Onderhandelen met God

Geplaatst op: 1 november 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Verhuizen

Net zes jaar en van de kleuterschool naar de ‘Grote School’ gegaan, liep ik elke ochtend hand in hand met mijn eerste liefde Luuk naar school, had een enorm leuke juf en een fantastische hartsvriendin als buurmeisje. Ik was compleet gelukkig.

Wat kreeg ik ervoor terug? Een oud huis wat de jaren die volgden permanent in verbouwing zou zijn, een katholieke school in een donker gebouw met een gescheiden meisjes- en jongens afdeling en strenge juffen en meesters met norse gezichten en krakende schoenen. Met als klap op de vuurpijl een gezin wat plots te kampen kreeg met grote geld- en gezondheidszorgen. Weg geborgenheid en gezelligheid, en eenzaamheid deed zijn intrede.

Meer dan een jaar heb ik iedere nacht voor het slapen gaan tot mijn pas overleden opa gebeden:  Of hij alsjeblieft met God wilde onderhandelen opdat we maar zo snel mogelijk naar Amsterdam terug zouden keren. Een betere pleitbezorger kon ik me niet bedenken, dus dat moest toch goed komen?!
Een jaar waarin ik mijzelf snikkend in slaap huilde en er geen land met me te bezeilen was.  Daarna was ik klaar met God.

Zo gauw ik durfde fietsen in de nieuwe buurt, reed ik in mijn eentje ‘s morgens om zes uur door de straten. Ik ging langs de huizen van al die klasgenootjes waar ik overdag geen contact mee had. Alsof ik daarmee een zekere macht over mijn onbegrijpelijke gevoel van niet meer te bestaan probeerde te krijgen. Ik geloof niet dat mijn ouders wisten dat ik, voor ik in mijn eentje ging ontbijten, iedere dag zo’n rondje maakte.

Zodra mijn eerste schooltas afgeschreven kon worden, begon ik die te vullen met achterovergedrukte blikjes sardientjes en bruine bonen. Vastberaden om binnenkort een keer mijn plan te trekken richting herinneringen.
Het afscheidsbriefje waarin ik uitlegde waarom ik wel moest vertrekken, heeft samen met de blikjes jarenlang achterin de kelderkast gelegen. Totdat mijn moeder het bij een grote schoonmaak vond en het aan mijn vader gaf.
Totaal ontzet riep hij mij op het matje. Dat de inhoud en het verhaal bij nader inzien ondertussen zes jaar oud waren deed niet meer ter zake. Geschokt als hij was dat ik überhaupt ooit maar eens had kunnen overwegen weg te lopen, kreeg ik ongelofelijk de wind van voren. Dat de impact van die grote verandering in mijn jonge leventje zulke verstrekkende emotionele gevolgen had gehad, ging op dat moment zijn begrip te boven.

Ik werd ouder maar bleef een buitenkind. Het accent verschoof van de vroege morgen naar de late avond. De kinderkleren werden verruild voor Indiase jurken, patchoulie en rode henna haren. De fiets werd van een Mobilet een Puch en al snel trok ik, met wat spullen die in één bakfiets pasten, bij een vriendje in. Dat was de tweede verhuizing in mijn leven.

Daarna was de beer los en zevenentwintig verhuizingen zouden volgen. De bakfiets werd een VW-bus die me onder andere naar een torenflat, een vijfsterrenhotel en een boerderij in een sinaasappelboomgaard in Turkije bracht, alvorens in Cyprus verkocht te worden.
Het kostte mij geen enkele moeite meer om de ene fijne plek na de andere achter mij te laten. ‘Home is where the heart is’, werd een doorleefde tegelspreuk. En al vind ik het heerlijk inmiddels ergens langduriger geland te zijn, ik blijf een nomade die overal thuis is. En met God is het ook weer helemaal goed gekomen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s