Archief voor de ‘Thema: Vóórspel’ Categorie

Voorspel

Geplaatst op: 1 december 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Vóórspel
Tags:, , , ,

De dag dat ik dat woord het raam uitgooide als zijnde iets van doen te moeten hebben met fijn vrijen, was een gezegende dag.

Was het daarvoor nog voornamelijk allemaal gedoe met elkaar in de gaten houden of het ‘echte’ werk nu al begonnen was, of iedereen daar ook dezelfde mening over had en of het soms niet direct en treurig dreigde over te gaan in naspel. Na die dag werd het van leuk alleen maar leuker en steeds meer samen en vanzelf dan voor die tijd.

Alles maar dan ook alles aan voorspel ‘old skool’ leek gekunsteld, er waren richtlijnen voor beide partners hoe zich te gedragen, het stappenplan en de choreografie die het hele samenzijn een verkrampt en geforceerd karakter gaven, met altijd weer nauw verholen onzekere blikken van: zijn we al zover of nog niet.

Na die ‘donder-het-voorspel-het-raam-uit-dag’ werd het steeds simpeler: óf het was fijn, óf het was dat niet, óf we vreeën verder, óf we hielden een pauze of stopten er helemaal mee. Het ging vanaf toen vooral over afstemming, aanvoelen van de magnetische aantrekkingskracht van onze lichamen, die gaven aan: wel of niet, harder of zachter en zochten elkaar op of lieten elkaar alleen. Zonder geleuter of praten over, dat deden we soms in de kroeg of op vakantie. Was de een woest en wild en de ander niet, dan was het meest simpele dat er eenvoudigweg niet gevreeën werd. Als het andersom was, kon er nog wel eens sprake zijn van al of niet bewuste verleiding, gewoon door tegen elkaar aan te gaan liggen na het ‘opgegeven’ te hebben. ‘Klaar voor de slaap’ so to speak. Er hoefde niets van gemaakt te worden wat het niet was en het mocht alles worden wat er kon. Als het dan vanzelf toch of weer gingen stromen dan kon er alsnog een hartstochtelijke vrijpartij van een half of een paar uur ontstaan.

Al deze ontwikkelingen stemden ons zeer tevreden en gelukkig en waren goed voor jarenlang frank en vrij plezier. Alle groepen waar we door de jaren heen in zaten, die op een of andere manier uitnodigden tot persoonlijke gesprekken, bleken vol met mensen voor wie vrijen een issue was of in de loop van de jaren werd, met meestal de vrouw die niet zo vaak wilde vrijen en een ontevredenheid bij beiden.
Soms hadden wij het met ons tweeën hierover, verder zonder namen te noemen want die interesseerden ons niet.
We waren er vooral verbaasd over dat wij zo’n uitzondering leken te zijn, zowel in frequentie als in zin-innigheid. Gezien mijn wat krakkemikkige seksuele verleden met misbruik als klein meisje en een verkrachting als jonge vrouw, was ik sowieso erg tevreden met alle door de jaren heen herwonnen vrijheid van belevingsuiting en vermogen tot genieten.
Bij ons was het vrijen altijd feest. De enkele keer dat hij geen zin had of te moe was, en ik toch echt niet kon slapen, werd het een ander soort feestje, soms alsnog uitlopend in een gezamenlijke ontmoeting. Wat het ‘m verder doet naast het diepe besef dat de ander niet en nooit verantwoordelijk is voor jouw genot, is de cocktail van vertrouwdheid en vertrouwen, in combinatie met levende liefde en de schaamteloze viering daarvan op die momenten dat de wind voor beiden dezelfde kant op waait.

De dag dat ‘Voorspel’ de deur uitging, verliet in feite ‘Voorspelbaar’ ook het pand en dat is ons uitstekend bevallen.

Advertenties

Volstaan met voorspel

Geplaatst op: 24 november 2010 door Thedo Keizer in Thema: Vóórspel

Onder de titel ‘Aan de vrouwtjes’ dichtte Ivo de Wijs eens: “Toe bespaar mij het gehaspel, van het voorspel en het naspel.” Het laatste woord dient als rijmend op ‘gehaspel’ te worden uitgesproken.

Grappig. Maar inhoudelijk kan ik er niets mee. Want voorspel is iets kostbaars, iets om te koesteren.

Voorspel is genieten van de verwachting. Je intens kunnen verheugen op wat komt. Je rooskleurige voorstellingen maken van de geweldige ervaring die aanstaande is. De eerste zetten op het schaakbord doen in de wetenschap dat er een glorieus vervolg kan komen. Heerlijk toch?

Want in het voorspel valt niks tegen. Er is geen desillusie, geen bittere teleurstelling, geen koude douche of kermis waar je van thuis komt, geen pijnlijke ontnuchtering. Het voorspel is de grenzeloze fantasie, de onbedorven jeugd, de onverstoorde horizon. Daar mag je nooit lichtzinnig aan voorbijgaan.

Een mooi voorspel is van zichzelf soms al zo’n hoogtepunt, dat het nauwelijks door hét hoogtepunt wordt overtroffen. Iemand die risico’s in het leven het liefst vermijdt, zal graag volstaan met alleen het voorspel. Die koestert de gedachte: ‘zo heerlijk zou het kunnen zijn’. Die flirt, maar zet nooit door. Zo iemand hoeft dus nooit de pijn te voelen van: ‘ach, het leek eerst allemaal zo mooi’.

Toch gaan echte levenskunstenaars de risico’s natuurlijk niet uit de weg. Zij kunnen omgaan met een tegenvaller door te wijzen op het plezier van het voorspel. Het gezin van een vriendje verheugde zich eens maandenlang op een grote reis. Door omstandigheden kon die reis op het laatste moment niet doorgaan.  “Niet erg,” zei de moeder van het vriendje, “we hebben genóten van de voorpret.”

Soms zie je mensen tegen wie je zou willen zeggen: volsta alsjeblieft met het voorspel! Jury’s van talentenjachten zien dat soort mensen regelmatig voor hun tafel: overtuigd van het feit dat ze de top gaan halen, maar gespeend van ieder talent. Bij de harde confrontatie met de werkelijkheid vervalt het plezier in wat ze deden, het plezier dat daarvoor zo groot en zo intens was. De enthousiasmerende droom is voorgoed verstoord.

Zo schreef ik ooit een lied over een reserve-keeper die in een beslissende wedstrijd eindelijk mag invallen, en prompt alle ballen door laat. Hij verliest hopeloos, meer dan alleen die ene wedstrijd. Laatste regels van dat lied:

“Hetgeen waarnaar je streeft is maar zelden wat het lijkt.

Soms kun je beter hopen dat je nooit het doel bereikt.”

Voorspel

Geplaatst op: 15 november 2010 door Frank Stolker in Thema: Vóórspel

Ik geloof niet in liefde op het eerste gezicht. Niet meer. Misschien wel nooit gedaan. Ik weet het niet. Voor mijn gevoel was ik nooit romanticus. Of beter gezegd: ik liet me aanpraten dat ik het niet was. En natuurlijk ging ik in die gedachte geloven. Ik vond het trouwens ook stom klinken; beetje onmannelijk. Toch ben ik gaan twijfelen. Ik geloof nog steeds niet in liefde op het eerste gezicht maar wel in ontwikkeling van de liefde na een eerste ontmoeting. Dat is volgens mij best een romantische gedachte.

Voorspel heeft voor mij een andere betekenis gekregen. Tot voor kort associeerde ik voorspel met ‘het spel’ dat vooraf gaat aan de seksuele daad. De duur ervan kan kort zijn maar ook wat langer. Maar altijd met het doel een opmaat te zijn voor het echte werk; een opwarmertje om in de juiste stemming te komen. Inmiddels denk ik daar anders over. Althans, ook het bovenstaande kan voor mij nog steeds opgaan maar er is een veel diepere bedoeling bijgekomen, meer spiritueel in mijn optiek.

Voorspel als spel om te onderzoeken. Beginnen met het opbouwen van een hechte vriendschap om elkaar goed te leren kennen.  Er proberen achter te komen wat de ander echt raakt; aftasten dus. Sluiers doorbreken, muren slechten, tot het hart doordringen. Het is voor mij niet moeilijk om me direct over te geven aan primaire lustgevoelens. Echter, het lijkt me zoveel mooier om deze gevoelens in beginsel te weerstaan en juist te focussen op het innerlijke van mezelf en van de ander. Eerst daar de verbinding leggen, waarna je beiden uiteindelijk de connectie bezegelt door fysiek de ‘tentakels’ ineen te slaan.

Ik zeg niet dat ik dit allemaal kan, maar het lijkt me bijzonder om te ervaren.  Ik heb geen idee hoe lang zo’n voorspel duurt. Het stopt zodra je elkaar ‘gevonden’ hebt, denk ik. Het moment van overgave is dan bereikt; je kunt beiden geen weerstand meer bieden.

Ik heb de ambitie om het anders te doen, om niet te gaan voor de snelle behoeftebevrediging. Ik heb het gevoel dat ik hiermee iets duurzaams zou kunnen creeren, bij mezelf, bij de ander en qua verbinding. Duurzaam in de zin van blijvend. Het gevoel van verbinding kunnen blijven vasthouden. Want ook dit laatste is een uitdaging op zich. Er komen is één; er blijven is wat anders. Ik wil na voorspel geen naspel, want dat voelt als ‘toewerken naar een einde’. Maar misschien ben ik inmiddels wel teveel romanticus geworden.

Voorspel-baar

Geplaatst op: 11 november 2010 door Geert van den Munckhof in Thema: Vóórspel
Tags:

Soms kiezen zeven mensen een thema waarover ze willen schrijven. Dat doen ze, omdat ze dat met z’n zevenen zo hebben afgesproken. Om de zoveel tijd ontmoeten ze elkaar en dan stellen ze een nieuw thema vast. Daar gaan ze dan mee aan de slag. Een paar weken geleden was het weer raak. Zes van de zeven schrijvers werden het zonder slag of stoot eens over het themawoord ‘vóórspel’. Ik weet nog dat ik toen in gedachten al de voorspelling deed, dat dat geen makkie zou worden. Tót het moment dat ik me realiseer dat het juist die voorspelling is, die me gaat verlossen van mijn dilemma. Ik voorspél dat ik mijn gêne op dit gebied op deze manier prima zal kunnen verbergen. Dubbelzinnigheden of bijgedachten zijn dan helemaal niet nodig. Dat voorspel ik.

Ik voorspel eveneens dat mijn collegaschrijvers –tevens collegalezers- het niet makkelijk zullen hebben. Sterker nog. Op de achtergrond heb ik daar, wat het schrijven aangaat, al bewijzen van voorbij zien komen. Voor mijn verdere verhaal moet ik heel even terug in de geschiedenis. Ik kwam bij de musketiers, toen zij het thema ‘sex’ nèt hadden beschreven. Daar kwam ik destijds mooi onderuit, want ook dat vond ik een lastig thema. Maar nu is ‘vóórspel’ klakkeloos aanvaard als nieuwe thema, mét mijn eigen medeweten. Nu liggen de papieren toch anders. Blanco en al heel lang leeg, eigenlijk, om precies te zijn. Althans, toen ik nog over het thema nadacht, met de accenten op de ‘oo’-s. Sinds het moment dat ik mijn voorspellende gave de vrije loop liet, verschenen er ook weer letters op papier. Je zou het een beetje frivool het vóórspel kunnen noemen voor een nieuwe column. Maar veel verder wil ik niet gaan. Want ik voorspèl dat ik op dat vlak toch tekort schiet.

Oeps. Nou sluipt er toch dubbelzinnigheid in. Of  heb ík dat alleen maar? Omdat ik angstvallig wil vermijden om over ‘vóórspel’ te schrijven, triggert me dat juist om daar wel over na te denken? Tussen de regels door, zeg maar? What’s on a man’s mind… Achter elke zin begin ik nu iets te zoeken. Elke punt die ik zet krijgt daardoor ineens een geweldige lading. Hè? Hè bah… toe nou jongens. Kappen. Ik voorspel dat dat tot helemaal niets zal leiden. Het wordt alleen maar banaal en dat is toch het laatste wat je met een dergelijk thema zou willen? Vóórspel moet knetterende spanning oproepen en dan ben je écht niet goed bezig als datgene wat je doet ‘banaal’ is.

Schreef ik daarnet ‘banaan’? O nee, gelukkig niet. Ik krijg het er warm van…Waar was ik? O ja, bij mijn voorspelling dat mijn collegaschrijvers het thema ook lastig zullen vinden. En toch ben ik wel heel benieuwd wat het deze keer gaat opleveren. Blijven we allemaal oppervlakkig bezig of zijn er die meteen de diepte ingaan. Oei! Ik bedoel…ehm… bij vóórspel is een bepaalde oppervlakkigheid, in letterlijke zin dan, toch eigenlijk een soort voorwaarde?. Juist béter, toch? Beter, dan meteen de diepte ingaan, bedoel ik. Mijn hemel. Dit gaat niet lukken… Mijn column over ‘voorspel’ dreigt een beetje uit hand te lopen, ben ik bang. Misschien moet ik maar snel zorgen dat die klaarkomt. Die column, hè?. Dan kan het schaamrood van mijn kaken af. Pfffff. Ik voorspél dat méér mensen het warm krijgen als ze over vóórspel schrijven. Ik durf ook nog wel te voorspellen dat hetzelfde kan gelden voor mensen die er over lezen. En of je nu over vóórspel schrijft of leest… Meestal is het te kort.