Archief voor de ‘Thema: De eerste keer’ Categorie

Zo jong en dan al…

Geplaatst op: 6 mei 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: De eerste keer
Tags:, , , , , ,

Zo jong en dan al...

De eerste keer was een behoorlijke anticlimax als je in ogenschouw neemt wat er allemaal aan vooraf gegaan was. Zeer uitgebreid hadden we het over zwangerschap en ziektes gehad.
Terugblikkend kan ik me nu niet meer voorstellen dat ik als vijftienjarige zoveel verantwoordelijkheidsgevoel had. Temeer daar ik mijn eerste liefde veroverd had op zijn toenmalige vriendin, (wat ik nu niet zo voor mij vind pleiten) die in feite zelf weer overspelig was ten opzichte van hààr vaste relatie.
Het leek een behoorlijk valse, in ieder geval verwarrende start. Maar uiteindelijk zou deze blonde jonge God toch de eerste zijn waar ik All the Way mee wilde gaan en een relatie van drie jaar mee zou hebben.

We brachten een door mij geregeld bezoekje aan de Rutgersstichting voor anticonceptie, waar we door de doctoren uitgebreid voor gecomplimenteerd werden. Ze waren absoluut niet gewend dat jonge stelletjes zich zo goed voorbereiden op ‘de eerste keer’.
Zo belanden we op een gepland moment in bed, en alhoewel het behoorlijk lief en aardig was, was het allesbehalve speciaal of opwindend om op klaarlichte dag met verstijfde spieren van de zenuwen in het ouderlijk huis van geliefde te gaan vrijen. Haast op commando, zo van ‘nu moet het maar gebeuren want nu zijn de zeer streng gelovige ouders tenminste niet thuis, maar o wee als zij arriveren voordat wij komen’.

Kortom, het was voornamelijk gedoe. Ik wist al gauw dat er van genot onder dat dak geen sprake zou kunnen zijn, de geest van hel en verdoemenis waarde er teveel rond.

Alhoewel ik niet precies kon zeggen waarom, vermoedde ik toch dat we bij mij thuis meer kans maakten op een plezierige ervaring. Maar ik was wel wat onzeker over hoe dat aan te kaarten. Mijn ouders waren niet zo superblij met het leeftijdsverschil van wel drie hele jaren en niet zo happig op een verdieping van de relatie.

Enkele weken na die beroerde eerste keer zouden mijn ouders op zaterdagavond naar een feestje gaan. Ik verwachtte ze niet vroeg terug maar bleef een rare smaak in mijn mond krijgen bij het vooruitzicht van wat ik toen ‘afraffelgedoe’ noemde. Ik had helemaal geen zin om snel naar boven weer wat te gaan ‘gedoe-en’.

We hadden een tijdje TV zitten kijken op de bank, toen ik in ene de stoute schoenen aantrok en naar mijn oom en tante belde. Ik kreeg eerst mijn oom aan de lijn en na felicitaties van mijn kant en wat heen en weer geroep aan de zijne, mijn vader. Ik had bewust naar hem en niet naar mijn moeder gevraagd en viel gelijk met de deur in huis: ‘Pap, is het goed als Hans blijft slapen?’

Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn, toen begon hij te lachen. ‘Dat is slim’, zei hij toen, ‘om me op een feestje te bellen als ik in een goed humeur ben en eigenlijk al geen nee meer kàn zeggen’.

Ik kan me niet eens meer herinneren wat hij daarna zei, zo opgelucht was ik. Zowel over het feit dat ik het überhaupt had durven vragen, als over het antwoord zelf.
Ik gooide de hoorn op de haak terwijl hij nog midden in een zin was. Hij belde even later terug en zei droog: ‘Je moeder vindt het ook goed, fijne avond!’

We hebben die avond en nacht enorm veel lol gehad. De toon was gezet en de eerste keer rap vergeten: Het draait om plezier in bed.

Advertenties

Sommige dingen wil ik nooit meemaken. Een (echt)scheiding is zo’n ding. Helaas is het anders gelopen.

Wat ik het ergste vind, is dat mijn scheiding een “slachtoffer” kent die deze rol niet vrijwillig aanneemt: mijn dochter. Zij is de dupe al heb ik mezelf regelmatig afgevraagd of zij op lange termijn ook niet beter af is. Een ongelukkig gezin is geen goede basis voor haar verdere ontwikkeling.

Mijn dochter is nog niet zo lang geleden vijf jaar geworden. Ruim een half jaar geleden moest ik haar vertellen dat papa en mama uit elkaar gingen. Dat was hartverscheurend. Zij zag haar vader huilen. Haar toonbeeld van kracht, stabiliteit en vertrouwen. Het was een verschrikkelijk moment, maar niettemin noodzakelijk om de boodschap over te brengen.

Kort daarna kwam de verhuizing. Nadat de inboedel verhuisd was, kon de scheiding fysiek voltrokken worden. Starend uit het raam, zag ik mijn kind samen met haar moeder uit beeld verdwijnen, terwijl ik achterbleef in het lege huis. Zelden heb ik mij leger gevoeld als toen. Ik heb mijn dochter nooit gevraagd hoe zij dat moment beleefde; ik denk dat ze te jong is om zoiets bewust te ervaren en onder woorden te brengen.

Gelukkig gaan jonge kinderen snel over tot de orde van de dag en het gaat inmiddels goed met mijn dochter. Zag ze in het begin papa en mama nog het liefst bij elkaar; sinds kort hoor ik haar daar niet meer over. Ze heeft nu drie huizen en dus ook drie slaapkamers: één bij haar moeder, één bij haar vader en één in het vakantiehuis. Ik geloof dat er meisjes zijn die het “slechter” hebben.

Ik zelf dacht dat de scheiding na de fysieke verwijdering was afgerond. Afgezien van het nodige papierwerk natuurlijk. Niets is minder waar. De onvermijdelijke consequenties hebben hun impact. Ik kan mij niets voorstellen bij een zogenaamde flitsscheiding. Zorg-, contact- en omgangsregeling, ouderlijk gezag, alimentatie en respectvol ouderschap passeren de revue. Over al deze punten moet overeenstemming bereikt worden. Nooit heb ik kunnen vermoeden daar op deze manier over na te hoeven denken. Het belang van mijn dochter zou altijd prevaleren, ik hoor het de betrokkenen nog zeggen. De praktijk wijst evenwel anders uit.

Bij de onderhandelingen spelen primaire gevoelens van boosheid, teleurstelling, afgunst en frustratie een rol. Bewust of onbewust wordt mijn kind als inzet gebruikt bij de totstandkoming van een ouderschapsplan. Bovendien kunnen volwassenen ook heel kinderachtig zijn. Ik zie het aankomen en gebeuren; ik voel me soms machteloos. Diverse keren heb ik op het punt gestaan ermee te stoppen. Maar ja, het gaat uiteindelijk om mijn eigen kind en daarom zal ik nooit opgeven.

De scheiding was mijn initiatief en ik sta er vierkant achter. Het proces is pijnlijk. Ik hoop van harte dat deze eerste keer ook de laatste keer is.

De eerste keer…

Geplaatst op: 28 april 2010 door Geert van den Munckhof in Thema: De eerste keer
Tags:, ,

Mijn eerste keer was op mijn achttiende. Een beetje gemiddelde leeftijd denk ik maar zeker weten doe ik dat eigenlijk niet. Hoewel, als ik er over nadenk, dan was ik misschien wel vrij jong. Je moeder hoort niet te sterven als je pas achttien bent, toch? Ze stierf op 9 mei, midden in mijn examenperiode. De dag voor Nederlands opstel. En twee dagen voor Wiskunde. Dat vertaalde zich uiteindelijk in respectievelijk een negen en een anderhalf. Op mijn eerste examen zou een jaar later een tweede keer volgen…herkansing was geen optie. Ik zat daar toen niet zo mee. En nu ik dit zo opschrijf zie ik pas de wrange paradox: de dood geeft ook geen herkansingen… Mijn moeder was dood. Bleef dood.

Niet al mijn broers en zussen gingen naar haar kijken. Sommigen wilden de herinnering aan haar niet blootstellen aan het onbekende. Die keuze had alles te maken met het gegeven dat mijn moeder in onze kindertijd vaker opgenomen was in overspannen en psychotische toestand. Elke keer kwam ze dan gelukkig ook weer thuis. Alleen die keer in mei niet… Ze stierf in de inrichting en daar lag ze ook opgebaard. Ik zag op tegen die laatste ontmoeting, maar ben wel gegaan. Het was de eerste keer dat ik een dode zag. Mijn overleden moeder. Een hele vreemde gewaarwording…

Ze lag daar. En er lag een briefje bij. Haar naam stond er op. Dat briefje heb ik als heel dubbel ervaren. Oneindig overbodig en tegelijkertijd zo elementair allesomvattend. Het was er koud. Of misschien was ik dat zelf wel. Ik kan me er verder niet zo veel van herinneren. Ik weet bijvoorbeeld niet wie er naast mij nog meer bij haar was. Ik denk achteraf dat de spanning van het moment me verdoofde. Rouw, nog in de beginfase van ontkenning. Mijn verdriet en pijn, gevangen in een wellicht noodzakelijk maar op dat moment ijzig kil verwerkingsmechanisme. Ze voelde ook koud…

Weer thuis ben ik alleen het bos ingewandeld. Heb ik elke boom toegehuild. Uitgeschreeuwd wat ik niet begreep. En het bos troostte in stilte. De warmte van mei, ze werkte voor mij.

Ik heb het verdriet kunnen delen. Met mijn broers en zussen. Met mijn vader. Met familie.en bekenden. Een paar dagen lang. Heel intens. Thuis. Tijdens de begrafenis. Bij de dienst in de kerk. Waar het licht van de zon door de donkerrode glas-in-lood-ramen naar binnen scheen. Toen we achter haar aan de kerk uitliepen, viel er een roos van haar kist. Die heb ik opgeraapt omdat ik voelde dat die voor mij was. Net zoals de mei-zon in het bos toen voor mij was. En uiteindelijk van iedereen werd. Elk jaar weer opnieuw. Van mei, naar mei, naar mij. Dankzij…die eerste keer!

Eerste keren

Geplaatst op: 25 april 2010 door Petra Paanen in Thema: De eerste keer

Alle ervaringen in mijn leven komen samen in het nu. Voor alles in het leven was er een eerste keer. Die ‘eerste keren’ maakten mij tot wie ik nu ben. Ervaringen dus, soms waardevol, soms waardeloos. Maar wel met betekenis, dus wat mij betreft geen sprake van verwijten of spijt.

De eerste keer dat ik door een man werd benaderd op een manier die ik niet kende en zeker niet prettig vond, was toen ik zeven jaar was. Onderweg naar mijn oma, die vlakbij woonde, deelde ik snoepjes uit aan de mensen die ik tegenkwam. De combinatie van een kind en snoepjes resoneerde bij een passerende man en hij pakte me vast en wilde me kussen. Gelukkig zag een buurman dit gebeuren en hij begon te schreeuwen en te zwaaien met zijn armen. De opdringerige man rende weg. Hoewel er feitelijk niet veel was gebeurd, kan ik nog steeds de afschuw herinneren van de man die mij zo vastgreep. Vooral het gevoel dat ik het niet wilde staat mij nog het meest bij.

Het duurde lang voordat ik de avances van jongens en mannen kon waarderen. Zelfs de start van de pubertijd bracht daar geen verandering in, integendeel. Jongens kwamen in mijn gezichtsveld niet voor en ik had de overtuiging dat dit wederzijds was. Jaren later begreep ik van mijn vriendin dat ik gewoon niet goed had opgelet. De wellicht schutterige en onhandige benadering van jongens kon ik nog ontkennen. De ronduit directe avances van sommige volwassen mannen waren niet mis te verstaan. De eerste keer dat ik dat meemaakte voelde ik weer dat ik dit niet wilde.

De pubertijd kwam ik ongeschonden door en de tijd brak aan dat mijn vriendinnen de zoete smaak van de liefde proefden. Ik luisterde naar hun verhalen en keek naar hun verliefde blikken, maar bij mij was het vuur niet ontstaan. Natuurlijk waren er jongens ‘who caught my eye’ en zelfs mijn hart, maar verder gaan dan kussen durfde ik niet. De eerste keer dat ik echt verliefd was, dacht ik dat de liefde niet wederzijds was en droomde ik van hem op afstand. Ik wist niet of ik dit ook wilde.

Op weg naar een volwassen leeftijd voelde ik me ongemakkelijk worden over mijn maagdelijkheid. Ik was de enige die ‘het’ nog niet had gedaan en bedacht dat daar maar eens verandering in moest komen. Een volwassen man kwam op mijn pad en onze verliefde blikken kruisten. Ik was tot over mijn oren verliefd en de eerste nacht zou komen. Ik hoopte dat zijn ervaring mij de vervoering zou brengen waar ik naar was gaan smachten: de wonderlijke wereld waarin we lichamelijk en spiritueel zouden samenkomen. Ik was nerveus, onzeker en hoopte dat mijn onervarenheid hem niet zou afschrikken. Jammer genoeg bleven de vervoering en het wonder uit. Liefde bedrijven bleek ruwe seks te zijn dat resulteerde in een atletisch hoogtepunt. Mijn tranen heeft hij nooit gezien. Ik dacht zeker te weten dat ik dit echt nooit meer wilde.

Na de eerste keren kwamen gelukkig de volgende keren en die gaven mij hele andere ervaringen. Lieve, spannende, foute en vooral hartstochtelijke mannen lieten mij een andere wereld zien. Een wereld van passie, tederheid, plezier, ongeremdheid; een wonderlijke ruimte voor beiden om te zijn en van elkaar te genieten. De eerste keren hadden mij goed geleerd wat ik wel wilde.

De Smoothie

Geplaatst op: 21 april 2010 door Lucas Bezembinder in Thema: De eerste keer
Tags:

Het was niet gemakkelijk geweest. Het had hem heel veel moeite gekost. Op TV en op internet werd er heel luchtig over gedaan. Alsof je het een paar minuten nadat je het bedacht had al tot uitvoering kon brengen. Dat gold niet voor hem. Hij had er maandenlang mee op zak gelopen. Elke keer als hij het moment geschikt achtte, won de twijfel het weer.

Het begon tijdens de excursie onder leiding van een boswachter door de bossen bij Ede. De opmerking die zijn vrouw toen maakte bevestigde voor de eerste keer zijn grootste angst. Hij wist het nu zeker. Hij moest het gaan doen. Hoe zou hij het aan moeten pakken? De boswachter gaf, zonder dat deze het wist overigens, enkele bruikbare tips. Toevallig werd er in een TV-programma een kleine week later ook aandacht aan besteed. Een uurtje zoeken op internet maakte het plaatje compleet. Hij wist nu precies hoe hij te werk moest gaan. Maar over het psychologische aspect las hij nergens iets. Hij had er grote moeite mee het daadwerkelijk uit te gaan voeren.

Ergens eind oktober waren de signalen echter zo sterk dat hij wel tot actie moest overgaan. Hij moest zijn belofte nakomen, voordat het te laat zou zijn. Na een avond overleg met zichzelf trok hij de stoute schoenen aan. Een glas whiskey voor hemzelf en een lekkere smoothie voor haar. Sinaasappels, bananen, gepelde druiven, wat geconcentreerd acaibessensap een handjevol taxuszaadjes en een deciliter melk. Dat moest voldoende zijn om het werk te doen. Na het drinken van de smoothie ging zij direct op bed liggen. Met een glas in de ene hand en de fles whiskey in de andere, ging hij naast haar liggen. Te nerveus maar ook verdrietig om rustig te blijven wachten, dronk hij het ene glas na het andere leeg. Steeds meer aangelengd met warme tranen. Ook de tweede fles die hij had meegenomen ging helemaal leeg. Hij wilde de onwetendheid van zijn besluit zo groot mogelijk maken. Weer wakker en nuchter wist hij zeker dat het een tweede keer veel makkelijker zou gaan. Al hoopte hij wel dat er nooit een tweede keer hoefde te komen.

Toen hij zijn beste vriend enkele maanden later vertelde wat hij had gedaan, werd deze eerst boos;

“Waarom heb je niet het reguliere circuit bewandeld?”

“Ik heb haar beloofd er ongemerkt een einde aan te maken. Net zo ongemerkt als de ziekte was gekomen.”

“Wanneer wist je dat het moment geschikt was?”

“Op 29 oktober, haar verjaardag nota bene. We hadden die dag voor het eerst ruzie gehad en vlak daarna vertelde ze mij dat ze die ochtend zo’n leuke man had ontmoet.”

“Dat snap ik niet.”

“Die man was ikzelf!”

Geen seks voor het huwelijk

Geplaatst op: 19 april 2010 door Thedo Keizer in Thema: De eerste keer

Mijn vader was een moderne, progressieve dominee. PPR, Vrij Nederland en VPRO. Hij zei graag dat er ‘nergens zoveel gevloekt werd als bij de EO’. Vloeken was voor hem: de naam van God misbruiken. En dat deden ze bij de EO voortdurend, vandaar.

Maar in één ding week hij af van de gangbare progressieve norm in de jaren ’70, en daar was hij heel duidelijk in: geen seks voor het huwelijk.

Gevraagd naar het waarom betoogde hij: “De eerste keer dat je gemeenschap hebt met een vrouw krijg je daar zo’n grote emotionele dreun van, dat kun je alleen maar opvangen binnen een huwelijk.”

Zo.

Ik was geen opstandige puber. Ik vond –en vind- mijn ouders wijze mensen, dus zo’n belangrijke levensles nam ik heel serieus.

Om me te helpen kreeg ik een boekje: “Nu jongen, straks man”, van de Zwitserse dokter (!) Th. Bovet. Daarin werd het advies van mijn vader krachtig onderschreven. Ik las onder meer: “Eén ding kan met zekerheid gezegd worden: werkelijk geslachtsverkeer is voor een normaal meisje zonder uitzondering een nooit genezende wond als men niet met haar trouwt.” (Aha, er zijn dus normale en niet-normale meisjes!) En: “Voor jonge mensen blijft het huwelijk het hoofddoel van hun geslachtelijkheid en het is de moeite waard voor dat doel ook offers te brengen”. De auteur voegde daaraan  toe dat hij niet sprak vanuit “conventionele, moralistische of religieuze vooroordelen” maar slechts op grond van zijn “nuchtere ervaring als arts”.

Daar zat ik dan als 15-, 16-jarige, worstelend met de wetenschap dat ik mijn verlangens nog lange tijd zou moeten beteugelen.

Door dit boekje kreeg ik zelfs gewetensproblemen over het feit dat ik ook heel prettig met mezelf kon spelen. Zelfbevrediging werd door de dokter krachtig veroordeeld. In een robuuste actie na zo’n innerlijk conflict haalde ik eens mijn stiekeme stapeltje seksboekjes –schielijk gekocht bij een schimmige tijdschriftenkraam op de Vismarkt- tevoorschijn, stopte alles in een doos, en begroef het erotische pretpakket diep onder een appelboom in de pastorietuin. Weg met die verleidingen! Ik heb me wel eens afgevraagd hoe een latere dominee zou kijken als hij de restanten in de tuingrond zou aantreffen…

Verliefd was ik in mijn middelbare schooltijd vaak, maar pas in de hoogste klas, op mijn 17e, diende zich de grote liefde aan: Janine. Het kostte me ongeveer een half jaar –en twee liedjes- om haar te veroveren, maar in februari 1979 bekende Janine blozend in een Gronings café dat de liefde wederzijds was.

De eerste echte kus liet, verlegen en voorzichtig als we waren, nog twee weken op zich wachten. En onze lichamelijke vorderingen in de weken en maanden daarna lieten zich hooguit in centimeters per week meten. Was dat erg? Helemaal niet. Het was een langzame, genietende en genotvolle wandeling over een eindeloos mooie roze wolk.

Met de waarschuwende woorden van vader Keizer en dokter Bovet in het achterhoofd bewaakte ik zorgvuldig de grens, en ook Janine had geen enkele behoefte om iets te overhaasten. Een grappig moment ontstond toen we in de lente een paar dagen wilden gaan kamperen in Drenthe. Daartoe duidelijk opgeroepen door zijn echtgenote, vroeg Janine’s vader kuchend of hij me even kon spreken. Nog nerveuzer dan ik informeerde hij naar onze maatregelen op het gebied van anticonceptie. Ik stelde hem met een rood hoofd gerust: “We hebben besloten om met condooms te gaan werken.”

Hij maakte snel en opgelucht een eind aan het ongemakkelijke gesprek.

Die condooms werden in de praktijk overigens alleen gebruikt om alle risico’s bij onze vrolijke activiteiten uit te sluiten, want all-the-way gingen we nog lang niet. Wel werden we –natuurlijk- hapje voor stapje steeds vertrouwder en vrijer met elkaar.

Gelukkig zijn zelfs heilige principes enigzins rekbaar. Eenmaal 18 geworden was ik er van overtuigd dat ik in Janine een vrouw voor het leven had gevonden. Dus stelde ik haar voor – met de beloning in natura in mijn achterhoofd – dat we ons officieel zouden verloven. Verloofd of getrouwd, dat is toch hetzelfde, leek me. Daar kon zelfs de Zwiterse dokter moeilijk bezwaar tegen maken. Janine stemde liefdevol toe.

En het principe bleek zelfs nog iets meer op te kunnen rekken: uiteindelijk bereikten we het ultieme samenzijn op de dag dat we onze verlovingsdatum hadden vastgesteld, ergens in november 1979. Mijn geweten was gerust.

Was het een grote emotionele dreun? Welnee. Het was het allerlaatste stukje van een schitterende berg, die we al bijna tien  maanden enthousiast aan het beklimmen waren. Geen overdonderende en ongemakkelijke ervaring, maar een prachtige punt op een grote i. Zo’n ontspannen ‘eerste keer’ zou je iedereen toewensen.

En waar hadden we dat aan te danken? Uiteindelijk toch voor een groot deel aan dat onzalige vertrekpunt: geen seks voor het huwelijk. Het zou bijna leiden tot de conclusie: luister naar je vader. Hij heeft gelijk.

Ten eerste – tot slot en alles van waarde wat daar tussen zit

Geplaatst op: 15 april 2010 door Anita Steenbakkers in Thema: De eerste keer

De eerste keer. Een inwijding. De première. Een soort magische grens. Want laten we wel wezen, eenmaal de eerste keer voorbij betekent zoveel als dat je in herhaling valt, toch? Iets voor de vierde of 78ste keer ondernemen is meestal niet zo bijzonder meer. Maar “de eerste keer” heeft allure.

Dat heeft zij overigens gemeen met de laatste keer. Ook weer zo’n magisch moment. De grap is alleen dat je, hoewel je meestal weet wanneer je iets voor het eerst doet, die wetenschap niet hebt bij “ de laatste keer”. Dat laatste vereist namelijk dat je precies weet hoe je leven zich gaat ontvouwen en wanneer je dood gaat en dat is niet ieder van ons gegeven.

Persoonlijk heb ik al een aantal “eerste keren” achter de rug. Ben ook al diverse malen op herhaling geweest, in sommige gevallen zelfs vaker dan me lief is. Maar de volgende premières heb ik in ieder geval beleefd;
-naar adem gesnakt –het op een gillen gezet -een hamster laten verdrinken – mijn eigen koers gelopen – mijn familie getergd – de prijs betaald – God op mijn blote knieën bedankt – een goed doel voorbij gelopen – escargots met Bourgogne gecombineerd -ineffectief voor open doel gestaan – mijn rug recht gehouden en doorgeademd -het angstzweet op mijn voorhoofd gehad -een hemel bestormd -een grote liefde ervaren -een scheiding aangevraagd – een echte tantrika ontmoet -een plicht verzaakt – een pleit beslecht -een slag verloren – de strijd gewonnen -mezelf overstegen -een hart gestolen -een koning bevochten – een koninkrijk verloren –een draak gered – een luchtkasteel gedroomd.

Er waren premières bij die hun weerga niet kennen. Duizelingwekkend qua magie. Ook qua horror trouwens. Maar daarentegen; voor de 2e keer een kind baren is ook niet niks. En een 3e keer bevallen doet niet onder voor de keren daarvoor. Terwijl de 6e keer dat ik een Grand Cru soldaat maakte totaal geen impact had. Behalve dan wellicht de kater die daarop volgde. En ook de 4e keer rijexamen doen creëerde niet de stress en dus ook niet de betekenis van daarvoor. Daarentegen was ik wel extatisch toen ik de 1e keer mijn rijbewijs kon tonen. Wat is dan de betekenis van dit alles?

Niet meer en niet minder dan dat “iets” de betekenis heeft die je er aan geeft. Of het nu de eerste of de 73 ste keer is. Life is what we make of it. Betekenis toekennen is betekenis beleven. En wat resteert is een diep gevoel van respect. Dankbaarheid. Omdat iedereen die dit mechanisme echt begrijpt, zich realiseert dat het leven inderdaad maakbaar is. Maakbaar in de zin dat we, hoewel we geen controle hebben op de frequentie en de aard van gebeurtenissen, we wel “in control” zijn als het gaat om de interpretatie, de betekenis die we het geven in ons bestaan. Voor toen, voor nu, voor ooit.

Leven is wat we er van maken. Niet meer en niet minder dan dat. Niet voor het eerst, niet voor het laatst. Hoewel; er zijn mensen die ook in hun vorige leven niet in reïncarnatie geloofden….(also sprach Kamagurka..) !