De sleurhut

Geplaatst op: 27 september 2011 door schrijfbloq in Thema: Relaties
Tags:, , ,

Sinds 1990 heb ik een vaste relatie met het meisje waar ik samen heel oud mee wil worden. Inderdaad, dat is al langer dan twintig jaar (en ik ben nog maar 37). Ja, we hebben het hier over een heuse jeugdliefde. Dag in dag uit lief en leed delen, samen lachen, samen huilen en ook een ruzietje op z’n tijd zijn ingrediënten die in onze relatie niet ontbreken.

Twintig jaar samen, hoe hou je dan de sleur uit je relatie? Hoe zorg je ervoor dat je relatie spannend blijft? Als ervaringsdeskundige ben ik van mening dat gelijkwaardigheid en evenwicht de sleutels tot succes vormen. We doen veel dingen samen, maar hebben ook ieder onze eigen taken. Zo zet ik elke week de vuilniscontainer aan de straat en maakt mijn vriendin dagelijks het toilet schoon. Niet dat ik nooit het toilet schoonmaak of dat ik het überhaupt niet kan, maar dat is zo gegroeid. Beiden doen we waar we goed in zijn. Ik zorg voor de boodschappen, mijn vriendin kookt. Terwijl zij kookt, maak ik een wandeling met de hond. Ik zeur, zij luistert. Ik stofzuig, zij dweilt. Ik maak rommel, zij ruimt op. Ik laat het deksel van de gelpot slingeren, zij zegt er wat van. Samen kunnen we de hele wereld aan.

Zit de één even in een dipje, dan zijn de schouders van de ander wat breder. Op die manier trekken we beiden om beurten de kar, onze ‘sleurhut’. Je wilt immers niet dat je relatie begint te schudden en te schuiven, laat staan van de weg raakt. We vullen elkaar aan en staan elkaar bij waar het nodig is.

‘Je moet het spannend houden’, is iets wat ik wel vaker hoor als het gaat om relatieadviezen. Nu kan zo’n schuddende en schuivende sleurhut op zich best spannend zijn, maar ik hou toch meer van kleine dingen. Een briefje in je portemonnee, een spontane knuffel, vooral mijn vriendin is daar goed in. Ikzelf ben meer van de verrassingen.

Het is net tien voor zes geweest wanneer ik mijn fiets in de schuur zet na deze eerste nachtdienst. Mijn vriendin, die ook nachtdienst heeft gehad, is meestal zo’n tien minuten later thuis dan ik. Nog niet moe, doe ik mijn taak en haal ik de geleegde container van de straat en zet hem tegen onze schuur.

Anders dan ik, kan mijn vriendin niet zo goed tegen de nachtdienst. Zij kan na een nachtdienst de hele dag wel slapen. Er zijn dagen dat ze geen sprankje daglicht ziet. Ze zal er zo wel aan komen fietsen, klaar om het bed in te duiken.

Zal ik wachten tot ze eraan komt en haar ‘verrassen’, mijn talent? Het duurt slechts enkele tellen of ik sta middenin de grijze bak. Het deksel laat ik nog even open staan. Wanneer de kerkklokken zes keer slaan, sluit ik het boven mijn hoofd. Ik zit in het pikkedonker. Het stinkt. Nog geen fiets. Zitten blijven. Niet meer kijken. Ze kan nu elk moment de hoek om komen. In de minuten die verstrijken, stijgt mijn hartslag van tachtig naar minstens honderdzestig. Mijn adrenaline-spiegel bereikt waardes die niet zullen misstaan in het Guinness Book of Records.

Dáár komt ze! Mijn hart bonkt in mijn keel. Rustig ademhalen, ze mag me niet horen. Ze is afgestapt. Voetstappen naderen de schuur. Ik hoor sleutels rinkelen. Ze staat vlak naast me. Even is er nog twijfel, maar dan opeens zwaai ik het deksel open, sta op en roep luidkeels: ‘Goedemorgen!’

De fiets maakt een smak tegen de grond. Ik heb nog nóóit iemand zó erg zien schrikken…

‘Nee, dat is helemáál niet grappig!’, schreeuwt mijn vriendin naar mij. Tranen in haar ogen verraden dat ze bijna moet huilen. Ik kan er zélf wel om lachen, maar ben dan ook de enige. Na wat troostende woorden en een voorzichtige knuffel herstelt het evenwicht zich weer en lachen we er samen om. En zeg nou zelf, iedere jongen wil toch graag een onvergetelijke indruk achterlaten op zijn meisje, nietwaar?

Een bijdrage van gastschrijver Martin Janssen

reacties
  1. Aaltjedevries zegt:

    Whaha ook ruim 20 jaar bij mijn vent 23 jaar in November. Ook hij is van de grappen. Maar na de laatste keer onverwacht uit de kelder springen -terwijl hij op zijn werk had moeten zitten- en mijn uithaal als reactie -knappe rechtse stoot – laat hij het wel om mij te laten schrikken.
    :))

  2. roliekan zegt:

    Ouderwets he zoveel jaar wij ook al 26 jaar

  3. Wat een heerlijk verhaal, mooi vastgelegd!

  4. ida prins zegt:

    Wat een grappig verhaal, ik schoot ervan in de lach. Zo leuk😉. Ik trouwde heel jong, was 29 jaar getrouwd, mis hem nog steeds, life goes on. Ga door jullie zou ik zeggen. Ook al is ze dan geschrokken, zo lang in de stinkende container zitter, da’s pas echt liefde.
    groetjes, ida

  5. Bro. zegt:

    Wow! Wat heb jij je relatie en jullie karakters mooi geurig beschreven in een (te) kort verhaal. Ik herken de situaties uit duizenden. (De reacties meegerekend).
    Ik zeg: ” Nog een keer, meer , langer, en nog leuker. Wordt het inmiddels al tijd voor memoires? Na 20 jaar is zo’n boek toch wel vol te schrijven. *compliment overhandigt*

  6. Marjon zegt:

    Geniaal. Egbert wou het ook een keer doen. Maar paste niet in de container🙂

  7. henny zegt:

    dat is echt een janssen streek

  8. Ik zie het helemaal voor me.
    Martin die al weken aan de lijn doet.
    Zijn vrouw licht achterdochtig.
    Hij doet het echter alleen maar om in de kliko te passen.
    Erg grappig verhaal!

  9. Whahaha geweldig verhaal. Heb er van genoten…

  10. Allemaal bedankt voor jullie reacties, erg leuk om te lezen.

    @ Aaltjedevries: hé, breng mijn vriendin even op ideeën zeg! En mij ook, al hebben we geen kelder.

    @ roliekan: waar zie je dat nou nog tegenwoordig? Mooi hoor!

    @ Sandra de Koning – vd Pol: het is ook erg leuk om het hier te mogen delen met jullie. Het is zo’n verhaal dat keer op keer op feestjes verteld wordt.

    @ ida prins: Een lach, dat is waar ik het allemaal voor doe. Een mooier compliment kan ik niet wensen. Ik wens je veel succes met je eigen website. Jouw plekje met ‘memories’.

    @ Bro: Ja, je kunt goed met mij op de koffie komen. Na 20 jaar is het misschien tijd voor een aantal hoofdstukken, maar het boek is nog lang niet af! Dankjewel voor je mooie compliment.

    @ Marjon: Was het Egbert niet die ooit heeft gezegd dat hij in plaats van in een lijkenkist wel in de groene container afgevoerd mocht worden?

    @ henny: Ja, ik ben bang dat je gelijk hebt. Doe de andere Janssens daar de groeten van mij en een knuffel voor je moeder.

    @ Lucas Bezembinder: Je moet wat voor je relatie over hebben.

    @ elisabethsmagazine: Fijn dat je ervan hebt genoten!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s