anderszins. Via de belevenissen van mijn vriendinnen begreep ik dat het ook anders kon. Mannen die alleen maar met zichzelf bezig waren, die geen gevoel hadden voor een vrouwenlichaam, interacties die niet meer behelsden dan een eenzijdige climax. Kortom; seks bleek een fenomeen met veel gezichten.

Hoe waar dit is werd mij duidelijk toen, na jaren, mijn liefde voor mijn partner overging. Bijna 20, vrouw en vrijgezel. De wereld opende zich, maar bracht niet alleen verrukking. Kortdurende relaties, one-night-stands en een nieuwe liefde met een seksverslaving maakten dat ik seks op andere manieren ging beleven en zien. Het kwam losser te staan van liefde, het werd een spel op zich. Ik leerde dat het een machtsmiddel kan zijn, iets dat een vrouw in kan zetten om wat anders te bereiken. Ik ging ervaren dat seks niet perse tot eenwording leidt, maar net zo vaak tot pijnlijke eenzaamheid.Het maakte me duidelijk dat ook mannen hun onzekerheden hebben, in grote getale onvermogend en onkundig zijn. En het allerbelangrijkste; het deed me naar verloop van tijd beseffen dat lichamen een eigen wijsheid hebben. Lichamen neigen. Ze neigen naar elkaar en dan is alles mogelijk. Of ze blokkeren; een overduidelijk veto. Geen lieve moeder, geen schietgebed, geen tantratraining die daar iets aan kan doen. Mijn lichaam weet met welk ander lichaam zij wil verpozen.

Dit werd bevestigd door het feit dat ik, op mijn 24ste, ongelooflijk verliefd werd op een man die totaal afweek van zijn voorgangers. Maar mijn lichaam neeg en ik bewoog mee. Hij ook trouwens. Het werd een dans die 20 jaar zou duren. Up-tempo, slow-ritme; alles was mogelijk, veel werd verkend. Er kwamen uitdagingen op ons seksuele pad; kinderen hebben zo hun impact. Daarnaast ligt na jaren de sleur als dreiging op de loer. Toch hebben wij van ons seksleven geen strijdtoneel gemaakt. Ons Waterloo had een andere oorzaak.

Inmiddels heb ik kinderen die, ieder op hun eigen manier, bezig zijn met seks en liefde. En het ingewikkeld vinden. Want;  waar moet je op letten, en hoe moet je het doen en wanneer “voel” je dat je er klaar voor bent.Ik heb het geluk dat mijn kids ook dit onderwerp met mij vrijuit bespreken. En hoewel pubers vol gene zijn, ervaren die van mij toch de veiligheid om hun twijfels bij mij uit te spreken en te spiegelen.Ik hou ze steeds hetzelfde voor. Seks is een kunst, geen trucje.  Doe het alleen als jij het zelf echt wilt en je partner ook, dwang is namelijk dodelijk. Ervaring helpt, oefening baart ook hier de kunst. Veel wisselende partners is niet nodig, maar niet verwerpelijk. En het is een coproductie; je creëert de ervaring samen. Maak het een podium, geen strijdtoneel.