Post Tagged ‘angst’

Het hek van de Dam

Geplaatst op: 7 mei 2010 door Lucas Bezembinder in /Actueel/
Tags:, , , , , , , , , ,

“Dit is een overval!” riep ik op 16-jarige leeftijd eens voor de grap. Het was weliswaar niet druk in de bank, maar iedereen keek geschrokken achterom. Het feit dat ik er vrijwel direct “grapje!’ achteraan riep, voorkwam echte paniek en de komst van politie. Ik werd nog wel door iedereen vermanend toegesproken dit nooit meer te doen.

Hieraan moest ik denken toen het voorval van 20.01 op 4 mei enkele uren achter mij lag. De ware toedracht werd steeds duidelijker en in de diverse media werden de meningen over het gebeuren gegeven.

Het was een kort moment van paniek, door de schreeuw en rennende mensen. Daarna komt ook het besef dat we een angstig land zijn geworden.twitterde Femke Halsema. De verslaggeefster van de NOS bleef tijdens de persconferentie later die avond maar suggestieve vragen stellen over koffers en “bombom”-roepende mensen die toch makkelijk geweerd hadden kunnen worden. Zeker in angstige tijden als deze.

Mij viel ook iets anders op. “Niks aan de hand, niks aan de hand,” hoorde ik verschillende toeschouwers roepen op enkele van de vele filmpjes die via de mobiele telefoon zijn gemaakt. Binnen een paar minuten was de rust weer hersteld. De massa heeft hier zelf voor gezorgd. In een land waar de angst regeert, zou dit nooit zijn gebeurd. Dan was de koningin misschien teruggekomen, maar haar onderdanen niet.

De tweet van de in mijn ogen vaak sympathieke Femke Halsema is symptomatisch voor de kloof tussen politiek en volk. Aangezien de media zich aan de kant van de politiek scharen, wordt die kloof zelden helder gemaakt. Instituten als de NOS doen lustig mee in het aanwakkeren van het angstvuur. Waarom? Angst en aanslagen vullen de actualiteitsrubrieken meer dan rust met af en toe een beetje reuring. De PVV en andere politieke populisten laten zien dat het ook nog eens stemmen oplevert. Als we hier nog een paar jaar mee doorgaan dan wordt de angstprofetie vanzelf werkelijkheid en is iedereen altijd argwanend.

Tegen die tijd zijn we er allemaal van overtuigd dat die eenzame gekken helemaal niet in hun eentje handelden, maar dat er sprake was van een groot complot. Als ik terugkijk naar die vrijdag in 1977 ben ik daar ook steeds meer van overtuigd. Ik haalde mijn grap uit op 4 november. Dit is precies halverwege 7 mei 1945 en 4 mei 2010. Toeval bestaat niet.

Doodsbang…

Geplaatst op: 23 maart 2010 door Geert van den Munckhof in Thema: Dood
Tags:, , ,

‘Maar als het tóch waar is?’ Bang kijkt hij me aan. Onze zoon van elf heeft van een vriendje de onheilstijding gekregen dat een komeet de aarde en al het leven daarop zal gaan vernietigen. Huilend heeft hij me deelgenoot gemaakt van zijn angst. Samen zitten we nu voor de computer en tellen het grote aantal Google-hits, waarin de naam van de komeet automatisch gerelateerd wordt aan de term ‘broodje aap’. Het stelt hem voor dat moment gerust, en ik ben blij dat me dat gelukt is. Een kind hoort niet bang te zijn voor de dood…

Een paar dagen later komt  hij met een trillende onderlip van de trap af. De angst blijkt hardnekkig en heeft opnieuw de kop op gestoken. Met name dat gegeven zet me aan het denken. Waar is hij zo bang voor? Nog steeds de komeet? Het onvermijdelijke einde? Of zijn het de gedachten over het verlies van datgene dat hij niet wil verliezen? Wat is er over als iedereen in je omgeving sterft? Dan blijf je alleen achter en wat heb je dan nog? Maakt hij zich ongerust over zijn eigen sterfelijkheid of denkt hij aan de onze? De komeet is ongetwijfeld de aanleiding, maar zit de angst niet veel dieper? Zelf kijk je ook wel eens hoe laat het is op je biologische klok. En dan overtuig je jezelf dat half twaalf nog een heel eind af is van vijf voor twaalf, maar toch. Dingen zijn eindig en onze Mees lijkt dat te voelen. Of vul ik dan teveel in, vraag ik mezelf af. Zit hij er misschien veel aardser in en denkt hij aan de fysieke pijn van zo’n enorme inslag? Wat het ook is, je wil als ouder je kind niet bang zien. Dus probeer ik hem opnieuw gerust te stellen. ‘Je hoeft niet bang te zijn, Mees’… de woorden worden gevolgd door de zakelijke uitleg van het broodje-aap gehalte van de gewraakte komeet. De angst verdwijnt echter niet uit zijn ogen. Ik sla mijn armen om hem heen en ik voel meteen dat in de geborgenheid van die omarming de spanning uit zijn lijf stroomt. ‘Je bent bang hé?’ Mees laat zijn tranen de vrije loop terwijl ik hem vasthoud en stevig tegen me aandruk. Even niks meer zeggen, schiet het als een komeet door mijn hoofd. Kille uitleg maakt plaats voor warm gevoel en dat blijkt veel beter te werken. Het huilen stopt na verloop van tijd en lijkt een bevrijdende werking te hebben gehad. We praten nog wat na en hij gaat weer naar bed. ’s Morgens vertelt hij lekker geslapen te hebben. Gelukkig.

Voor nu. Want hij is een denker. Filosoofje in de dop. Dus zal het zeker een keer opnieuw ter sprake komen. Dat had bijvoorbeeld al gekund bij het onlangs gevonden dode spitsmuisje, dat hij samen met een ander vriendje in onze tuin heeft begraven. We hebben het toen niet over de dood gehad. Misschien omdat mijn opmerking dat ze ‘blij waren met een dode muis’ wat verkeerd getimed was, maar goed. Soms kan je ook met humor een tegen-emotie oproepen is mijn ervaring. Mees en zijn vriendje zullen best wat woorden hebben gewisseld tijdens de ‘begrafenis’. Maar hebben vooral ook gehandeld. Een houten kruisje gemaakt. Een bedje van bloemen gelegd. Emoties gedeeld. Mooi om te zien. En goed om van te leren. Ratio versus emotie. Mannen die van Mars komen en vrouwen van Venus en dat soort dingen. De waardevolle kracht van contrasten. Zonder dood geen leven. Zonder zwart geen wit en zonder geluid geen stilte. Ik word er stil van. Zo stil dat je een muis kunt horen vallen…Op school hebben ze verdraaide spreekwoorden gehad vandaag. ‘Om je dood te lachen, pap’…Hij geniet weer. Lief ventje. Echt waar.