Post Tagged ‘stijloefeningen’

De slang. Altijd de slang.

Daar een met slippers en vuile tenen.

Sandalen. Hakjes. Kuiten.

En de reuk van lichamen. Oksels.

Warm, bezweet. Moe. En bier.

Soms wiet. Roze zoet. Tussen dijen.

Kauwgumplakken, grijs. Leeg foliezakje.

Peuken. Filtereinde. Shagkontjes.

En de bocht om. Slang kronkelt.

Blikjes, bakjes, vorkjes.

Nieuwe geur. Zwaar parfum.

Asfalt in de zon. Uitlaatgassen.

Zonnebril weer op.

En hij met zijn stomme paaltje.

Paaltje met vlaggetje.

Verduren moet hij dit. Zoveelste.

Kijk naar beneden. Kijk niet.

De slang verandert niet. Beweegt alleen.

Naast hem blote wreef met dikke zwarte haren.

Milyen furcsa ország.

Een knieholte, rood van bulten met witte toppen.

Plakt een zoom aan vast als been beweegt.

Wit vlees. Tanige scheen. En dan.

Beige moccassins. Wafelstructuur. Zwart rubber ernaast.

Wandelstok. Een panty. Nu wordt het Boldoot.

Nej inte igen.

Verdomme. Haarspray. Spataderen.

Verduren. Hoofd laag.

Tegen de balustrade leunen.

Nog een kronkel. Schaduw.

Jengelende kinderen. Raket tegen knie.

Hand schudt joch aan schouders.

Boze vreemde taal. Sputters tegen.

Weer raket tegen knie. Wrijf eraf. Plakt.

En hij met zijn paaltje en vlaggetje.

Orde, orde. Wanorde.

De slang is orde. Kijk niet.

Voel. Slang eet kudde. Langzaam.

Langzaam. Gebouw eet slang.

Geluidloos gulpt gebouw slang naar binnen.

Inwaarts. Slang verzwelgt zonder verzet.

Wacht moment af. Uit de huid bulken.

Daar, bijna. Duiken.

Knieën sandalen slippers

Rochelen fluim Hey guy

How are you doing

Haren wit vlees panty’s

What in the world

Plastic tasjes Bene bene

Fa caldo

Drempel over

Stanco di aspettare

Paalt vlag als schild in de hoek

Laatste moment

Valt uit de slang naar buiten

Ademt zwaar. Hand op ruwe steen.

Zit. Ruik. Kijk. Huig kriebelt.

Wandelwagen. Knuistjes. Kanten mutsje.

Geluid welt terug. Ieeee ammmmm

Kijk op. Daar. Ja, daar.

Mi piace la pittura. I am.

I amsterdam.

Dit is een bijdrage van gastschrijver Jozef Zibben

Advertenties

Dit is de bijdrage van gastschrijver Peter Warringa (@1tweetstory & @warvis_)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hoe harder hij kijkt, hoe meer ze lijkt te gaan leven. Hij wou dat ze zich naar hem omdraaide, een snelle blik zou genoeg zijn.
Hij doet een stap in haar richting. Hij wil weten welke kleur haar ze heeft, of ze net zo’n grof gezicht heeft als de anderen. Die hebben de kleur van een stoffige aardappel, ongeschild. Ze lijkt tengerder.
Hij doet nog een stapje dichterbij. Ze blijft bewegingloos. Het schamele licht valt op haar nek, strijkt langs een wang. Hij spant zich in om nog beter te kijken. Alle geluiden om hem heen vallen weg. Het is stil daarbinnen. Bewoog ze nou toch?
Hij zou naast haar willen gaan zitten, zelf ongegeneerd zijn handen in de schotel willen steken, happen hete patatten naar binnen willen schrokken en dan een slok hete koffie slurpen. Hij kan de warmte bijna langs zijn slokdarm voelen glijden. Hij zou haar aankijken en tevreden glimlachen.
‘Rob!’ Zijn moeder aait hem over zijn haren. ‘Wat sta je te dromen? Ga je mee? Binnen kun je ze in het echt zien.’ Hij trekt zijn blik los van de poster en kijkt verbaasd op naar haar. ‘Echt?’
De bijdrage van gastschrijver Jozef Zibben

“Moet je dat nou zien! Een rij van hier tot ginter. ‘k Ben niet gek. Laten we een andere keer gaan, zeg, op zondagmorgen om 11 uur of zo. Dan is er geen kip. Oh Rob, kan je weer niet wachten? Hoezo niet? Waar ben jij dan op zondagmorgen? In de kerk zeker? In je nest zal je bedoelen, met een hele dikke kater. Ja toch? Ik ben toch al niet zo dol op museums. Oh, is dat niet goed dan, moet ik musea zeggen van jou. Ook goed, ik ben niet zo dol op musea’s dan. Je staat er maar te wachten tussen allemaal jongelui. Die hebben de tijd. Je hoort alle talen door elkaar. Er valt wel wat te zien. Moet je die zien met d’r hotpants, je ziet d’r billen er onderuit floepen. Nee, ik zal dat nooit doen, zo ordinair. Nou ja, in m’n goeie broek zat een vlek, van de bessenjam en die staat dus in de week. Ik heb nu een oude spijkerbroek van Vera aan, die is me inderdaad iets te krap, ja. Wat zeg je, een zakje patat, verkopen ze dat hier? Waar dan? Oh ja, zij staat gewoon met d’r patat in de rij, wat een schatje. Zeker uit Japan of zo. En wat heft ze nou op d’r hoofd, het lijkt wel een zakdoek. Oh moet je kijken Rob, ze heeft gewoon een kanten zakdoek op d’r hoofd. Ja, dat is ook een idee.”

 

Dit is een bijdrage van gastschrijver Wilco Kalbfleisch

 

mensenmassa lange rij

diverse geuren gieren mijn neus voorbij

een blijft langer hangen

alsof ze me kent

het meisje met het kanten mutsje

eet uit een knisperende zak patat

bedachtzaam kauwt ze

aan de hitte niet gewend

voor mij schuift de stoet verder

en schraapt een man z’n keel

de cassiere legt geduldig

in haar beste Italiaans

de regels nog eens uit

Ik kan niet wachten

tot ik in de zaal ben

in stilte luisterend naar scherpe blikken

en zachte fluisteringen

een compliment

voor een overleden schilder

zien zonder zicht went

 

Dit is de bijdrage van gastschrijver Calliope den Ouden (www.inktspatten.nl)

Voordat hij het plan had opgevat om vandaag dan maar te gaan gebeurde het weer. Hij combineerde beelden in gedachten. De plaatjes werden zo levendig dat hij er bijna in geloofde. Zelfs als hij zijn ogen sloot bleven voorstellingen zich aandienen, afdrukken in zijn geheugen achterlatend.

Wanneer het begonnen was, Rob kon het zich niet helder en exact herinneren. Het was hem langzaam aan duidelijk geworden. Gisteren nog wees hij lachend naar de vrouw die voorbij fietste aan de overkant. De boodschappen in een korf. Je moet wel heel verward zijn wil je dat voor een mand aanzien. En toch zag hij het werkelijk zo.

De aanvankelijke binnenpretjes begonnen inmiddels om te slaan in lichte paniek. Niet meer zeker wetend of zijn zintuigen bedrog plegen of scherp zijn. Huiverig te vertrouwen op wat zijn hele leven als vanzelfsprekend leek. Heimelijk verheugd om de verdraaide blik die hem op de wereld vergund was. Verwantschap voelend met zijn geliefde meester en voorbeeld.

De opdracht die hij zichzelf stelde, voordat hij besloot naar een arts te gaan, maakte hem rustig. Vandaag zou hij de opgave uit gaan voeren. Tientallen keren had hij ’t Van Gogh Museum al bezocht. Als hij de gave had zou hij ieder schilderij minutieus kunnen kopiëren. Ieder detail stond gegrift in zijn geheugen. Als hij vandaag ook maar een lichte afwijking in de doeken zou opmerken, dan was hij rijp voor een medisch onderzoek.

Rob vertrouwde op zijn geheugen. In gedachten haalde hij de portretten voor zijn geestesoog. Haarscherp zag hij het meisje met ’t kanten mutsje. De welving van de kap, de kromming van haar voorhoofd volgend. Tegelijk stond hij in de rij te wachten. Voor zich uit starend, naar niets in het bijzonder. Fascinatie maakte zich van hem meester toen hij eenzelfde meisje patat zag eten. Compleet met kanten kap. Snel liet hij zijn blik afdwalen om direct weer terug te kijken. De beelden vloeiden nog steeds samen. Het wonderlijk gevormde beeld, uit geheugen en werkelijkheid samengesmolten, grifte zich vast.

Nooit meer zou hij onbevangen portretten aanschouwen, eenmaal binnen zag hij de aardappeleters patatten vreten.

Deze bijdrage is van gastschrijver Jacquelien van der Hulst.

Twee jaar geleden was ze hier komen wonen. De grote stad. Ze was geboren en getogen in een dorpje gelegen in een regio waar de kerk het voor het zeggen had. Ook wel bekend als de Biblebelt.

Maar ze wilde dolgraag geneeskunde studeren. Dan moest er verhuisd worden. Toen ze haar wens kenbaar maakte aan haar ouders, waren die niet blij met haar keuze. De strijd was zwaar, maar ze had hem gewonnen. De prijs was ook hoog, ze moest alles zelf betalen. Haar studie, haar woonruimte, alles.

Ze verhuisde en zocht werk. Dat was niet zo makkelijk. Doch toeval bestaat niet. Op een avond kwam ze een man tegen. Die luisterde naar haar verhaal en zei: “Ik weet wel werk voor je. Je hoeft er niet veel te doen, meestal gewoon aanwezig zijn.”

Daar had ze wel oren naar, want zo kon ze en geld verdienen en uitrusten.

“Geweldig, bedankt zeg. Wanneer kan ik beginnen en waar?”

“Hier is het adres en ik zie je overmorgen rond 19.00 uur.”

“Moet ik nog iets meenemen?”

“Nee, wij hebben alles wat nodig is.”

“Oké, prima.”

Ze liep zo snel als ze kon, de blikken van de mensen negerend. Alsof ze konden zien dat ze nieuw was in de stad. Ze zag heus wel de blikken, de ellebogen die elkaar aanstootten, het gegluur over de rand van de zonnebril. Maar ze wist, eens is ze net als zij. Ook zo door de wol geverfd en stads.

Één minuut voor 19.00 uur kwam ze aan bij het van Goghmuseum. Rob stond voor de deur en hij schoot gelijk in de lach. “Wat heb jij nou op je hoofd?”

Ze voelde bovenop haar hoofd en begon te lachen. “Dit is mijn zondagse, kanten mutsje wat ik altijd moest dragen, wanneer we naar de kerk gingen. Een kindje in het ziekenhuis had er naar gevraagd. Ik heb het opgedaan om het haar te laten zien, maar in de haast vergeten af te zetten. Nou begrijp ik waarom iedereen zo raar naar me keek. Eerst dacht ik dat het om die zak patat ging die ik liep te eten.”

“Kom snel, gooi die zak in de prullenbak, zodat we die lucht niet binnen hebben. Iedereen staat al klaar. O ja, voor ik het vergeet, het is vanavond naakt poseren. Maar hou dat mutsje maar op.”

Dit is de bijdrage van gastschrijver Elisabeth van der Ark.