Post Tagged ‘Voetbal’

Het had een Cruijf uitspraak kunnen zijn, maar helaas zo verlicht is de goede man niet. Té betrokken zullen we maar zeggen.
Vandaag is een aparte dag. Ik vind het nogal niet wat, de climax die de anti-climax overstijgt!

Onder de indruk ben ik van wat ik de afgelopen dagen om mij heen heb zien en voelen gebeuren. Een behoorlijk onverteerbaar verlies van de WK finale zo gracieus incasseren, zomaar ineens ben ik zeer trots op mijn eigen volkje en vind dat ze /we een voorbeeld geven van: “Incasseren kun je leren”. Een trend setten dat een 2e plaats het waard is om niet in het verdomhoekje te hoeven verdwijnen.

Een ander goed voorbeeld daarvan wat deze week voorbij kwam is het relaas van de barre klim van Nisandeh Neta, die zogenaamd onverrichter zake terug moest keren van die heftige Russische berg. Verslagen en toch niet verslagen.

Als er een wil is, is de mens o zo veerkrachtig, maar inderdaad, dan moet je lichaam dat aankunnen en de omstandigheden meezitten, en dan kun je bij ‘verlies’ vervolgens alsnog kiezen voor opveren of blijven kniezen en grijskonijnen, blijven verwijten en grommen over – in het geval van het WK – de scheids die partijdig leek te zijn, etc.

“Beauty is in the eyes of the Beholder”, zeggen ze en ja, het spel van Oranje in de Grande Finale was niet bepaald fraai te noemen. Maar evengoed: ze hebben hun best gedaan en sommige trappen, al pakten ze nog zo lelijk uit, waren niet op die manier gepland. Ik weet als geen ander hoe waar dat is.
“Life is not fair, life just is”, en we hebben het ermee te doen. Om dan je verlies te nemen en je te verheugen op het vieren van wat er wel geslaagd is, en jezelf ook dan aan het publiek te tonen wat jou al die tijd gesteund heeft, en hoe, is een fenomenale verdienste.

Want tjonge jonge, we hebben gewoon verschrikkelijk veel wel gewonnen, o.a. van Brazilië, een van de topteams of the world. Om dan niet bij de pakken neer te zitten als je die laatste, relatief van toevalligheden aan elkaar hangende finale tegen een heel sterke ploeg niet kunt winnen, is klasse. En gelukkig is iedereen, of zijn althans de beslissingsgerechtigden, er helemaal voor gegaan om dit even  uitbundig te vieren als ware het een wereld kampioen die ingehaald werd, met de complimenten van Majesteit de Koningin ook nog. Zei Robben het vandaag niet: “Wij mogen dan geen wereldkampioen zijn geworden, we hebben wel het beste publiek van de wereld”.

Gewoon leuk toch! Of nog meer dan dat?
Vieren van een verlies, hoe pijnlijk ook, helpt met het verwerken ervan, zo kan het rouwproces snel de volgende fase in van: ‘Hoe nu verder” en ‘Wat is het volgende op ons lijstje?’
“Als je iets viert, genereer je energie om de volgende stap te nemen”, was vaste prik als uitspraak van mij in de training Leven vanuit je Essentie. Dit refereert aan de honingfeestjes van Winnie the Pooh, oftewel omgekeerde-wereld feestjes: “Ik wil iets vieren, dus wat kan de reden zijn?”
Zuurpruimen genereren niet zo heel veel energie.

Ik geniet vandaag. Van de blije gezichten, de ontroering van mensen, het opgeklaarde gemoed van alle leden van het WK en het technische team. Ze verdienen het om in het zonnetje gezet te worden en wij verdienen het om die 9 of 10 weken afgerond achter ons te kunnen laten, de kater van het verlies voorbij. En oefening baart kunst.

Rene Cudde formuleerde dat vandaag wat mij betreft heel mooi:

  • ”Bij elkaar willen horen en willen winnen zijn dé twee menselijke neigingen. De viering en huldiging van vandaag zijn een uiting van het eerste! We leven met heel veel mensen in een klein landje, elke gelegenheid om bij elkaar te zijn zonder dat dat akeligheid teweeg brengt, is een goede kans om te oefenen om samen te leven op zo een klein oppervlak en van zichzelf genoeg de moeite waard om te benutten”.

Dit als tegenhanger van de mensen die vinden dat er niks gewonnen is omdat we de finale verloren hebben, en we/ze zeker geen ‘recht hebben’ op een boottocht door de grachten van Amsterdam, kortom het seculiere competitie- denken. Bullocks!

Wat mij betreft spreekt het gezicht van Armin van Buurenvoor zich en boekdelen: Een totaal succesvol en gevierd DJ, nummero uno van de wereld, die glunderend een biertje van Wesley in ontvangst neemt. Zonder kapsones en dat, als een kind zo blij, ook twittert , voor of  tijdens zijn vlucht naar Spanje, direct na het optreden van vanmiddag, alwaar hij de feestvierende winnaars van dit WK van geweldige muziek zal voorzien.

Bizar, maar zelfs Balkenende overtrof zichzelf vandaag. Ik heb de goede man nog nooit zo bevlogen horen spreken, in zijn hele politieke carriere niet. Roeping gemist of verkeerde timing? Wie zijn toespraak ook geschreven heeft, hij las hem voor en met een betrokkenheid die ik noode miste in al zijn voormalige politieke praat.

Wie het voor mij in alle eenvoud perfect samenvatte wat er zich de afgelopen week manifesteerde in Nederland, ook wel kort samengevat als ‘het Oranje gevoel’, was de cassière bij de Super. Zij zei bij ons gesprekje tijdens het afrekenen: “Nu doet iedereen tenminste normaal tegen elkaar!”

So much for these championships. De ware kampioen voor mij deze week was Mike, en niet zo’n kleine ook. Ik ga er geeneens verder op in: make up your own mind. Beware, want niet iedereen kan hier even gemakkelijk mee dealen.

Goeie voortzetting!

Advertenties

Het geluid van echte noppen

Geplaatst op: 10 juli 2010 door Carolien Geurtsen in /Overige bijdragen auteurs/, WK Voetbal
Tags:, , ,
Ik ben blij dat ik over de grootste voetbalhaat en mijn wrokkigheid naar liefhebbers heen ben. Ik moet er niet aan denken dat dat in deze tijd nog zo heftig zou zijn als twintig, dertig jaar geleden. Dan had ik in quarantaine moeten gaan om al degenen die ik liefheb te beschermen en mezelf te behoeden voor die heftige prikkels van afweer en afschuw.

Het begon allemaal zo mooi en lief. Als oudste dochter van een actieve voetballer, in Utrecht bij DOS en in Amsterdam bij Weetiknietmeer, werd ik van jongsafaan op de zaterdagmorgen en later ook op de zondag meegenomen naar trainingen en wedstrijden.
Aan de rand van menig veld heb ik staan hangen, en ik heb vermoedelijk wel 50 clubkantines van binnen gezien. Eerst met mijn neus tegen de bar, om ranja en later cola te bestellen. Later, toen ik opschoot, kwam ik op gelijke ooghoogte met de voetbalkantinemoekes die me voorzagen van ettelijke zakjes chips en Greenspot ijsjes.

Voor zover ik me kan herinneren liet ik het me allemaal plezierig aanleunen. Ik verveelde me weliswaar te pletter gedurende de wedstrijd maar vond het prettig om met mijn vader op stap te zijn, en in het geroezemoes na de wedstrijd dromerig te luisteren naar al het gepraat over tactiek en strategieën en wie nou vooral weer iets stoms had gedaan, of wie ‘De Kei van de Dag’ was.

Ondanks dit schijnbare paplepeleffect is er geen sprake van dat ook maar één van de voetbalregels mij ooit duidelijk is geworden, laat staan is bijgebleven, al rinkelen er eindeloos belletjes met flashbacks van ingooiende mannen met lange sportsokken aan op schoenen met noppen. Schoenen die altijd zo’n heel eigen geluid maakten op de stoeptegels als ze daarmee schijnbaar trippelend onderweg waren naar de kleedkamers.

Ik kan me geen enkel beeld van een voetbalspelende vader herinneren, ik heb ze allemaal geblokkeerd of heb gewoon niet goed opgelet. Ik vermoed het eerste, want op een gegeven moment verdween mijn vader voor enkele maanden uit mijn leven. Naar ik later begreep had hij 6 maanden in coma gelegen. In die tijd werden kinderen nog eindeloos uit het ziekenhuis geweerd bij serieuze calamiteiten met alle vervreemdende gevolgen van dien.

Dit drama geschiedde tijdens een wedstrijd, na een trap tegen zijn hoofd, omdat hij een bal wilde koppen waar iemand anders net voor een pass met zijn voet naar onderweg was. Exit leuke vriendelijke pappa en retour kwam een vader die mij eerst niet herkende en naar later bleek was veranderd in een onvoorspelbare en vaak humeurige man die maar langzaam en dan nog gedeeltelijk zijn geheugen terug kreeg.

In al mijn onmacht en verdriet over het verlies van ‘mijn pappa’, mijn veranderde leventje en ons aangeslagen gezin heb ik er vervolgens jarenlang werk van gemaakt om mijn haat op voetbal in het algemeen en op voetballiefhebbers in het bijzonder te projecteren.

Door de jaren heen kwam mijn vader’s belangstelling voor voetbal weer terug. Zelf spelen mocht hij niet meer, maar scheidsrechteren nog wel en af en toe ben ik nog met hem meegegaan in een poging dat oude gevoel van vanzelfsprekende verbondenheid terug te krijgen. Dat lukte natuurlijk van geen kanten. De magie was eraf. Ik voelde me verweesd en niet op mijn plek. Ook keek ik steeds op tegen de zondagen waar eerst nog de radioverslagen en later Studio Sport huisvredebreuk pleegden.

Pas veel later, in 1988 tijdens Duitsland-Nederland begonnen mijn ogen weer open te gaan voor de leuke kant van het fenomeen voetbal, zij het vanuit een geheel eigen invalshoek. Ik werkte in Turkije als reisleidster en Duitsers waren toentertijd al berucht om zowel de ligbedden bij het zwembad als die aan zee ‘s ochtends om 6 uur al te ‘reserveren’. 
Ik heb me rot gelachen toen ik hoorde dat een aantal boze Nederlandse gasten op een dag de hele bups in het zwembad gegooid hadden.
Mijn binnenpret hierover werd buitenpret toen het zwembadincident herhaald werd in de filmzaal en Nederlanders en Duitsers gedwongen werden door elkaar te zitten. Het was een enorm spannende wedstrijd en de hitte droeg niet bij tot tempering van de gemoederen. Die avond waren er in het hotel extra veel mensen met hoge bloeddruk en samengeperste lippen aan de maaltijd.

Sinds een jaar of vijf kan ik volop genieten van de oranjegekte en volg ik de wedstrijden waar Nederland in speelt als het uitkomt. Ik heb inmiddels ook allang mijn vader weer terug en zie hem genieten van het grote aanbod aan wedstrijden.

De ontknoping

Geplaatst op: 28 april 2010 door Lucas Bezembinder in /Actueel/
Tags:, , ,

Zowel in Nijmegen als in Breda zijn de laatste 10 minuten ingegaan. Bij NEC – Ajax staat het 0-2 door twee vroege doelpunten van Suarez. In Breda heeft NAC een kleine tien minuten geleden gescoord en is de stand nu 1-1 tegen FC Twente, de andere kampioenskandidaat. De Ajax-supporters die zich massaal in de Arena hebben verzameld gaan helemaal uit hun dak. “Wat zijn die Tukkers stil, wat zijn die Tukkers stil,” zingen ze niet alleen oneerbiedig maar ook volstrekt zinloos. Buiten het stadion is er niemand die ze hoort.

Even wordt het rustiger als op het grote scherm NEC in de 81e minuut scoort; 1-2. “Niks aan de hand,” proberen de supporters elkaar gerust te stellen. Maar ze hebben ook gezien dat Ajax zenuwachtig verdedigt. Als NEC nog een keert scoort gaat het feest alsnog niet door.

Dan wordt het doodstil in het stadion. In de 85e minuut krijgt FC Twente een penalty. Iedereen houdt zijn adem in. Minutenlang lijkt het stadion leeg te zijn. Dan ontploft de Arena. Ten Rouwelaar, de keeper van NAC stopt de strafschop van Ruiz. Van held is hij nu de schlemiel van Twente.

Veel tijd om te juichen is er echter niet. Op het grote scherm ziet iedereen Stekelenburg in de fout gaan. De niet klemvaste bal wordt door de attente Sarpong in het doel geschoven; 2-2. FC Twente wordt toch kampioen. In Nijmegen fluit de scheidsrechter en de Ajax-sjaaltjes worden massaal op het lege veld gegooid. In Breda wordt nog gevoetbald, maar de meeste radiootjes zijn al uitgezet.

Plots klinkt er rumoer. “NAC heeft gescoord!” wordt er geroepen. Uit de luidsprekers klinkt “We are the Champions” en de Ajax-supporters vallen elkaar huilend in de armen.

Als hij wakker wordt kan hij zich zijn droom nog maar vaag herinneren. Hij loopt naar beneden en pakt de Telegraaf van de mat. “EERSTE KAMPIOENSCHAP FC TWENTE DOMPELT HOOFDSTAD IN ROUW!” kopt de krant in chocoladeletters.