Les van mijn vader

Geplaatst op: 12 juli 2011 door Geert van den Munckhof in Thema: Les
Tags:, , , ,

‘Houd de eer maar aan jezelf’. Een uitspraak van mijn vader die me is bijgebleven. Als hij niet al in 1994 was gestorven, zou hij op 8 april 2011 84 jaar zijn geworden. Meer dan zeventien jaar geleden en nog steeds zijn de herinneringen levend. ‘Houd de eer maar aan jezelf’, zei hij vaak, als finaal antwoord op de discussies die we hadden. Voor hem was het de ‘ultieme oplossing’ voor de problemen die wij hem voorlegden. Niet altijd werd hem die slotwijsheid in dank afgenomen. Als het gesprek te lastig leek te worden, was het die uitspraak waarmee hij dan een soort van laatste woord uitsprak. Voor hem was de kous daar mee af. Degene waarmee hij op dat moment praatte, had eigenlijk maar twee opties: Het advies ter harte nemen of niet. En dat was geen voor de handliggende keuze. Want zijn uitspraak werd niet zelden vertaald als een blijk van zwakheid. Goede raad die goedkoop leek. Een dooddoener die niet het antwoord was dat je zocht. Integendeel, er kwam eigenlijk een vraag bij. Hoezo, de eer aan je zelf houden? Betekende dat toegeven? Stilzwijgend en eervol ‘ten onder gaan’? De ander gelijk geven en zelf blijven zitten met ‘de eer’? En wat had je dan? Niks toch? Hij knikte dan alleen maar en zei niets.

In de zeventien jaar na zijn dood komt zijn uitspraak nog regelmatig in mijn herinnering. Op momenten dat ik twijfel over de dingen die ik doe. Maar ook op momenten dat ik heel zeker ben van mijn acties. Ik moet er zo nu en dan aan denken als ik twijfel over wat anderen doen. Maar ook als ik hun acties juist geweldig indrukwekkend vind. Een teer gevoel van eer begint in mij te groeien, ondanks dat ik zeker én niet zeker weet wat goed of slecht is. Trots wanneer mijn mening wordt gevraagd, en op een andere manier trots wanneer die niet wordt gevraagd. Steeds meer begrijp ik hoe het voelt om de eer aan mezelf te houden. Vooral omdat ik merk dat ik de eer, mijn trots, steeds vaker ook met anderen deel. Dat voelt goed. En ook soms niet. Maar net zo goed, de eer, die houd ik aan mezelf. Ik heb zijn uitspraak destijds gebruikt bij een afscheidsgedicht dat ik, namens broers en zussen, voor hem maakte. Op 9 november 1994 is hij gestorven. Ik lees zijn gedachtenisprentje nog een keer en voel me… ik voel me…

Is er een woord dat zowel bedroefd als trots betekent? Ja, dat woord is er. Dat is ‘eer’ voor mij. Ik voel me vereerd… Met dank aan mijn vader.

Niet veel zeggen,
niet veel vragen,
‘houd de eer maar aan jezelf’

want hoeveel
een mens kan dragen
blijkt uiteindelijk
heel vanzelf…

Al die jaren,
veel verdragen,
met ons samen,
met jezelf,

was nog in de laatste dagen,
steeds de eer toch bij jezelf.

Welke engel kwam jou dragen?
Herkende je die engel zelf?

Niemand kon jou dat nog vragen,
maar echt, lieve pap,

Jouw eer die zit nu
in ons zelf…

reacties
  1. Warvis zegt:

    Ik vind het op mijn beurt een eer om jouw gevoelens en belevenissen te mogen ervaren. Want dat is het. Je schrijft op een manier dat ik met je mee kan voelen. Mooi.

    En wat een prachtig afscheidsgedicht! Recht vanuit je daar waar jij je vaders eer draagt.
    Je trots is gepast.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s