Post Tagged ‘aardappeleters’

Voordat hij het plan had opgevat om vandaag dan maar te gaan gebeurde het weer. Hij combineerde beelden in gedachten. De plaatjes werden zo levendig dat hij er bijna in geloofde. Zelfs als hij zijn ogen sloot bleven voorstellingen zich aandienen, afdrukken in zijn geheugen achterlatend.

Wanneer het begonnen was, Rob kon het zich niet helder en exact herinneren. Het was hem langzaam aan duidelijk geworden. Gisteren nog wees hij lachend naar de vrouw die voorbij fietste aan de overkant. De boodschappen in een korf. Je moet wel heel verward zijn wil je dat voor een mand aanzien. En toch zag hij het werkelijk zo.

De aanvankelijke binnenpretjes begonnen inmiddels om te slaan in lichte paniek. Niet meer zeker wetend of zijn zintuigen bedrog plegen of scherp zijn. Huiverig te vertrouwen op wat zijn hele leven als vanzelfsprekend leek. Heimelijk verheugd om de verdraaide blik die hem op de wereld vergund was. Verwantschap voelend met zijn geliefde meester en voorbeeld.

De opdracht die hij zichzelf stelde, voordat hij besloot naar een arts te gaan, maakte hem rustig. Vandaag zou hij de opgave uit gaan voeren. Tientallen keren had hij ’t Van Gogh Museum al bezocht. Als hij de gave had zou hij ieder schilderij minutieus kunnen kopiëren. Ieder detail stond gegrift in zijn geheugen. Als hij vandaag ook maar een lichte afwijking in de doeken zou opmerken, dan was hij rijp voor een medisch onderzoek.

Rob vertrouwde op zijn geheugen. In gedachten haalde hij de portretten voor zijn geestesoog. Haarscherp zag hij het meisje met ’t kanten mutsje. De welving van de kap, de kromming van haar voorhoofd volgend. Tegelijk stond hij in de rij te wachten. Voor zich uit starend, naar niets in het bijzonder. Fascinatie maakte zich van hem meester toen hij eenzelfde meisje patat zag eten. Compleet met kanten kap. Snel liet hij zijn blik afdwalen om direct weer terug te kijken. De beelden vloeiden nog steeds samen. Het wonderlijk gevormde beeld, uit geheugen en werkelijkheid samengesmolten, grifte zich vast.

Nooit meer zou hij onbevangen portretten aanschouwen, eenmaal binnen zag hij de aardappeleters patatten vreten.

Deze bijdrage is van gastschrijver Jacquelien van der Hulst.

Advertenties

Het meisje met de kanten muts; Stijloefeningen #4

Geplaatst op: 1 september 2011 door Frank Stolker in Stijloefeningen
Tags:, , , ,

Rob staat in de rij voor ‘t Van Gogh Museum. Eigenlijk houdt hij niet van kunst en zeker niet van schilderijen. Hij vraagt af zich waarom hij hier staat.

Rob wordt onrustig. Hij heeft weinig geduld. “Waarom, in Gods naam, ga ik hier in de rij staan wachten om iets te zien dat mij totaal niet interesseert?”, denkt hij.

Rob raakt geïrriteerd. Iemand duwt in zijn rug. “Al die toeristen ook altijd”, mompelt hij zachtjes. Zijn voorganger kijkt lachend om. “Nee maar, meneer De Groot, wat doet u hier?”, vraagt de man voor hem verbaasd.

Rob herkent hem niet en doet alsof hij niets hoort. “Ik ga hier weg”, zegt Rob met een lichte stemverheffing, “Dit is toch niks voor mij”.

Hij kijkt op zijn horloge en realiseert zich dat het pas tien minuten geleden is dat hij achteraan aansloot. “Oké, nog even dan”, zegt hij tegen zichzelf. Tenslotte is hij helemaal vanuit Nuenen hier naar toe gereden. Om de tijd te doden, begint hij te tellen.

Als hij bij 1885 is, overvalt een plotseling opkomend hongergevoel hem. Zijn blik dwaalt af. Hij begrijpt direct waar dat gevoel vandaan komt. Gefascineerd kijkt hij naar het patat etende meisje. Met ’t kanten mutsje.

Rob is dol op patat. Alles wat van aardappels gemaakt is, intrigeert hem sowieso. Van kinds af aan aten ze thuis aardappels. Hij kent alle mogelijke aardappelgerechten uit zijn hoofd.

De rij komt nu duidelijk in beweging. “Ha eindelijk!”, verzucht Rob. Hij besluit definitief te blijven wachten totdat hij naar binnen kan.