Post Tagged ‘struisvogel’

Feuilleton: Een nieuw thema (deel 4)

Geplaatst op: 26 augustus 2010 door Lucas Bezembinder in Feuilleton
Tags:,

‘Dat zeg ik niet.’

Voorovergebogen en met haar arm om het blaadje begon Jutte driftig te schrijven. Het leek alsof het potlood al wist wat er moest komen te staan. Zonder omhoog te komen om na te denken schreef Jutte haar blaadje vol. Daarna draaide ze het om, pakte een kleurpotlood en maakte voor de zekerheid ook nog een tekening van haar vogel.

‘Klaar!’ zei ze voldaan en ze stond op om haar blaadje naar Juf Edith te brengen.

‘Dankjewel, Jutte. Is het toch gelukt?’ vroeg de juf aan Jutte.

‘Eh-huh.’ Jutte zag dat de juf even moest lachen toen ze las welke vogel zij had uitgekozen. Een lach die alleen maar groter werd toen ze het blaadje omdraaide.

‘Joep, lever jij ook je blaadje in?’ vroeg Juf Edith.

‘Mag ik nog even de tekening van mijn struisvogel afmaken?’

‘Ja, maar doe je dat wel snel.’ Maar de juf kreeg al geen antwoord meer. Met de tong uit zijn mond was Joep met grote halen bezig de levensgrote struisvogel zijn uiteindelijke vorm te geven. Toen hij iets later zijn blaadje en de tekening inleverde zag ze slechts één woord staan: ‘STRUISFOGEL

De volgende dag deelde Juf Edith alles weer uit.

‘Ik vind dat jullie allemaal hele mooie vogels hebben uitgekozen. Ik heb wel de spelfouten onderstreept. Probeer die fouten straks in het werkstuk niet meer te maken.’ Ze liep door de klas en gaf iedereen zijn of haar blaadje terug. Bij Joep bleef ze even staan.

‘Joep, je hebt maar één spelfout. Maar wil je de volgende keer iets meer opschrijven? Ik vind je tekening trouwens prachtig!’

‘Ja juf,’ zei Joep, voor zijn doen erg rustig.

Toen de juf het blaadje aan Jutte teruggaf glimlachte ze alleen veelbetekenend.

Advertenties

Feuilleton: Een nieuw thema (deel 3)

Geplaatst op: 25 augustus 2010 door Lucas Bezembinder in Feuilleton
Tags:, , ,

‘Een struisvogel kan niet vliegen!’ riep Joep keihard door de klas.

‘Ja, een pinguïn ook niet!’ fluisterde Julia zachtjes, zodat alleen de kinderen in haar groepje het hoorden. Jutte moest daar wel om lachen.

‘Nee Joep, we gaan vanmiddag niets meer aan het thema doen. Ik ben wel heel blij dat je zo enthousiast bent,’ zei Juf Edith.

Jutte was blij dat haar vader die avond onder het eten niet weer zijn vogelboeken tevoorschijn had gehaald. En na het eten had hij het gelukkig te druk met de topografietoets van haar zus. Terwijl zij op de bank naar de tv zat te kijken hoorde zij vanuit de keuken namen als Leeuwarden, Hondsbossche Zeewering en Katwijk voorbij komen.

Een uur later lag Jutte in haar bed nog lang te piekeren over het thema. Over welke vogel zou zij haar werkstuk gaan maken? Ze had zojuist toch nog door een vogelboek van haar vader gebladerd. Veel vogels waren wel kleurig, maar niet cool. En als ze wél cool leken, waren ze erg saai. Aan haar knuffels had zij ook niet veel. Op een paar na waren dat allemaal apen. De bijna kale kapucijneraap meneer Nilsson. De slingeraap met de lange armen die ze vaak om haar nek hing.  De grote Orang Oetang die in de hoek van het bed de rest van de knuffels in de gaten leek te houden. Dit waren alledrie haar lievelingsknuffels. Maar ineens zag ze haar vogel. Deze vogel vond ze én cool én niet saai. ‘Daarover ga ik het werkstuk schrijven,’ dacht Jutte. Ze pakte de vogel uit de mand onder haar bureau en zette deze naast haar kussen. Liggend op haar zij bestudeerde zij de vogel nauwkeurig. Het leek net of zij het  blaadje alvast in haar hoofd aan het invullen was. Het duurde nog enige tijd voordat ze in slaap viel.

De volgende ochtend werd Jutte wakker met het onderwerp van haar werkstuk naast zich. Op hetzelfde moment kwam haar moeder de slaapkamer binnen.

‘Jutte, wakker worden, het is bijna half acht.’

‘Ik kom eraan’ zei Jutte, die helemaal haar bed nog niet uit wilde. Maar ze moest ook erg nodig plassen, dus liggen blijven kon ze ook niet.

‘Hé, heb je die ook weer eens tevoorschijn gehaald?’ zei haar moeder, en ze wees op de knuffel terwijl ze zich omdraaide om naar de kamer van haar zus te lopen.

‘Eh-huh’ was het enige dat zij hierop kon antwoorden.

‘Kinderen, wie gisteren nog niet klaar was, mag nu zijn blaadje verder gaan invullen. Ik wil wel graag dat iedereen straks een vogel heeft uitgekozen.’ zei juf Edith en ze zag de klas opleven. Want een werkstuk maken voor een thema vonden ze bijna allemaal erg leuk.

‘Weet je al welke vogel je neemt?’ vroeg Julia aan Jutte.

‘Eh-huh’ zei Jutte.

‘Welke vogel dan?’

Feuilleton: Een nieuw thema (deel 1)

Geplaatst op: 23 augustus 2010 door schrijfbloq in Feuilleton
Tags:, , , , , ,

‘Jongens en meisjes, de komende maanden is ”vogels” het nieuwe thema.’

Juf Edith was nauwelijks uitgesproken of overal klonk geroezemoes. ‘Ik ga het hebben over de kerkuil,’ zei Onno. ‘Bij mijn opa en oma op de boerderij hebben ze uilen op zolder.’

‘STRUISVOGEL!’ schreeuwde Joep.

‘Ik ga alles opzoeken over de kolibrie. Mijn vader is net in Peru geweest en heeft daar heel veel kolibries gezien,’ vertelde Mieke trots.

‘Een kolibrie?’ vroeg Cathelijne verbaasd. ‘Wat is dat voor vogel?’

‘Dat is het kleinste vogeltje dat er bestaat en hij kan wel zeventig keer per seconde met zijn vleugel wapperen. Mijn vader heeft er zelfs filmpjes van gemaakt!’

‘Mijn lievelingsvogel is het roodborstje,’ riep Julia. ‘Elke winter zit er een bij ons in de tuin.’

Julia draaide zich om naar haar beste vriendin naast haar. ‘En welke vogel neem jij Jutte?’ vroeg ze.  Jutte trok haar schouders op.

‘Ik weet het nog niet’ zei ze een beetje aarzelend.

‘Willen jullie nu weer stil zijn!’ klonk het vriendelijk streng. ‘Ik geef jullie allemaal een blaadje en ik wil dat jullie dit vandaag of morgen hier op school invullen.’

De klas werd weer doodstil, alleen Joep riep nog keihard: ‘STRUISVOGEL!’

Juf Edith deelde de blaadjes uit en iedereen pakte meteen een pen of potlood.

De meeste kinderen begonnen onmiddellijk ijverig te schrijven. Ook Jutte had haar potlood gepakt. Maar met de achterkant in haar mond zat ze naar buiten te staren. Het leek net of ze daar de vogel voor haar werkstuk zocht. Zelfs haar naam had ze nog niet opgeschreven. Ze keek ook even op het papier van haar vriendin Julia. ROODBORSJE stond er met hoofdletters bovenaan.

Toen Onno als eerste zijn blaadje bij de juf inleverde had Jutte nog niets opgeschreven.

‘Weet jij al welke vogel je neemt?’ vroeg Julia, die al bijna de helft van haar blaadje had volgeschreven.

‘Nee. Ik ken helemaal geen leuke vogels,’ zei Jutte, die opschrok uit haar gedachten.

‘Je mag ook een rare vogel kiezen, hoor,’ antwoordde Juf Edith, die net langs hun groepje liep en hoorde wat de twee vriendinnen tegen elkaar zeiden.

‘Maar ik ken ook geen rare vogels,’ antwoordde Jutte zoals gewoonlijk erg bijdehand. Ook de volgende vijf minuten schreef Jutte niets op haar blaadje.

‘Heeft iedereen die nog niet klaar is, zijn naam op het papier gezet? Dan kan je het blaadje in je laatje leggen en er morgen mee verder gaan.’

Jutte schreef snel haar naam in de hoek rechtsboven en deed het papier in haar laatje. Ze hoorde iedereen om zich heen druk praten over de vogels die ze hadden gekozen.

‘Eend’, ‘Adelaar’, ‘Pimpelmees’, ‘Duif’, ‘Struisvogel’. Jutte snapte niet waarom Joep altijd zo hard moest schreeuwen. Dat hij het over de struisvogel zou hebben wist ze nu wel.

‘Ik wil dat jullie allemaal je werkboek rekenen pakken’. De rust keerde weer terug in de klas.