Post Tagged ‘thema’

Een nieuw thema: Contrast

Geplaatst op: 10 november 2011 door schrijfbloq in Thema: Contrast
Tags:, , ,

“You say yes, I say no 
You say stop and I say go, go, go 
Oh, no 
You say goodbye and I say hello 
Hello, hello 
I don’t know why you say goodbye 
I say hello 
Hello, hello 
I don’t know why you say goodbye 
I say hello “

Een couplet vol met tegenstellingen. Zo begint het lied ‘Hello, goodbye,’ van The Beatles.

Vandaag een eerste verhaal binnen het thema van de maand November: Contrast. Het verhaal is geschreven door Lucas Bezembinder en gaat over tegenstellingen in de taal. Dit is slechts een van de vele mogelijkheden om dit thema invulling te geven. Wij willen jullie dan ook vragen een verhaal of gedicht binnen dit thema te schrijven. Verras ons en de lezers met een bijzondere invalshoek.

Stuur je verhaal naar: lucas.bezembinder@online.nl

Advertenties

Vader en dochter

Geplaatst op: 10 juli 2011 door Lucas Bezembinder in Thema: Les
Tags:, , , , , , ,

De plaatjes op het digibord beginnen te dansen. Daar heeft Josje altijd last van als haar juf het over geschiedenis heeft. Al die verhalen over veel te lang geleden interesseren haar niets. Haar gedachten dwalen af naar vorige week. 

“Josje schiet je op?” roept haar vader onderaan de trap.
“Ja-aa, ik ben bijna klaar. Nog even mijn haar doen.” Ze staat in de badkamer voor de spiegel. Ze weet niet of ze een staart in zal doen of niet. Ze kijkt om zich heen. Omdat ze nergens een elastiekje ziet liggen is de beslissing toch sneller genomen dan normaal. Als ze even later op de fiets zit, baalt ze wel. Ze heeft nu al statisch haar.

“Josje, loop je door, anders missen we de trein,” roept haar vader terwijl hij naar de roltrap loopt.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Ze legt het tijdschrift terug en loopt snel de Bruna uit. Heel even weet ze niet waar haar vader is, maar dan ziet ze net nog zijn kale achterhoofd. De rest van zijn lichaam is al bijna beneden. Ze rent hem achterna en ze komt gelijk met hem op het perron aan. De trein is er nog niet.

“Josje, trek je jas aan, we zijn er bijna,” zegt haar vader terwijl hij opstaat en beide jassen uit het bagagerek vist.
“Ja-aa, even deze bladzij uitlezen.” Verstoord kijkt ze op uit haar spannende boek. Haar vader pakt altijd veel te vroeg zijn jas. Meestal staan ze dan veel te lang op het balkon te wachten tot de trein stilstaat. Nu schrikt ze toch wel als de trein plots remt. Ze zijn er eerder dan zij had verwacht. Snel trekt ze haar jas aan. Ze loopt achter haar vader aan naar de uitgang. Op het perron ontdekt ze dat haar boek nog in de trein ligt. Gelukkig blijft de trein nog wel even staan, zodat ze het boek niet kwijt is.

“Josje, kom je mee, dan halen we de volgende metro nog,” roept haar vader terwijl hij met het kaartje naar de klapdeurtjes loopt.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Ze snap niets van de haast van haar vader. Iedere vijf minuten komt er wel een metro. Als ze ziet dat haar vader zonder om te kijken door de klapdeurtjes loopt, gaat ze hem toch snel achterna. Daarbij blijft ze met haar jas haken. Een winkelhaak is haar eerste souvenir.

“Josje, kom je mee, dan gaan we naar de Mona Lisa,” zegt haar vader terwijl ze bij het schilderij met een soort van reddingsvlot staan.
“Ja-aa, ik kom eraan.” Geboeid blijft ze nog even naar de drenkelingen kijken. Als een chaotische menselijke piramide proberen ze zwaaiend met stukken kleding de aandacht van voorbijvarende schepen te trekken. Als ze naast zich kijkt, ziet ze dat haar vader al weg is. Als ze hem bij de opvallend kleine Mona Lisa weer tegenkomt, baalt ze dat ze vergeten is op te schrijven hoe het schilderij van daarnet heette.

“Josje, blijf je wel in de buurt?” roept haar vader vanuit de rij voor de Eiffeltoren.
“Ja-aa, ik ga alleen even daar kijken.” Ze wijst naar een kiosk met Eiffeltorens in alle soorten en maten. Ze zou sleutelhangers meenemen voor haar vriendinnen. Als ze terug komt, ziet ze haar vader nergens staan. Ze schrikt als ze een hand op haar schouder voelt.

“Josje, zit je weer te dromen.” Ze schrikt van de stem van juf Lianne.
“Blijf je wel bij de les?”

PS. Het plaatje is een still uit de prachtige animatiefilm “Father & Daughter” van Michael Dudok de Wit.

Feuilleton: Een nieuw thema (deel 1)

Geplaatst op: 23 augustus 2010 door schrijfbloq in Feuilleton
Tags:, , , , , ,

‘Jongens en meisjes, de komende maanden is ”vogels” het nieuwe thema.’

Juf Edith was nauwelijks uitgesproken of overal klonk geroezemoes. ‘Ik ga het hebben over de kerkuil,’ zei Onno. ‘Bij mijn opa en oma op de boerderij hebben ze uilen op zolder.’

‘STRUISVOGEL!’ schreeuwde Joep.

‘Ik ga alles opzoeken over de kolibrie. Mijn vader is net in Peru geweest en heeft daar heel veel kolibries gezien,’ vertelde Mieke trots.

‘Een kolibrie?’ vroeg Cathelijne verbaasd. ‘Wat is dat voor vogel?’

‘Dat is het kleinste vogeltje dat er bestaat en hij kan wel zeventig keer per seconde met zijn vleugel wapperen. Mijn vader heeft er zelfs filmpjes van gemaakt!’

‘Mijn lievelingsvogel is het roodborstje,’ riep Julia. ‘Elke winter zit er een bij ons in de tuin.’

Julia draaide zich om naar haar beste vriendin naast haar. ‘En welke vogel neem jij Jutte?’ vroeg ze.  Jutte trok haar schouders op.

‘Ik weet het nog niet’ zei ze een beetje aarzelend.

‘Willen jullie nu weer stil zijn!’ klonk het vriendelijk streng. ‘Ik geef jullie allemaal een blaadje en ik wil dat jullie dit vandaag of morgen hier op school invullen.’

De klas werd weer doodstil, alleen Joep riep nog keihard: ‘STRUISVOGEL!’

Juf Edith deelde de blaadjes uit en iedereen pakte meteen een pen of potlood.

De meeste kinderen begonnen onmiddellijk ijverig te schrijven. Ook Jutte had haar potlood gepakt. Maar met de achterkant in haar mond zat ze naar buiten te staren. Het leek net of ze daar de vogel voor haar werkstuk zocht. Zelfs haar naam had ze nog niet opgeschreven. Ze keek ook even op het papier van haar vriendin Julia. ROODBORSJE stond er met hoofdletters bovenaan.

Toen Onno als eerste zijn blaadje bij de juf inleverde had Jutte nog niets opgeschreven.

‘Weet jij al welke vogel je neemt?’ vroeg Julia, die al bijna de helft van haar blaadje had volgeschreven.

‘Nee. Ik ken helemaal geen leuke vogels,’ zei Jutte, die opschrok uit haar gedachten.

‘Je mag ook een rare vogel kiezen, hoor,’ antwoordde Juf Edith, die net langs hun groepje liep en hoorde wat de twee vriendinnen tegen elkaar zeiden.

‘Maar ik ken ook geen rare vogels,’ antwoordde Jutte zoals gewoonlijk erg bijdehand. Ook de volgende vijf minuten schreef Jutte niets op haar blaadje.

‘Heeft iedereen die nog niet klaar is, zijn naam op het papier gezet? Dan kan je het blaadje in je laatje leggen en er morgen mee verder gaan.’

Jutte schreef snel haar naam in de hoek rechtsboven en deed het papier in haar laatje. Ze hoorde iedereen om zich heen druk praten over de vogels die ze hadden gekozen.

‘Eend’, ‘Adelaar’, ‘Pimpelmees’, ‘Duif’, ‘Struisvogel’. Jutte snapte niet waarom Joep altijd zo hard moest schreeuwen. Dat hij het over de struisvogel zou hebben wist ze nu wel.

‘Ik wil dat jullie allemaal je werkboek rekenen pakken’. De rust keerde weer terug in de klas.