De draai van Geert…

Geplaatst op: 8 mei 2011 door Geert van den Munckhof in /Actueel/
Tags:, ,

Het is zover. Eén jaar na mijn vijftigste verjaardag. De grens is geslecht. Op weg naar de zestig. Is dat erg? Nee. Is dat iets waar je lang bij stil moet staan? Ook nee. Is dat iets waar je even bij stil kunt staan? Ja, dat wel. Het begon gisteravond al meteen goed. Om vijf voor twaalf, op zes mei dus nog, zat ik bij Cambrinus. Gezellig aan de stamtafel met een zestal anderen. Een samenspel van toevalligheden, maar niettemin. Om ongeveer tien over twaalf maakte een tafelgenote aanstalten om naar huis te gaan. Niet met veel overtuiging, dat zag ik wel, en na weinig aandringen mijnerzijds was het pleit al half beslecht. Mijn mededeling dat ik ook al 10 minuten jarig was, deed de rest. Ze bleef en nog een klein uurtje werd het gezellig samenzijn verlengd. Ik had mijn eerste kleine feestje te pakken. En 51 was nog maar net begonnen. Dat beloofde wat. Zelf ben ik ongeveer nog twee uur lang jarig geweest bij Cambrinus. Een mooie fles bier kreeg ik, van het merk Liefmans. Dat was al leuk. Maar de houdbaarheidsdatum tot in 2029 was helemaal geweldig. Die kan ik met een gerust hart nu wegleggen, en op mijn 69e nog lekker opdrinken. Tegen die tijd is 51 piep. En zo ging ik gerustgesteld en tevreden om ongeveer 2 uur ’s ochtends naar huis. 

Mail checken voor het slapen leverde nog een felicitatie op. Maar toen toch maar naar bed. We zouden vroeg opstaan omdat we nog het een en ander moesten regelen. Boodschappen doen en de vijf plastic tuinstoelen schoonmaken, die al de hele winter op elkaar gestapeld hadden gewacht op een dag als vandaag. De taken waren snel verdeeld. Ik poetsen en Thea boodschappen. Streven was om om half elf in de Lambertuskerk te kunnen zijn. Niet voor iets religieus, maar voor een uitvoering van pianist Egbert Derix en fluitist Georges van de Ven. Zij deden vandaag een ‘kerkentoer’. In zeven kerken speelden ze vandaag, elke keer een half uur. Mooi om daar op je 51-ste getuige van te kunnen zijn. Meditatieve muziek was het. Nadenken over je leven. Niet al te diep, maar toch. Boven het altaar, en dan helemaal naar links, in de hoek, boven in de nok van de kerk, zie ik dat er een lekkage is geweest. Die lekkage heeft een grote witte vochtvlek achtergelaten. Het steekt opvallend af tegen de grote vlakken bruin gemetselde steen. Vóór dat ik het denk weet ik eigenlijk al dat de gedachte er niks mee te maken heeft, maar het schiet toch door mijn hoofd: ‘de heilige geest’…

In kerken betrap ik me er vaker op, dat ik links, boven in de hoek, of rechts, boven in de hoek, mijn vader als engel of mijn moeder als engel meen te kunnen zien. Je zit in zo’n kerk vaak toch maar wat voor je uit te kijken. Tijd genoeg om wat te fantaseren, dus.  Ik stel me voor dat zij, áls ze in enige vorm nog bij me zijn, ze dan net zo goed in die hoeken hun plekje kunnen hebben. Waarom niet? Meestal knik ik dan even, of sluit kort mijn ogen in die richting en zie ze in mijn hoofd. Het is een idee dat ooit ontstaan is, op een ander meditatief moment in een andere kerk dan deze. Vandaag is het toeval dat ik die hoek inkijk. Niet met voorbedachte rade om een van mijn ouders toe te knikken. Toevallig, deze keer, geleid door de muziek, en verdomd… moet ik aan ‘de heilige geest’ denken. Daar moet je dan 51 voor worden om die combinatie in je hoofd te laten ontstaan. Het is wat… 

Een uur later zitten we thuis. Het eerste kopje koffie wordt gezet. Zal ik er al vlaai bij doen? We hebben rijste met slagroom. Of zal ik toch nog even wachten? Het is eigenlijk vooral honger en dus kies ik voor twee broodjes. Verse. Gisteren speciaal voor deze dag gehaald. Krantje erbij. Wie doet me wat? Ik lees bij de overlijdensadvertenties in de Volkskrant twee hele mooie zinnen. Ik bewaar ze bij mijn notities in mijn iPhone. Zo nu en dan voeg ik daar iets aan toe. Ik zie dat ik met die verzameling mooie uitspraken en het bewaren van interessante gedachten begonnen ben op 10 april 2010. Toen was ik zelfs nog geen vijftig. Een kleine maand later wel. Nu precies een jaar geleden.

Een en vijftig. Maakt dat wat uit? Nee. Moet je daar lang bij stil staan? Nee, ook niet. Mag je daar even bij stil staan? Ja, dat mag. Met een stukje rijstevlaai met slagroom bijvoorbeeld. Of met een column als deze. Maar vooral door alle lezers deelgenoot te maken van de mooiste twee zinnen die ik vandaag heb gelezen. Ga er even rustig voor zitten. Je bent tenslotte al 51. Of jonger. Of ouder. Maakt niet uit. Hier komen ze: 

Laten we elkanders ogen ontginnen
omzien in zoet en het zout overwinnen 

Mooi hè? Voor jullie allemaal. Omdat ik 51 ben. Iemand nog een stukje vlaai? Nee? De zinnen dan nog een keer? Komen ze. 

Laten we elkanders ogen ontginnen
omzien in zoet en het zout overwinnen 

Tot volgend jaar. Of eerder.

reacties
  1. blauwoog zegt:

    Mooi citaat, Geert!

    Nog proficiat…

    Jan-Hein

  2. Warvis zegt:

    Volgend jaar word ik 50. Tegen die tijd hoop ik jouw wijsheid ook te bezitten.
    Jij lijkt me een van die mensen waar ik onder het genot van een goed glas bier een evenzo goed gesprek mee zou kunnen hebben. Kerken heb ik het niet zo op maar Cambrinus klinkt prima. Tot die tijd roep ik “Proost, op je gezondheid”, in de hoop je ooit te mogen ontmoeten en een draai van Geert live mee te kunnen maken.

    Cheers.

    • Warvis,
      Daar voegde dat ene jaar niet meer zoveel aan toe, kan ik je verzekeren, aan die wijsheid😉. Ik denk dat je niet hoeft te klagen over die 49 jaar van jou nu. Ik wens je vooral een steeds verder groeiende nieuwsgierigheid toe. Bijvoorbeeld naar Cambrinus. En ik sluit me bij die nieuwsgierigheid aan als het gaat over onze ontmoeting, ooit, aldaar wellicht. Dan proostten we op elkaars gezondheid.
      Op 1,2 en 3 juli ga ik bij Cambrinus trouwens live ‘draaien’. Met woorden en met noten. Hou de website http://www.cambrinuskunstendeburen.nl in de gaten.

  3. Hoi Geert.

    Veel te laat natuurlijk, maar niet minder van harte (Misschien ben je nu wel 51 jaar, 51 uur, 51 minuten en 51 seconden oud ;-))

    Wat een mooie draai weer. Met die mooie zinnen aan het slot.

    Lieve groet,

    Lucas

  4. PS. Er volgt nog een verjaarsverhaal.

    • Lucas,
      Een beetje als mosterd na de maaltijd, maar alsnog bedankt voor je felicitatie en je reactie op bovenstaande draai. Ook voor je spontane verhaal in 140 karakters naar aanleiding van mijn verjaardag! Een eer om in die gallerij te zijn opgenomen… *stilvanenblosje*

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s