Volstaan met voorspel

Geplaatst op: 24 november 2010 door Thedo Keizer in Thema: Vóórspel

Onder de titel ‘Aan de vrouwtjes’ dichtte Ivo de Wijs eens: “Toe bespaar mij het gehaspel, van het voorspel en het naspel.” Het laatste woord dient als rijmend op ‘gehaspel’ te worden uitgesproken.

Grappig. Maar inhoudelijk kan ik er niets mee. Want voorspel is iets kostbaars, iets om te koesteren.

Voorspel is genieten van de verwachting. Je intens kunnen verheugen op wat komt. Je rooskleurige voorstellingen maken van de geweldige ervaring die aanstaande is. De eerste zetten op het schaakbord doen in de wetenschap dat er een glorieus vervolg kan komen. Heerlijk toch?

Want in het voorspel valt niks tegen. Er is geen desillusie, geen bittere teleurstelling, geen koude douche of kermis waar je van thuis komt, geen pijnlijke ontnuchtering. Het voorspel is de grenzeloze fantasie, de onbedorven jeugd, de onverstoorde horizon. Daar mag je nooit lichtzinnig aan voorbijgaan.

Een mooi voorspel is van zichzelf soms al zo’n hoogtepunt, dat het nauwelijks door hét hoogtepunt wordt overtroffen. Iemand die risico’s in het leven het liefst vermijdt, zal graag volstaan met alleen het voorspel. Die koestert de gedachte: ‘zo heerlijk zou het kunnen zijn’. Die flirt, maar zet nooit door. Zo iemand hoeft dus nooit de pijn te voelen van: ‘ach, het leek eerst allemaal zo mooi’.

Toch gaan echte levenskunstenaars de risico’s natuurlijk niet uit de weg. Zij kunnen omgaan met een tegenvaller door te wijzen op het plezier van het voorspel. Het gezin van een vriendje verheugde zich eens maandenlang op een grote reis. Door omstandigheden kon die reis op het laatste moment niet doorgaan.  “Niet erg,” zei de moeder van het vriendje, “we hebben genóten van de voorpret.”

Soms zie je mensen tegen wie je zou willen zeggen: volsta alsjeblieft met het voorspel! Jury’s van talentenjachten zien dat soort mensen regelmatig voor hun tafel: overtuigd van het feit dat ze de top gaan halen, maar gespeend van ieder talent. Bij de harde confrontatie met de werkelijkheid vervalt het plezier in wat ze deden, het plezier dat daarvoor zo groot en zo intens was. De enthousiasmerende droom is voorgoed verstoord.

Zo schreef ik ooit een lied over een reserve-keeper die in een beslissende wedstrijd eindelijk mag invallen, en prompt alle ballen door laat. Hij verliest hopeloos, meer dan alleen die ene wedstrijd. Laatste regels van dat lied:

“Hetgeen waarnaar je streeft is maar zelden wat het lijkt.

Soms kun je beter hopen dat je nooit het doel bereikt.”

reacties
  1. Toch laat ik me door jouw column niet ontmoedigen, Thedo. Mooi geschreven….

  2. Warvis zegt:

    De reis er naar toe is vaak veel leuker dan de bestemming zelf.

    Misschien is het inderdaad wel beter om een doel voor je uit te denken zodat het wel bereikbaar lijkt, maar onbereikbaar blijft. (In de liefde is dat overigens niet aan te raden. Bij mij gaat dat in ieder geval na een tijdje pijn doen😉

    Anyway, food for thought…

    Cheers!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s