Post Tagged ‘tegenstelling’

Waar ben je? Carolien Geurtsen

Elke dag kwam ik je tegen.
Op de Ooster Ringdijk, van Oost naar ’t kanaal.
Was ik vroeg, zag ik je laat.
Was ik laat, zag ik je eerder.
Elke dag ging jij met mijn glimlach aan de haal.

Jij aan de wandel, ik op de Vespa.
Jij met de tijd, ik in volle vaart.
Jij in de 80 en nog immer strak in ’t pak.
Jij met de stok, ik met rugzak.

Jij besloot naar iedereen te zwaaien.
Soms zwaaide er iemand terug.
Ik besloot het om te draaien.

Ver voordat we elkaar kruisten, hield ik in.
De arm uitbundig omhoog, zwaaiend naar jou.
En jij zwaaide terug, vol overgave en trouw.
Een mooi momentje, elke ochtend.
Voor mij zeker, hopelijk ook voor jou.

Sinds vorige week ben je er niet meer.
Vakantie? Blessure? Route gewijzigd?
Of zie ik je volgende week gewoon weer?

Ik mis je ouwe.
Waar ben je?
Heengegaan?

AJ Thijssen
Google+
Twitter

Soms struikel je over iets wat zo doet verwonderen.
Net de deur achter Zomerlief dichtgeslagen, toen bovenstaande openging.
door Anton-Jan.

Met dank,
Carolien

Advertenties

Mist op de ziel

Geplaatst op: 28 maart 2010 door Geert van den Munckhof in /Overige bijdragen auteurs/
Tags:, , , ,

Daar stond ik, op de gesloten afdeling van het verpleeghuis. Hier zaten de mensen die zichzelf aan het verliezen waren of zichzelf al hadden verloren maar niet meer zelf mochten verdwalen. Daar stond ook de man die steeds opnieuw machteloos vroeg om hem te helpen zoeken. Onbewust van het hopeloze en pijnlijk dubbelzinnige van die voortdurende vraag. Want ‘hij’ was niet meer te vinden, terwijl je hem toentertijd nooit meer hoefde te zoeken… De deuren waren gesloten. De laatste jaren heeft hij daar geleefd, begrijpelijk, maar vol van angstig onbegrip. Voortdurend op zoek naar wat er niet meer was… confronterende contrasten. Uiteindelijk bleef van hem slechts de buitenkant over. Een lieve huls. Een mooi boek zonder woorden. Vertaald in herinnering.

Ik ben opnieuw op de gesloten afdeling van het verpleeghuis. Bij de vrouw die niet meer weet dat ze de moeder is van mijn vrouw. Die kwijt is dat ze de oma is van mijn dochter. De buitenkant is er nog, maar de binnenkant raakt langzaam leeg. Zij woont tussen nog dieper demente bejaarden die –wrang maar godzijdank ook zielsgelukkig- in poppen en knuffels geborgenheid en veiligheid vinden. Van binnen zó oud, dat ze aan de buitenkant weer kind worden. Het zijn allemaal voelbare, zichtbare of hoorbare tegenstellingen. En iedere keer opnieuw zo confronterend. Als je dement wordt dan verlies je jezelf. Verlies je vandaag en morgen. En als het proces van binnen maar lang genoeg doorgaat dan verlies je gisteren ook. Dan blijft er enkel grijze dofheid over in de ogen. Dan zit er mist op de ziel…

Heel soms is die mist wat minder dicht. Trekken er flarden op en zijn er tekenen van herkenning. Het boek gaat een momentje open en een paar regels worden leesbaar. Door een aanraking, een beeld of een geluid is er even contact met de werkelijkheid. Het wordt door zonen en dochters gekoesterd als spaarzame bewijzen van bewustheid. Steeds zeldzamer wordende momenten van zielsgeluk… Even gevonden wat kwijt is. Een paar tellen vastgehouden, gekoesterd en dan noodgedwongen weer laten gaan. Het kan helaas niet anders. Je moet het loslaten… Je moet háár loslaten. Achterlaten in geslotenheid. Maar die pop, die mag ze houden. Houd ze maar stevig vast en knuffel haar… vandaag… dag mam…tot morgen. Of tot gisteren… Waar je ook bent. Dag mam…

Hij vindt goed, wat zij verkeerd vinden. Waar de een schoon vóór is, zijn de anderen vies op tegen. Is het eigen of andermans schuld? Laatst iets moois gelezen over complottheorieën. Mensen hebben een natuurlijke neiging iets achter gebeurtenissen te zoeken. Het heeft te maken met een oerinstinct dat vanaf de prehistorie al gericht is op overleven. Evolutionair gezien werkt het blijkbaar zo dat achterdocht je beschermt. Maar hoe ver grijpt dat trekje van de mens in op het dagelijkse leven? Is negatief zijn beter voor je dan een positieve kijk op het leven? Verklaart dat bijvoorbeeld de teneur van berichten in de media, die toch vooral negatief van toon zijn en daarmee vaak aansluiten op het complotdenken?

Het schijnt dat complottheorieën vooral voortkomen uit gevoelens van onzekerheid. Zeker wanneer die emotie te maken heeft met rampen, de dood of andere ernstige gebeurtenissen in het leven. Om daar grip op te krijgen is het zoeken van een (eigen) verklaring of het vermeend kunnen aanwijzen van een schuldige een probaat middel. Als iemand anders het gedaan heeft, dan kun jij er niks aan doen. En dat fenomeen is verre van zeldzaam. Luister en kijk maar om je heen. Mensen weten het zéker. Het wordt hen aangedaan. Door de buren, de familie, de overheid, de Verenigde Staten, de moslims, de stand van de planeten… Hoe verdergezocht de verklaring, hoe stelliger die vaak klinkt.

Zo jammer, die ‘negatieve zekerheid’ bij mensen… Wanneer je jezelf alsmaar bezighoudt met het uitzoeken en het benadrukken van het ‘slechte’, dan wordt het goede zo voor de hand liggend. ‘Mooi’ wordt bijna banaal als ‘vies’ het vermelden waard wordt. En dat is jammer. Het afwijzen van ‘viezigheid’ wil bovendien niet zeggen dat je zelf ‘schoon’ bent. Door een schuldige aan te wijzen wordt je zelf niet vrijgepleit. Integendeel. Hoe groter het complot, hoe meer kans dat je er zelf deel van uitmaakt… gezien vanuit de buren dan.

Kortom, ik ga het voortaan positief benaderen. Conditioneer me op negativiteit. Wanneer ik dat constateer, zoek ik een positieve tegenhanger. Liefst nog in dezelfde zin! Ik word er misschien niet beter van, maar de wereld ook zeker niet slechter. Dus ga ik niet alleen over ‘slecht’ spreken, maar ook over ‘goed’. Niet alleen ‘vies’, maar ook ‘mooi’. Onder het motto ‘mooi vies is niet lelijk en goed slecht niet verkeerd’. Dat is ook een soort theorie. En net als menige complottheorie eveneens zonder bewijs. Dat laatste weet ik zeker!