Post Tagged ‘Beminnen’

Voorspel

Geplaatst op: 1 december 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Vóórspel
Tags:, , , ,

De dag dat ik dat woord het raam uitgooide als zijnde iets van doen te moeten hebben met fijn vrijen, was een gezegende dag.

Was het daarvoor nog voornamelijk allemaal gedoe met elkaar in de gaten houden of het ‘echte’ werk nu al begonnen was, of iedereen daar ook dezelfde mening over had en of het soms niet direct en treurig dreigde over te gaan in naspel. Na die dag werd het van leuk alleen maar leuker en steeds meer samen en vanzelf dan voor die tijd.

Alles maar dan ook alles aan voorspel ‘old skool’ leek gekunsteld, er waren richtlijnen voor beide partners hoe zich te gedragen, het stappenplan en de choreografie die het hele samenzijn een verkrampt en geforceerd karakter gaven, met altijd weer nauw verholen onzekere blikken van: zijn we al zover of nog niet.

Na die ‘donder-het-voorspel-het-raam-uit-dag’ werd het steeds simpeler: óf het was fijn, óf het was dat niet, óf we vreeën verder, óf we hielden een pauze of stopten er helemaal mee. Het ging vanaf toen vooral over afstemming, aanvoelen van de magnetische aantrekkingskracht van onze lichamen, die gaven aan: wel of niet, harder of zachter en zochten elkaar op of lieten elkaar alleen. Zonder geleuter of praten over, dat deden we soms in de kroeg of op vakantie. Was de een woest en wild en de ander niet, dan was het meest simpele dat er eenvoudigweg niet gevreeën werd. Als het andersom was, kon er nog wel eens sprake zijn van al of niet bewuste verleiding, gewoon door tegen elkaar aan te gaan liggen na het ‘opgegeven’ te hebben. ‘Klaar voor de slaap’ so to speak. Er hoefde niets van gemaakt te worden wat het niet was en het mocht alles worden wat er kon. Als het dan vanzelf toch of weer gingen stromen dan kon er alsnog een hartstochtelijke vrijpartij van een half of een paar uur ontstaan.

Al deze ontwikkelingen stemden ons zeer tevreden en gelukkig en waren goed voor jarenlang frank en vrij plezier. Alle groepen waar we door de jaren heen in zaten, die op een of andere manier uitnodigden tot persoonlijke gesprekken, bleken vol met mensen voor wie vrijen een issue was of in de loop van de jaren werd, met meestal de vrouw die niet zo vaak wilde vrijen en een ontevredenheid bij beiden.
Soms hadden wij het met ons tweeën hierover, verder zonder namen te noemen want die interesseerden ons niet.
We waren er vooral verbaasd over dat wij zo’n uitzondering leken te zijn, zowel in frequentie als in zin-innigheid. Gezien mijn wat krakkemikkige seksuele verleden met misbruik als klein meisje en een verkrachting als jonge vrouw, was ik sowieso erg tevreden met alle door de jaren heen herwonnen vrijheid van belevingsuiting en vermogen tot genieten.
Bij ons was het vrijen altijd feest. De enkele keer dat hij geen zin had of te moe was, en ik toch echt niet kon slapen, werd het een ander soort feestje, soms alsnog uitlopend in een gezamenlijke ontmoeting. Wat het ‘m verder doet naast het diepe besef dat de ander niet en nooit verantwoordelijk is voor jouw genot, is de cocktail van vertrouwdheid en vertrouwen, in combinatie met levende liefde en de schaamteloze viering daarvan op die momenten dat de wind voor beiden dezelfde kant op waait.

De dag dat ‘Voorspel’ de deur uitging, verliet in feite ‘Voorspelbaar’ ook het pand en dat is ons uitstekend bevallen.

Advertenties

Wie durft

Geplaatst op: 25 september 2010 door Carolien Geurtsen in Dichtsels
Tags:,

Carolien GeurtsenHij die niet van vrouwen houdt
zal nooit durven weten
hoe het is om gekend te worden
tot in het donkerst van je ogen
naar het diepste van je ziel
en weer terug

naar een kus
zo intens
als alleen
een kus dat kan
die van binnen
naar buiten
r u s t
om dan in snelheid
en diepgang
toenemend
in ondernemingsdrang
vol felheid explodeert
met zachtheid zo begeerd
en tederheid van weten
ik ben door jou gekend
en weet door jou in mij
de weg naar binnen
en weer terug
Werkelijk beminnen
is alleen de brug

Zo jong en dan al…

Geplaatst op: 6 mei 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: De eerste keer
Tags:, , , , , ,

Zo jong en dan al...

De eerste keer was een behoorlijke anticlimax als je in ogenschouw neemt wat er allemaal aan vooraf gegaan was. Zeer uitgebreid hadden we het over zwangerschap en ziektes gehad.
Terugblikkend kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik als vijftienjarige zoveel verantwoordelijkheidsgevoel had. Temeer daar ik mijn eerste liefde veroverd had op zijn toenmalige vriendin, (wat ik nu niet zo voor mij vind pleiten) die in feite zelf weer overspelig was ten opzichte van hààr vaste relatie.
Het leek een behoorlijk valse, in ieder geval verwarrende start. Maar uiteindelijk zou deze blonde jonge God toch de eerste zijn waar ik All the Way mee wilde gaan en een relatie van drie jaar mee zou hebben.

We brachten een door mij geregeld bezoekje aan de Rutgersstichting voor anticonceptie, waar we door de doctoren uitgebreid voor gecomplimenteerd werden. Ze waren absoluut niet gewend dat jonge stelletjes zich zo goed voorbereiden op ‘de eerste keer’.
Zo belanden we op een gepland moment in bed, en alhoewel het behoorlijk lief en aardig was, was het allesbehalve speciaal of opwindend om op klaarlichte dag met verstijfde spieren van de zenuwen in het ouderlijk huis van geliefde te gaan vrijen. Haast op commando, zo van ‘nu moet het maar gebeuren want nu zijn de zeer streng gelovige ouders tenminste niet thuis, maar o wee als zij arriveren voordat wij komen’.

Kortom, het was voornamelijk gedoe. Ik wist al gauw dat er van genot onder dat dak geen sprake zou kunnen zijn, de geest van hel en verdoemenis waarde er teveel rond.

Alhoewel ik niet precies kon zeggen waarom, vermoedde ik toch dat we bij mij thuis meer kans maakten op een plezierige ervaring. Maar ik was wel wat onzeker over hoe dat aan te kaarten. Mijn ouders waren niet zo superblij met het leeftijdsverschil van wel drie hele jaren en niet zo happig op een verdieping van de relatie.

Enkele weken na die beroerde eerste keer zouden mijn ouders op zaterdagavond naar een feestje gaan. Ik verwachtte ze niet vroeg terug maar bleef een rare smaak in mijn mond krijgen bij het vooruitzicht van wat ik toen ‘afraffelgedoe’ noemde. Ik had helemaal geen zin om snel naar boven weer wat te gaan ‘gedoe-en’.

We hadden een tijdje TV zitten kijken op de bank, toen ik in ene de stoute schoenen aantrok en naar mijn oom en tante belde. Ik kreeg eerst mijn oom aan de lijn en na felicitaties van mijn kant en wat heen en weer geroep aan de zijne, mijn vader. Ik had bewust naar hem en niet naar mijn moeder gevraagd en viel gelijk met de deur in huis: ‘Pap, is het goed als Hans blijft slapen?’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, toen begon hij te lachen. ‘Dat is slim’, zei hij toen, ‘om me op een feestje te bellen als ik in een goed humeur ben en eigenlijk al geen nee meer kàn zeggen’.

Ik kan me niet eens meer herinneren wat hij daarna zei, zo opgelucht was ik. Zowel over het feit dat ik het überhaupt had durven vragen, als over het antwoord zelf.
Ik gooide de hoorn op de haak terwijl hij nog midden in een zin was. Hij belde even later terug en zei droog: ‘Je moeder vindt het ook goed, fijne avond!’

We hebben die avond en nacht enorm veel lol gehad. De toon was gezet en de eerste keer rap vergeten: Het draait om plezier in bed.

Seks; liefdespodium of strijdtoneel

Geplaatst op: 21 maart 2010 door Anita Steenbakkers in Thema: Seks
Tags:, , , , ,

Ik was er vroeg bij. Verloor mijn hart en maagdelijkheid op 16 jarige leeftijd. Had het geluk dat mijn geliefde al een volwassen man was,  ervaren in leven en liefde. Mijn 1e keer was dan ook een groot feest en hij heeft me jarenlang tot grote hoogte gebracht. Seksueel en anderszins. Via de belevenissen van mijn vriendinnen begreep ik dat het ook anders kon. Mannen die alleen maar met zichzelf bezig waren, die geen gevoel hadden voor een vrouwenlichaam, interacties die niet meer behelsden dan een eenzijdige climax. Kortom; seks bleek een fenomeen met veel gezichten.

Hoe waar dit is werd mij duidelijk toen, na jaren, mijn liefde voor mijn partner overging. Bijna 20, vrouw en vrijgezel. De wereld opende zich, maar bracht niet alleen verrukking. Kortdurende relaties, one-night-stands en een nieuwe liefde met een seksverslaving maakten dat ik seks op andere manieren ging beleven en zien. Het kwam losser te staan van liefde, het werd een spel op zich. Ik leerde dat het een machtsmiddel kan zijn, iets dat een vrouw in kan zetten om wat anders te bereiken. Ik ging ervaren dat seks niet perse tot eenwording leidt, maar net zo vaak tot pijnlijke eenzaamheid.Het maakte me duidelijk dat ook mannen hun onzekerheden hebben, in grote getale onvermogend en onkundig zijn. En het allerbelangrijkste; het deed me naar verloop van tijd beseffen dat lichamen een eigen wijsheid hebben. Lichamen neigen. Ze neigen naar elkaar en dan is alles mogelijk. Of ze blokkeren; een overduidelijk veto. Geen lieve moeder, geen schietgebed, geen tantratraining die daar iets aan kan doen. Mijn lichaam weet met welk ander lichaam zij wil verpozen.

Dit werd bevestigd door het feit dat ik, op mijn 24ste, ongelooflijk verliefd werd op een man die totaal afweek van zijn voorgangers. Maar mijn lichaam neeg en ik bewoog mee. Hij ook trouwens. Het werd een dans die 20 jaar zou duren. Up-tempo, slow-ritme; alles was mogelijk, veel werd verkend. Er kwamen uitdagingen op ons seksuele pad; kinderen hebben zo hun impact. Daarnaast ligt na jaren de sleur als dreiging op de loer. Toch hebben wij van ons seksleven geen strijdtoneel gemaakt. Ons Waterloo had een andere oorzaak.

Inmiddels heb ik kinderen die, ieder op hun eigen manier, bezig zijn met seks en liefde. En het ingewikkeld vinden. Want;  waar moet je op letten, en hoe moet je het doen en wanneer “voel” je dat je er klaar voor bent.Ik heb het geluk dat mijn kids ook dit onderwerp met mij vrijuit bespreken. En hoewel pubers vol gene zijn, ervaren die van mij toch de veiligheid om hun twijfels bij mij uit te spreken en te spiegelen.Ik hou ze steeds hetzelfde voor. Seks is een kunst, geen trucje.  Doe het alleen als jij het zelf echt wilt en je partner ook, dwang is namelijk dodelijk. Ervaring helpt, oefening baart ook hier de kunst. Veel wisselende partners is niet nodig, maar niet verwerpelijk. En het is een coproductie; je creëert de ervaring samen. Maak het een podium, geen strijdtoneel.

Het Succes van Slechte Seks

Geplaatst op: 21 maart 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Seks
Tags:, , , ,

Carolien GeurtsenHet Succes van Slechte Seks is, behalve een pakkende titel voor een column, ook een erg leuk boek van de Belgische bioloog Dirk Draulans over hoe wij in onze gedragingen gevormd zijn door onze ‘roots’, volgens de evolutietheorie van Darwin. Daarnaast heeft het succes van slechte seks ook mijn grote aandacht en oprechte zorg.

Er is al veel gezegd en geschreven over de pornoficatie van onze maatschappij. Ooit stond ik aan de wieg van de eerste demonstratie van Vrouwen tegen Seksueel Geweld, en was ik op het Domplein in Utrecht door een megafoon meer dan duizend vrouwen toe aan het te spreken terwijl ik, o wrang ‘toeval’, de nacht daarvoor verkracht was door de man waar ik verliefd op was. Hij wist dat hij de eerste man sinds tijden was door wie mijn sapjes weer sneller gingen stromen. Na enkele heerlijke relaties met vrouwen was ik de laatste die dat verwacht had, en hij had de aandrang een voorschot te nemen op waar hij dacht dat ik toch echt aan toe was, en was de volgende dag nog verbaasd ook toen hij erachter kwam dat ik de pil niet gebruikte… Over domheid en macht en het goed verstaan van een gefluisterd “Nee!” gesproken.

Het is waarschijnlijk net als met eten: liever een béétje eten dan helemaal niet, en als je geen weet hebt van en niet ingewijd bent in de receptuur en de toewijding om aanwezig te blijven in verbinding, contact te blijven zoeken ook als de ander afhaakt en soms de rust van je eigen gezelschap te prefereren boven seks op de automatische piloot, kan armoe troef worden. Er is heel wat te zeggen voor inwijding van jonge mannen door ervaren vrouwen opdat zij jonge meiden als de jonge godinnen kunnen benaderen die zij zijn. En om meisjes en jonge vrouwen te initiëren in en respect bij te brengen voor het spiritueel en emotioneel transformerend vermogen van hun lichaam en de gevoeligheid van hun hart.

Ondanks die onfortuinlijke verkrachting en eerder seksueel misbruik op jonge leeftijd toen een hoogwerker mij aanbood om me de lichtjes van de straatlantaarn te laten zien, en zijn boekje vér te buiten en mijn broekje vér naar binnen ging, heb ik het geluk gehad om daarna heel veel fijne en goede ervaringen met mannen en vrouwen te hebben. Om langzamerhand zo lekker in mijn lijf te zitten dat ik bij mijn weten niet meer emotioneel chantabel ben, geen seks in ruil voor aandacht of geld of natura behoef of die met liefde te verwarren. En dat ik met recht mag zeggen: Ik ben een emotioneel, spiritueel en seksueel wezen in een ooit goddelijk lichaam wat weliswaar door de tijd zal vergaan en de nederigheid verlangt die daarbij hoort. Ik ben een Human Being en niet een Human Doing!

In mijn kroegtijger-leven waren er een paar beschermengelen, hunks van mannen waar ik na sluitingstijd van de kroeg waar zij werkten mee ging stappen in Amsterdam, die heel gemakkelijk misbruik hadden kunnen maken van de omstandigheden en van mijn verlangen naar verbinding en intimiteit toen ik zo jong was. Mannen met wie ik het bed gedeeld heb die niet ingingen op mijn onhandige avances om te vrijen en mij daarmee een godsgeschenk hebben gegeven: de wetenschap dat er niet gevreeën hoeft te worden om intiem contact te kunnen hebben en het belang van onderlinge afstemming.

Waar ik later zelf het inzicht bijvoegde dat het ongezond is om te vrijen ter genoegdoening van frustraties. Ik ben ingewijd mogen worden in de energetische geheimen van seksuele energie uitwisseling, waardoor mij maar al te duidelijk is hoezeer een ‘Nee’ goud waard is, en het belang van verantwoording nemen om als je jezelf niet goed voelt, niet te gaan vrijen en zodoende de ander op te zadelen of letterlijk vol te spuiten met jouw ‘energetische en emotionele rotzooi’.

Het zou mooi zijn als ook in onze cultuur jongens en meiden weer opgevoed en ingewijd zouden worden in ‘Walking the Road of Beauty’: om verantwoordelijkheidsgevoel en respect te krijgen en hebben voor je eigen ziel en Innerlijk Kind, en die van ‘de’ ander… Daar ligt voor ons ouders en opvoeders een grote taak weggelegd om onze eigen boodschappen die wij uitzenden over seks en verbinding en angst voor intimiteit, en over TV programma’s, regelmatig kritisch door te lichten.

En hou me te goede, dan wordt seks heus geen zwartekousenkerkbeleving, rigide en dor. Integendeel, als je bovenstaande normen hanteert en de God of Godin in jezelf en in je al of niet tijdelijke geliefde, dan wordt het hoe dan ook een wonder van een verkenningstocht en mogelijk een ontmoeting met een hoog extatisch gehalte, al zal onze ziel soms de diepste diepte van oude pijn en verdriet ter heling niet vermijden… Daarom moeten we soms inene diep huilen na of tijdens een gelukzalige vrijpartij.

Onze zielen verlangen ernaar om via de meest ultiem mogelijke ontmoeting met een andere ziel het goddelijke via het lichamelijke te ervaren; alle controle te verliezen in het beminnen om samen uit elkaar te spatten het universum in. Een zinderende kosmische dans waarin alle grenzen vervagen en niet meer te weten waar je zelf begint en de ander ophoudt en alles in je lijf kan transformeren. De ultieme verjongingskuur dus: Het Geheim van Heilige Seks.

Dat was ook de eigenlijke titel van dit stuk, maar vermoedelijk zouden dan heel wat minder mensen het zijn gaan lezen.