Post Tagged ‘troost’

Oud nieuws

Geplaatst op: 18 december 2010 door Carolien Geurtsen in /Actueel/, Thema: Oud
Tags:, , , , ,

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik mijn hele leven lang oude mensen vertrouwd heb. Feitelijk ben ik er pas een paar jaar geleden achter gekomen dat dat behoorlijk naïef is. Vooral het horen wat spijteloze oorlogmisdadigers in documentaires vertelden hielp me uit de droom. Later kwam daar ook menig misselijkmakende al of niet religieuze kindermisbruiker bij die voor het voetlicht gesleept werd..

Het was een behoorlijke diepgaande “eyeopener” om die aanname definitief overboord te gooien. Als de inborst “slecht” en verdorven is, of is geworden, dan blijken mensen maar zelden ten goede te veranderen. Waarschijnlijk omdat het wegdringen van zoveel innerlijke lelijkheid door de jaren heen een gewoonte is geworden. Het zal heel wat toewijding vragen om jezelf nog dieper in de ogen en je ziel te durven kijken dan voor de gemiddelde mens al nodig is om van ongewenste gewoontes en patronen af te komen.

Ik blijf het ongelofelijk confronterend vinden waar mensen toe in staat zijn, ook al werk ik al dertig jaar min of meer intensief met ze en ga ik alweer vijftig jaar met ze om.
Ik heb maar mondjesmaat het nieuws van de ongelofelijke kindermisbruiker uit dat kinderdagverblijf tot me kunnen nemen. Dit om mezelf te beschermen in de zin van kunnen blijven functioneren, want er zijn weinig dingen die ik zo moeilijk buiten me kan houden als dit soort nieuws. Wat ik hoorde liet niets aan mijn toch al rijke verbeelding over. Films uitzetten in mijn hoofd is vele malen lastiger dan aan, om het over de bijbehorende gevoelens maar helemaal niet te hebben.

Ik hoorde mezelf van de week zeggen, en sorry voor de dierenbeschermers: “Laat ze dan in Godsnaam geiten nemen zoals ze dat in Italie en andere landen doen”. Ik weet het, afschuwelijke gedachte, maar hij was er.  En ja, ik ben me er van bewust dat ook dat in Nederland gebeurt, met alle dieren die we hier voorradig hebben. Ook riep ik in de keuken uit: “Lang leve de plastic neukpoppen”. Ook geen schoonheidprijs wat betreft intermenselijke contacten, en absoluut triest, maar dat doet verder tenminste geen vlieg kwaad.

Wat schieten we tekort als mensenvolk. Want het kan niet anders dan dat alles wat we wél horen slechts topjes van de ijsbergen zijn die machtmisbruik in allerlei vormen zo illustreren. In de kerk of erbuiten, met of zonder ontvoering, wel of niet verkocht door eigen ouders of een al of niet toevallig voorbijkomende pooier, of zogenaamd vrijwillig omdat je meer over het hoeren ”vak” wil leren: de enormiteit van het fenomeen onmenselijke vrijetijdsbesteding, en/of handel in onmenselijkheid, is gigantisch wijd verbreidt . Dit is – door de stortvloed aan publicaties hierover – een tijd waarin alle moed mij in de schoenen zinkt en ik het echt nodig heb om als tegenwicht veel tot me te nemen aan zogenaamd “goed nieuws” en liefst zo echt en authentiek mogelijk. Klein en subtiel maakt me niet uit, ook niet of het oud of nieuw nieuws is. Dus ja, ik hoor ze heel graag: bemoedigende praatjes. En liefs ook een hoog percentage warme lieve mensen die het, zonder bijbedoelingen, goed voorhebben met mij, met jou en met zichzelf.
Mijn kerstgedachte: “Neem eens wat vaker iemand in je armen.”

Hele goede feestdagen en hartverwarmend Oud en vooral Nieuw

Carolien Geurtsen

Advertenties

Doodgewoon weer Augustus

Geplaatst op: 6 augustus 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Dood
Tags:, , , , , ,

Vandaag is het 6 augustus 2010 en is mijn neefje Jelle 3 jaar geworden. Ik heb net met hem geskyped. Hoe leuk dat ook was, er bekruipt mij langzaam ook weer een ritje ‘down memory lane’, vandaar dat ik er nog eens het stuk bijpak wat ik vorig jaar schreef. Met onze schrijfbloq collega’s schrijven we vaak rondom thema’s! En dit schreef ik rond het thema ‘DooD’.
Geschreven op 30 augustus 2009 en eerder gepubliceerd op Linkedin IEDP-columns  en op  Caro’s Blog


…Het is nu  twee jaar en een week geleden dat ze op vrij dramatische wijze overleden is. Ze was alleen thuis en kreeg midden in de nacht een hartaanval, belde 112 en stierf tijdens dat gesprek. terwijl de centrale probeerde haar te laten zeggen waar ze woonde. Ik ben nog steeds verbijsterd dat daar geen automatisch trace system voor bestaat via nummer herkenning,  maar dat terzijde. Ze waren toch niet op tijd geweest vermoed ik.  Ik mis haar dagelijks en ik kan er  ook goed mee zijn dat ze er persoonlijk niet meer is.

Ik mis haar niet omdat het overal en heel vaak voelt alsof ze er gewoon nog is, sterker nog, dat is hoe ik haar ervaar: omni-aanwezig. En als je denkt dat voelen en ervaren hetzelfde is, voor mij  is dat in ieder geval niet zo. Ervaren is dieper, meerdimensionaler, niet op de voorgrond maar alom en compleet.

In het begin was het soms erg schrikken als ik me realiseerde dat ze dood was: “Ze bestáát helemaal niet meer echt, ze is dood!”

Heftig bizar en intens die momenten, en ik barstte dan gerust in huilen uit. Dat was meestal in de Albert Heyn omdat we daar regelmatig samen gingen shoppen. Door de tijd heen is dat verzacht, met af en toe nog flinke schrikdraad-ervaringen.

Tegenwoordig, als ik me redelijk prettig tot zeer goed voel, en haar ineens zo vanzelfsprekend aanwezig ervaar, dan is er op zo’n moment een warme glimlach op mijn lippen en voel ik dat mijn ogen stralen, zo vervullend is die sensatie. Als ik me klote en eenzaam voel – niets menselijks is mij vreemd – dan is er nog steeds een – op zo’n moment licht verdrietige glimlach en verwondering voelbaar en  dan glanzen mijn vochtige ogen. Als ik het intens diepe verdriet van mijn zus zie, ben ik blij en dankbaar met dat ik ben waar ik ben en wie ik ben en met wat ik durf te voelen. Ik voel me rijk met mijn ervaringen.

Evengoed was ik als een kind zo blij en opgelucht, toen ik ruim een jaar geleden voor het eerst eindelijk ook eens over haar droomde, of het in ieder geval kon onthouden. Voor zo een notoire droomonthoudster als ik, had het eindeloos lang geduurd. Ze dacht vast in haar grote alwetendheid van omnipotent bewustzijn, dat ik het niet ‘nodig’ had, zoals ze ook tijdens haar leven altijd wel dacht dat ik me alleen goed kon redden, wat ook zo is. Maar het is prettig en heerlijk om liefde en aandacht te ervaren en af en toe bevestigd te krijgen en niet alleen te weten dat die liefde er is. En een berichtje van gene zijde stel ik altijd zeer op prijs!

De droom was erg ‘matter of factly’ en misschien juist daarom zo prettig:

– In de keuken van het huis in Utrecht waar we vanaf mijn 6e woonden, stond ze een maaltijd te koken voor mijn vader en mij. Mijn zus en broer waren niet in de picture, en – zoals dat in dromen kan gaan – dat deed er ook niet toe. De keuken was nog van vóór de verbouwing, klein en met een granieten aanrecht; mijn moeder ook ongeveer van de leeftijd die ze had toen ik 6 jaar was. Ik was mijn goeie zelf van nu, jong van hart en ouder van leden. Ik vroeg haar waarom ze niet voor haarzelf had gekookt. Ook weer erg matter of factly zei ze: “Omdat ik dood ga”. Die mededeling schokte me niet, wel zei ik tegen haar: “Nou dat is geen reden om tot die tijd niet lekker te eten, ik ga wat voor je maken!” En ik maakte voor haar een maaltijd klaar met zeekraal.

Daar eindigde de droom of in ieder geval mijn herinnering eraan. Ik verbaasde me over de zeekraal, had er wel eens vaag van gehoord maar niet in verband met voedsel of met mijn moeder. Eerder met het bedreigd milieu enzo. Toen heb ik op zeekraal geGoogled en in mijn droom zag het er net zo uit als op de foto’s die tevoorschijn kwamen. “Leuk”, dacht ik nog. Ik heb tenslotte wel vaker helderziende dromen.

Ik heb de droom aan mijn vader verteld. Tussendoor kreeg ik in die week uit heel andere, voedseldeskundige bron, zeekraal geadviseerd als gezond voor mij. Dat vond ik grappig opmerkelijk, gezien mijn droom en de timing. Volwaardig voedsel dus ook nog. Ik voelde me als een vis in het water. Cool.
Mijn vader vond de droom boeiend, keek me verwonderd aan en vertelde dat zeekraal een van haar lievelingssnacks was, die ze regelmatig bij haar visboer haalde, een feit waar ik dus totaal niet van op de hoogte was.

Ik was al tevreden uit de droom wakker geworden de week ervoor en nu begon ik  me nog beter te voelen, een diepe sensatie van tevredenheid breidde zich in me uit en aan mijn vader te merken werkte dat aanstekelijk. Hij was duidelijk ook in zijn sas. Het is dat ik nooit geduimd heb, maar zo knus als ik dat vroeger eruit vond zien, zo voelde ik me nu. Hij vertelde over zijn helderziende dromen van toen hij kind was, waar zijn moder zich het lazerus van schrok. Die lagen dan ook in de orde van grote van: “Tante Mien, die is toch dood?” Terwijl mijn oma van niets wist en een half uur  later een familielid buiten adem op de fiets kwam aanrijden om te vertellen dat tante Mien net was overleden. Mijn vader had zijn vermogens fijntjes leren verbergen door de ontzette reacties van zijn familieleden. Nu haalden we samen bij een kop thee herinneringen op aan zijn vrouw, mijn moeder. Blij ben ik met monze band met mijn verworvenheden, blij dat mijn ouders nooit geschrokken zijn van mijn ‘gekke’ invallen, bizarre voorgevoelens en bijbehorende carriere-pad.

’s Avonds reed ik in mijn auto naar huis, mijn vader nog steeds onwennig alleen achterlatend en zette “Elisabeth slaap zacht ” op, net als nu. Een van de nummers die we ook op haar crematie hebben gedraaid, vandaag twee jaar geleden. “Mam, ik mis je”, zinghuil ik zachtjes mee.

Maar ook:
“Fijn Mam, dank voor je bezoekje, en dank voor de zeekraal tip!” Helend en hartverwarmend. Wat een zegen dit contact! En net als de zeekraal en japans zeewier die we nu elke week wel een keer eten, doodgewoon heerlijk.

Mist op de ziel

Geplaatst op: 28 maart 2010 door Geert van den Munckhof in /Overige bijdragen auteurs/
Tags:, , , ,

Daar stond ik, op de gesloten afdeling van het verpleeghuis. Hier zaten de mensen die zichzelf aan het verliezen waren of zichzelf al hadden verloren maar niet meer zelf mochten verdwalen. Daar stond ook de man die steeds opnieuw machteloos vroeg om hem te helpen zoeken. Onbewust van het hopeloze en pijnlijk dubbelzinnige van die voortdurende vraag. Want ‘hij’ was niet meer te vinden, terwijl je hem toentertijd nooit meer hoefde te zoeken… De deuren waren gesloten. De laatste jaren heeft hij daar geleefd, begrijpelijk, maar vol van angstig onbegrip. Voortdurend op zoek naar wat er niet meer was… confronterende contrasten. Uiteindelijk bleef van hem slechts de buitenkant over. Een lieve huls. Een mooi boek zonder woorden. Vertaald in herinnering.

Ik ben opnieuw op de gesloten afdeling van het verpleeghuis. Bij de vrouw die niet meer weet dat ze de moeder is van mijn vrouw. Die kwijt is dat ze de oma is van mijn dochter. De buitenkant is er nog, maar de binnenkant raakt langzaam leeg. Zij woont tussen nog dieper demente bejaarden die –wrang maar godzijdank ook zielsgelukkig- in poppen en knuffels geborgenheid en veiligheid vinden. Van binnen zó oud, dat ze aan de buitenkant weer kind worden. Het zijn allemaal voelbare, zichtbare of hoorbare tegenstellingen. En iedere keer opnieuw zo confronterend. Als je dement wordt dan verlies je jezelf. Verlies je vandaag en morgen. En als het proces van binnen maar lang genoeg doorgaat dan verlies je gisteren ook. Dan blijft er enkel grijze dofheid over in de ogen. Dan zit er mist op de ziel…

Heel soms is die mist wat minder dicht. Trekken er flarden op en zijn er tekenen van herkenning. Het boek gaat een momentje open en een paar regels worden leesbaar. Door een aanraking, een beeld of een geluid is er even contact met de werkelijkheid. Het wordt door zonen en dochters gekoesterd als spaarzame bewijzen van bewustheid. Steeds zeldzamer wordende momenten van zielsgeluk… Even gevonden wat kwijt is. Een paar tellen vastgehouden, gekoesterd en dan noodgedwongen weer laten gaan. Het kan helaas niet anders. Je moet het loslaten… Je moet háár loslaten. Achterlaten in geslotenheid. Maar die pop, die mag ze houden. Houd ze maar stevig vast en knuffel haar… vandaag… dag mam…tot morgen. Of tot gisteren… Waar je ook bent. Dag mam…