De draai van Geert…

Geplaatst op: 22 april 2011 door Geert van den Munckhof in /Actueel/
Tags:, ,

Gisteren Witte donderdag. Vandaag Goede vrijdag. Morgen een of andere zaterdag en daarna Paaszondag. Maandag Tweede Paasdag en dan zit het feest er weer op. Voor mij en volgens mij voor de meesten vooral een combinatie van een lekkere serie vrije dagen. Zojuist nog wel van iemand begrepen dat haar kinderen vanmiddag de kruisweg hebben bijgewoond in een kerk. Ik denk dat ik ‘kruisweg’ eigenlijk met een hoofdletter moet schrijven, maar omdat ik niet precies weet wat de kruisweg is, vind ik een hoofdletter wat hypocriet. Is het iets met Jezus en zijn weg mét of naar het kruis? In ieder geval hebben kinderen dat vanmiddag nagespeeld in de kerk. En blijkbaar was het geslaagd. Mooi.

Een paar dagen geleden hebben 750 kinderen van een groot aantal basisscholen in een andere kerk hun ‘Sjaan’ gepresenteerd. Uitleg is hier op z’n plaats. Allereerst is het officieel geen kerk meer, want de vroegere Norbertuskerk in Horst is nog niet zo lang geleden ‘aan de eredienst onttrokken’. Zo heet dat wanneer de opbrengst van de wekelijkse collecte niet meer opweegt tegen de verwarmingskosten. Het is nu een ‘gewoon’ gebouw, waar in de (voormalige kerk)banken wel met redelijk gemak 750 kinderen kunnen zitten. Ik mag die ochtend aan elkaar praten.

Het vroegere altaar van massief marmer gebruik ik nu als een ‘gewone’ tafel. Ik heb er mijn aantekeningen opgelegd, over de presentatievolgorde van de 38 klassen. In mijn hoofd komt even de herinnering boven van mijn vormsel. 1972. Ik mocht voorlezen tijdens de mis. Op hetzelfde altaar stond toen alleen maar wat heilig was. Dat wij daar destijds als 12-jarigen alleen al in de búúrt van mochten staan, was al vormend… En nu leunde ik daar losjes tegenaan, terwijl 750 kinderen inhakend in de banken al schunkelend meebewogen op de muziek, uitgekozen door een groep leeftijdsgenoten die trots hun ‘Sjaan’ presenteerden.

Een ‘Sjaan’ is overigens een opgeschilderde kunststof haan van 1 meter 10 hoog. De achtergrond daarbij is dat de kinderen de kleuren van Sjaan hebben bepaald aan de hand van voorgesprekken in de klas over identiteit, cultuur en verschillen tussen mensen.  Elke haan krijgt zo een heel eigen uitstraling en dat mag ook. Want ondanks, of misschien wel dankzij, die verschillen is er dan toch samenhang. En dat wordt op een hele natuurlijke manier via ‘Sjaan de Haan’ geïllustreerd. Er stonden zo 38 hanen klaar om gepresenteerd te worden. Elke groep had daar een eigen verhaal, yell, dansje of liedje bij. Mooi hoe dat aan elkaar getoond werd. Op het einde van de ochtend was het voornemen om alle groepen mét hun Sjaan in een lange stoet gezamenlijk door één uitgang de kerk te laten uitwandelen. Via de zijpaden naar voren en via het middenpad naar buiten. Een extra nadruk op de gezamenlijkheid. Samen nogmaals het belang onderstrepen dat verschillende identiteiten en achtergronden heel goed samen kunnen gaan. Letterlijk, in een lange rij. Een mooie symboliek.

Helaas werd de sfeer van gezamenlijkheid al gelijk in het begin lelijk onderbroken. Meteen de eerste school vond dat zij via een andere uitgang de kerk mochten verlaten. Eén van de leerkrachten kwam het mij nog wel even zeggen, toen ik aan alle aanwezigen het afgesproken systeem zorgvuldig had uitgelegd en al had geroepen dat ‘groep 1 nu als eerste naar voren mocht komen’… Niet dus. Weg symboliek. Al improviserend (want groep 1 ‘moest echt’ via de andere uitgang naar buiten…) heb ik toen de tweede groep opgeroepen om de lange rij een begin te geven. Achteraf hoorde ik dat één van de leerkrachten van die school een ‘belangrijke afspraak’ had… Drie groepen moesten hem of haar daar blijkbaar in volgen. Gelukkig zorgde de rest van de groepen op de valreep nog voor een indrukwekkende rij van uitgelaten kinderen, die hun eigen Sjaan kwamen ophalen en de haan heel trots door het middenpad naar buiten droegen.

De boodschap van Pasen wordt lang niet meer door iedereen begrepen. Net zo min als de boodschap van een mooi project, zoals Sjaan de Haan. Jammer. De zon scheen gelukkig evengoed heel warm door de glas-in-lood ramen van het gebouw dat ook geen kerk meer was.

reacties
  1. Lucie Geurts zegt:

    Hallo Geert,
    Hoe herkenbaar, het gevoel bij een “aan de eredienst onttrokken” kerk. Bij de expositie van het Dieren ABC (een kunstexpositie van kunstenaars en kleuters) stonden de kunstwerken op en om het altaar en doopvont. Een vreemde gewaarwording, voor mij in ieder geval.
    Hopelijk krijgt het gebouw een mooie herbestemming, zodat het, net zoals het ooit was, weer het centrum van de wijk wordt waar mensen samen komen.
    Hoe herkenbaar ook, het gevoel wanneer enkelen de saamhorigheid doorbreken. Bij het lezen voelde ik de irritatie. Zonde dat de boodschap van gezamenlijkheid en respect voor verschillen soms zo slecht begrepen wordt.
    Toch vinden kinderen de projecten en verhalen mooi. Vol enthousiasme is er geschilderd, blijkt wel uit de foto. Stil luisterend en achteraf vol vragen reageerden kinderen op het voorgelezen Paasverhaal en de Kruisweg in toneelvorm. En de jeugd heeft de toekomst…
    Overigens: het is vandaag Stille Zaterdag. Een mooie dag om van het zonnetje te genieten. Vanavond staat voor mij de Paaswake in de Lambertuskerk op het programma. Ook hier vooral weer gezamenlijkheid: 1 Paaswake voor 6 parochies! Je bent van harte uitgenodigd!

    Groeten,

    Lucie Geurts

    • Lucie,
      Dank voor je reactie en dank voor je uitnodiging voor de Paaswake vanavond. Helaas kan ik daar niet bij zijn omdat ons volleybalrecreantenteam (HVR-1) haar jaarlijkse uitje heeft. Met z’n tweeën hebben we dat georganiseerd. Met z’n zestienen gaan we samen (!) koken in Lottum. Een soort middag- én avondmaal zeg maar. En niet het laatste hoop ik… (-; .. maar dan ligt er toch een beetje een link met Pasen. Toch?

  2. Fijn herkenbaar stuk Geert, wat van allerlei oproept.

    Het eerste wat opkomt is hoe ik mijzelf uit de Rooms Katholieke kerk heb laten schrijven rond mijn dertigste, toen alle inquisitie geschiedenis ten volle tot mij doorgedrongen was.

    Dus lang vóór alle andere huichelachtige en hypocriete verwordingen van het instituut kerk bekender werden.

    Waar het me vervolgens aan deed denken is een vermelding op het journaal gisteren of een ander actualiteiten programma, waarin een item voorkwam over een 88jarige priester die gewipt werd/wordt door zijn kerkbestuur onder het mom van ‘te oud’ terwijl het duidelijk werd dat de echte reden een geheel andere was. Ze liggen elkaar niet. Zowel de goede man zelf als zijn parochianen waren en zijn ontzet, zelfs tot tranen toe, dat hij niet meer ‘gedoogd’ wordt.Sinds 2005 is zijn contract niet meer verlengd en de goede fitte man bidt nu volgens zijn huishoudster om zijn dood – ook al niet zo katholiek –
    Hierbij werd terecht vermeld dat dat met de vorige Paus ook veel langer dan de pensioengerechtigde leeftijd heeft geduurd. er doen nu petities de ronde om deze man aan te laten blijven. Mijn absolute zegen heeft hij, want de betrokkenheid en wederzijdse naastenliefde spatte van het scherm af, en dat is wat mij betreft cruciaal.

    Ik streef zelf verbondenheid en verbinding na op fronten waar ik het wel en niet mogelijk acht, maar ben er ondertussen ook van doordrongen dat velen hun prioriteiten anders stellen en soms ook aan anderen willen opdringen, á la jouw groep 1 grootmeester, eh..schoolmeester…

    Zolang ‘wij’ onze teleurstelling over niet gedeelde idealen en de uitvoering ervan, het niet laten winnen van dat wat er wél lukt, inderdaad niet laten wegnemen, is er overal gelukkig wel enige vorm van winst te behalen.
    Dat wat er wél lukt, van halfvolle tot overlopende glazen, zij het water of wijn of beide😉 ….daar gaan we voor. Daarop een Paastoast uitbrengen als Paastroost voor wat er wel in het water valt, aan Sjanen of andere goede bedoelingen.

    Hartegroet en liefs op deze Witte Goede Stille Zonnige Tweede Paasdag
    Moge Hij U Wel Bekomen

    • Carolien,
      Een reactie met de kracht van een column! Mooie slotconclusie. Balans tussen wat ‘lukt en niet lukt’ zoveel mogelijk en elke keer weer opnieuw trachten te laten doorslaan naar het positieve. Door volharding en ‘er voor te gaan’. Dan smaakt een half vol glas beter dan een half leeg glas. Water bij de wijn, maar soms ook andersom, zelfs tot overlopen toe… steeds weer opnieuw en steeds vaker. Van Pasen tot Pasen. Wit, Goed, Stil en Zonnig.
      Met de groeten aan jou en jouw tante Sjaan!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s