Post Tagged ‘les’

Les van mijn vader

Geplaatst op: 12 juli 2011 door Geert van den Munckhof in Thema: Les
Tags:, , , ,

‘Houd de eer maar aan jezelf’. Een uitspraak van mijn vader die me is bijgebleven. Als hij niet al in 1994 was gestorven, zou hij op 8 april 2011 84 jaar zijn geworden. Meer dan zeventien jaar geleden en nog steeds zijn de herinneringen levend. ‘Houd de eer maar aan jezelf’, zei hij vaak, als finaal antwoord op de discussies die we hadden. Voor hem was het de ‘ultieme oplossing’ voor de problemen die wij hem voorlegden. Niet altijd werd hem die slotwijsheid in dank afgenomen. Als het gesprek te lastig leek te worden, was het die uitspraak waarmee hij dan een soort van laatste woord uitsprak. Voor hem was de kous daar mee af. Degene waarmee hij op dat moment praatte, had eigenlijk maar twee opties: Het advies ter harte nemen of niet. En dat was geen voor de handliggende keuze. Want zijn uitspraak werd niet zelden vertaald als een blijk van zwakheid. Goede raad die goedkoop leek. Een dooddoener die niet het antwoord was dat je zocht. Integendeel, er kwam eigenlijk een vraag bij. Hoezo, de eer aan je zelf houden? Betekende dat toegeven? Stilzwijgend en eervol ‘ten onder gaan’? De ander gelijk geven en zelf blijven zitten met ‘de eer’? En wat had je dan? Niks toch? Hij knikte dan alleen maar en zei niets.

In de zeventien jaar na zijn dood komt zijn uitspraak nog regelmatig in mijn herinnering. Op momenten dat ik twijfel over de dingen die ik doe. Maar ook op momenten dat ik heel zeker ben van mijn acties. Ik moet er zo nu en dan aan denken als ik twijfel over wat anderen doen. Maar ook als ik hun acties juist geweldig indrukwekkend vind. Een teer gevoel van eer begint in mij te groeien, ondanks dat ik zeker én niet zeker weet wat goed of slecht is. Trots wanneer mijn mening wordt gevraagd, en op een andere manier trots wanneer die niet wordt gevraagd. Steeds meer begrijp ik hoe het voelt om de eer aan mezelf te houden. Vooral omdat ik merk dat ik de eer, mijn trots, steeds vaker ook met anderen deel. Dat voelt goed. En ook soms niet. Maar net zo goed, de eer, die houd ik aan mezelf. Ik heb zijn uitspraak destijds gebruikt bij een afscheidsgedicht dat ik, namens broers en zussen, voor hem maakte. Op 9 november 1994 is hij gestorven. Ik lees zijn gedachtenisprentje nog een keer en voel me… ik voel me…

Is er een woord dat zowel bedroefd als trots betekent? Ja, dat woord is er. Dat is ‘eer’ voor mij. Ik voel me vereerd… Met dank aan mijn vader.

Niet veel zeggen,
niet veel vragen,
‘houd de eer maar aan jezelf’

want hoeveel
een mens kan dragen
blijkt uiteindelijk
heel vanzelf…

Al die jaren,
veel verdragen,
met ons samen,
met jezelf,

was nog in de laatste dagen,
steeds de eer toch bij jezelf.

Welke engel kwam jou dragen?
Herkende je die engel zelf?

Niemand kon jou dat nog vragen,
maar echt, lieve pap,

Jouw eer die zit nu
in ons zelf…

Vader en dochter

Geplaatst op: 10 juli 2011 door Lucas Bezembinder in Thema: Les
Tags:, , , , , , ,

De plaatjes op het digibord beginnen te dansen. Daar heeft Josje altijd last van als haar juf het over geschiedenis heeft. Al die verhalen over veel te lang geleden interesseren haar niets. Haar gedachten dwalen af naar vorige week. 

“Josje schiet je op?” roept haar vader onderaan de trap.
“Ja-aa, ik ben bijna klaar. Nog even mijn haar doen.” Ze staat in de badkamer voor de spiegel. Ze weet niet of ze een staart in zal doen of niet. Ze kijkt om zich heen. Omdat ze nergens een elastiekje ziet liggen is de beslissing toch sneller genomen dan normaal. Als ze even later op de fiets zit, baalt ze wel. Ze heeft nu al statisch haar.

“Josje, loop je door, anders missen we de trein,” roept haar vader terwijl hij naar de roltrap loopt.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Ze legt het tijdschrift terug en loopt snel de Bruna uit. Heel even weet ze niet waar haar vader is, maar dan ziet ze net nog zijn kale achterhoofd. De rest van zijn lichaam is al bijna beneden. Ze rent hem achterna en ze komt gelijk met hem op het perron aan. De trein is er nog niet.

“Josje, trek je jas aan, we zijn er bijna,” zegt haar vader terwijl hij opstaat en beide jassen uit het bagagerek vist.
“Ja-aa, even deze bladzij uitlezen.” Verstoord kijkt ze op uit haar spannende boek. Haar vader pakt altijd veel te vroeg zijn jas. Meestal staan ze dan veel te lang op het balkon te wachten tot de trein stilstaat. Nu schrikt ze toch wel als de trein plots remt. Ze zijn er eerder dan zij had verwacht. Snel trekt ze haar jas aan. Ze loopt achter haar vader aan naar de uitgang. Op het perron ontdekt ze dat haar boek nog in de trein ligt. Gelukkig blijft de trein nog wel even staan, zodat ze het boek niet kwijt is.

“Josje, kom je mee, dan halen we de volgende metro nog,” roept haar vader terwijl hij met het kaartje naar de klapdeurtjes loopt.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Ze snap niets van de haast van haar vader. Iedere vijf minuten komt er wel een metro. Als ze ziet dat haar vader zonder om te kijken door de klapdeurtjes loopt, gaat ze hem toch snel achterna. Daarbij blijft ze met haar jas haken. Een winkelhaak is haar eerste souvenir.

“Josje, kom je mee, dan gaan we naar de Mona Lisa,” zegt haar vader terwijl ze bij het schilderij met een soort van reddingsvlot staan.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Geboeid blijft ze nog even naar de drenkelingen kijken. Als een chaotische menselijke piramide proberen ze zwaaiend met stukken kleding de aandacht van voorbijvarende schepen te trekken. Als ze naast zich kijkt, ziet ze dat haar vader al weg is. Als ze hem bij de opvallend kleine Mona Lisa weer tegenkomt, baalt ze dat ze vergeten is op te schrijven hoe het schilderij van daarnet heette.

“Josje, blijf je wel in de buurt?” roept haar vader vanuit de rij voor de Eiffeltoren.
“Ja-aa, ik ga alleen even daar kijken.” Ze wijst naar een kiosk met Eiffeltorens in alle soorten en maten. Ze zou sleutelhangers meenemen voor haar vriendinnen. Als ze terug komt, ziet ze haar vader nergens staan. Ze schrikt als ze een hand op haar schouder voelt.

“Josje, zit je weer te dromen.” Ze schrikt van de stem van juf Lianne.
“Blijf je wel bij de les?”

PS. Het plaatje is een still uit de prachtige animatiefilm “Father & Daughter” van Michael Dudok de Wit.