Het meisje met de kanten muts; Stijloefening #5

Geplaatst op: 5 september 2011 door Petra Paanen in Stijloefeningen
Tags:, ,

Mieke werkt als serveerster in de cafetaria van het Rijksmuseum. Ze is laat voor haar dienst en moet daarom flink doorlopen naar haar werk. Ze kijkt om haar heen want ze merkt dat ze wordt achtervolgd. Al weken voelt ze dat ze wordt bekeken en achtervolgd door iemand. Ze heeft geen idee wie het kan zijn, maar ze is bang dat het dezelfde man is als een tijd geleden.
Marianne, haar vriendin, heeft gezegd dat ze zich het inbeeldt, maar Mieke weet beter. Dit is niet de eerste keer dat het haar is overkomen, maar dat heeft ze Marianne nog niet durven te vertellen. Een paar maanden geleden heeft ze ook gemerkt dat ze in de gaten werd gehouden. Hoewel ze toen niet echt iemand heeft gezien, voelde ze zijn schaduw keer op keer. Deze schaduw is teruggekeerd.

Terwijl ze verder loopt merkt ze dat ze honger heeft. Omdat ze tijdens haar werk geen tijd zal hebben om te eten, besluit ze onderweg iets te eten mee te nemen. Ze komt langs een snackbar en kijkt naar binnen. Het is niet zo druk, dus ze zal snel geholpen worden. Ze gaat naar binnen en bestelt een patatje mét.  De jongen achter de toonbank kijkt haar bedenkelijk aan terwijl hij de bestelling aanneemt. Mieke vraagt zich af waarom hij zo naar haar kijkt. Ineens moet ze grinniken en realiseert ze zich dat ze, om tijd te winnen, thuis haar werkkleding al had aangedaan. Vanwege een speciale tentoonstelling van Zeeuwse schilders, moet het personeel een kanten mutsje dragen. Begrijpelijk dat die jongen daar zo naar kijkt.
Ze voelt in een keer een blik dat door het etalageraam naar haar wordt geworpen en ze voelt haar hartslag versnellen. Het kanten mutsje is vergeten en ze wil snel afrekenen om verder te kunnen gaan. Terwijl ze met de patat in haar hand verder loopt vraagt ze zich af of ze toch naar de politie moet gaan.
Ze ziet een lange rij mensen staan die het Van Gogh Museum willen bezoeken. Die rij staat er bijna elke dag en voor Mieke bekent dit dat ze bijna op haar werk is. Ze versnelt haar pas en kijkt weer achterom. Door al die mensen kan ze nu niet zien wie haar volgt. Misschien ziet hij haar ook niet meer? Even voelt ze zich veilig.
In haar ooghoek ziet ze een jongen haar aankijken. Ze kijkt verschrikt terug en ziet dat hij rustig in de rij staat te wachten om een kaartje voor het Van Gogh Museum te kopen.
Ze wordt nu echt bang en haar honger is verdwenen. Ze gooit een half bakje patat in een afvalbak en gaat nu echt rennen. Ze hoort voetstappen achter haar ook sneller gaan. Het zijn zware voetstappen die sneller lijken te gaan dan die van haar.
Als ze wil oversteken, stopt er een grote zwarte auto voor haar. Haar wereld lijkt te stoppen. Zal ze in die auto worden getrokken?
Even was ze de voetstappen achter haar vergeten, maar als ze een hand op haar schouder voelt is de paniek compleet. Ze draait zich om en kijkt in een gezicht dat ze vaag herkent.
“Hoi, ik ben Rob, gaat alles wel goed je? Hier heb je je mutsje, die was je net verloren” zegt hij.

De zwarte auto rijdt zachtjes weer verder.

reacties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s