Post Tagged ‘Jacquelien van der Hulst’

De grote waan-zin

Geplaatst op: 27 november 2011 door schrijfbloq in Thema: Contrast
Tags:, , , ,

Als alles gelijkmatig verdeeld zou zijn, was er niet immer beweging. Beroering ontstaat bij ongelijkheid. Het is niet enkel een natuurkundig gegeven. Ook biologisch, sociologisch, psychologisch en economisch lijkt het een vanzelfsprekendheid. Verschillen houden de boel gaande. Ze zorgen voor uitdaging en het zoeken naar nieuw evenwicht. Net als bij communicerende vaten schijnt er telkens weer een zoektocht naar overeenstemming en rust nodig te zijn. Bijna wetmatig is er verlangen naar harmonie.

Waar de onrust of rimpeling ontstaat, is moeilijk aan te geven. Balans is vluchtig en wordt snel doorkruist. Verstoring van precair gewonnen evenwicht, is eerder regel dan uitzondering. Een herschikking van positie, een verandering van perspectief zorgen voor actie en reactie. De wijze waarop dit tot uiting komt, de contrasten die soms schril in beeld komen, bepalen de heftigheid. De ene keer een sluimerend conflict, de volgende keer een ontlading, de reikwijdte steeds enorm. Een gamma aan mogelijkheden, de richting deels voorspelbaar, slechts weinig stuurbaar. Graag delen we ons zelf een grote rol toe, denken we dat situaties beheersbaar zijn. De geïnvesteerde energie soms ongewild contraproductief uitwerkend.

De aandacht die iets trekt of ontvangt is niet altijd evenredig met de waarde en uiteindelijke invloed die het heeft. Processen voltrekken zich ook in de luwte en op kleine schaal. Aan het oog onttrokken vinden veranderingen plaats, verschuiven kleine radertjes en worden nieuwe contrasten geboren. Factoren van werkelijke invloed blijven dikwijls onzichtbaar en ongekend.

Het blijft verrassend, energiebronnen zijn overal te vinden. Een altijd ronddraaiende motor, een slang die steeds weer in zijn eigen staart bijt. Als een veroordeling, een onontkoombaar feit, krijgt de werkelijkheid onvermoeibaar gestalte, steeds opnieuw verbazen wij onszelf en laait het vuur op. We bestaan bij de gratie van contrasten. Uiteindelijk voltrekken gebeurtenissen zich aan ons, ondanks ons.

Nietig zijn wij.

Dit is een bijdrage van gastschrijver Jacquelien van der Hulst

Voordat hij het plan had opgevat om vandaag dan maar te gaan gebeurde het weer. Hij combineerde beelden in gedachten. De plaatjes werden zo levendig dat hij er bijna in geloofde. Zelfs als hij zijn ogen sloot bleven voorstellingen zich aandienen, afdrukken in zijn geheugen achterlatend.

Wanneer het begonnen was, Rob kon het zich niet helder en exact herinneren. Het was hem langzaam aan duidelijk geworden. Gisteren nog wees hij lachend naar de vrouw die voorbij fietste aan de overkant. De boodschappen in een korf. Je moet wel heel verward zijn wil je dat voor een mand aanzien. En toch zag hij het werkelijk zo.

De aanvankelijke binnenpretjes begonnen inmiddels om te slaan in lichte paniek. Niet meer zeker wetend of zijn zintuigen bedrog plegen of scherp zijn. Huiverig te vertrouwen op wat zijn hele leven als vanzelfsprekend leek. Heimelijk verheugd om de verdraaide blik die hem op de wereld vergund was. Verwantschap voelend met zijn geliefde meester en voorbeeld.

De opdracht die hij zichzelf stelde, voordat hij besloot naar een arts te gaan, maakte hem rustig. Vandaag zou hij de opgave uit gaan voeren. Tientallen keren had hij ’t Van Gogh Museum al bezocht. Als hij de gave had zou hij ieder schilderij minutieus kunnen kopiëren. Ieder detail stond gegrift in zijn geheugen. Als hij vandaag ook maar een lichte afwijking in de doeken zou opmerken, dan was hij rijp voor een medisch onderzoek.

Rob vertrouwde op zijn geheugen. In gedachten haalde hij de portretten voor zijn geestesoog. Haarscherp zag hij het meisje met ’t kanten mutsje. De welving van de kap, de kromming van haar voorhoofd volgend. Tegelijk stond hij in de rij te wachten. Voor zich uit starend, naar niets in het bijzonder. Fascinatie maakte zich van hem meester toen hij eenzelfde meisje patat zag eten. Compleet met kanten kap. Snel liet hij zijn blik afdwalen om direct weer terug te kijken. De beelden vloeiden nog steeds samen. Het wonderlijk gevormde beeld, uit geheugen en werkelijkheid samengesmolten, grifte zich vast.

Nooit meer zou hij onbevangen portretten aanschouwen, eenmaal binnen zag hij de aardappeleters patatten vreten.

Deze bijdrage is van gastschrijver Jacquelien van der Hulst.