Een zweem van onechtheid

Geplaatst op: 19 augustus 2010 door Petra Paanen in Thema: Vals

Mijn zoon gaat weer een weekend weg. Zijn tas staat klaar voor de deur. We hebben al uitgebreid afscheid genomen met veel knuffels en liefdesbetuigingen. De deurbel gaat, ik haal adem en doe de deur open. Vader staat voor de deur om zijn zoon op te halen. Zoon is helemaal opgetogen en rent door de voordeur naar buiten richting de auto. Hij verheugt zich op het weekend. Ik sta bij de voordeur beleefdheden uit te wisselen met zijn vader. De liefde die we ooit voor elkaar hebben gevoeld is al lang geleden uitgedoofd. Het verdriet en de wanhoop van onze verwijdering heeft bij ieder van ons een eigen uitweg en vorm gevonden in ons leven. We lachen onwennig om elkaars opmerkingen, maar praten niet over iets wezenlijks. Oprechte interesse in elkaar is waarschijnlijk ook al lang geleden verdampt.

Daar staand bij de voordeur kijk ik als vanaf een afstand naar mezelf. En ik vraag me af waarom ik daar elke keer weer sta. Soms oprecht, maar vaker lever ik een Oscarnominatie waardige acteerprestatie. Het is in essentie niet echt. Ik gedraag me niet waarachtig. Ik veins belangstelling die ik niet voel. Ik speel interesse waar ik hem niet heb. Hoe verschrikkelijk pijnlijk het ook is: we hebben elkaar niets meer te zeggen.

Ik heb de heilige overtuiging dat het belangrijk is voor kinderen dat ouders zich goed met elkaar kunnen verhouden. Toch vraag ik me af of ik met mijn acteerkunst mijn zoon een inspirerende les in het leven geef. Hij is nu op een cruciale leeftijd en heeft de sensitiviteit om echt van vals te onderscheiden. Welke boodschap geef ik hem dan mee?

Misschien geeft het míj dan in een of ander licht of juist duister niveau een genoegen? Wat win ik met mijn gedrag? Een vervormd beeld van de ideale ex-vrouw dringt zich aan mij op. Een beeld van een meegaande en vooral meebewegende dame. Conditionering blijft toch een hardnekkige en verstikkende deken. Wil ik een beeld van mezelf neerzetten dat niet meer bestaat? Nooit echt een reëel beeld van mij is geweest? Op andere vlakken in mijn leven heb ik de deken van conditionering al lang in de prullenbak gegooid. Wens ik niet meer te leven zoals andere mensen dat willen. Kom ik los van oude dogma’s en accepteer ik mijn ‘nieuwe’ zijn. Dat is mijn reis naar vrijheid.

Zoon zit ondertussen al in de auto. Vader wijst hem er op dat hij naar mij moet zwaaien. Hij doet keurig wat hem wordt gevraagd. Hij is goed in de rol van gehoorzame zoon. Zijn vader en ik hebben dat talent in ieder geval onbedoeld goed voorgeleefd.

Volgens mij moet ik op deze reis de volgende stap gaan zetten. Het is tijd om zelfs deze zweem van onechtheid eens van me af te gooien. Zoonlief doet de volgende keer gewoon zelf de voordeur open. Ik ben daar niet meer bij nodig.

reacties
  1. Leontine zegt:

    Is het vals of is het respectvol om de vader van je kind vriendelijk tegemoet te treden. Respectvol tegenover de man die ooit je lief was, en respectvol tegenover de vader van je zoon. De inspirerende les die je je zoon geeft is mijns inziens een hele mooie: je benadert hem als een mens. Pas als je vragen gaat stellen waarvan het antwoord je niet interesseert, of dingen gaat zeggen die je niet meent, wordt het vals.

  2. Petra Paanen zegt:

    Je hebt gelijk dat het respect tegenover de vader van mijn kind blijft. Vriendelijk overleg over onze zoon blijft. Een, in mijn ogen, toneelspelletje met geveinsde interesse in elkaar maakt echter niemand groot.

    Dank voor je reactie!

  3. aleurs zegt:

    Mooi geschreven Petra. Het is aan de ene kant mooi dat je in het leven steeds dichter bij jezelf blijft. Soms is het jammer dat dat niet eerder gebeurt. Het heeft ook nadelen dat je steeds meer bij jezelf komt, want het gevolg is dat je ook steeds minder compromissen sluit om je aan een ander aan te passen. Wat daar dan weer het gevolg van is, is ook een beschouwing waard.
    Maar ik vind je altijd heel oprecht overkomen en als jij voor jezelf het gevoel hebt dat je voldoende oprecht bent dan is het goed.

  4. Petra Paanen zegt:

    Ik heb wel even moeten nadenken over wat je stelt in je reactie. Dank daarvoor Antoon.

    Ik denk dat als je dicht bij jezelf wilt leven, dat het niet direct inhoudt dat je compromisloos in het leven hoeft te staan. Wellicht als je in je eentje op een berg wilt leven. Maar als je tussen en vooral met andere mensen wilt leven, dan horen ook compromissen daarbij.
    Gelukkig hoef ik me in de verbintenissen die ik voel met de mensen om mij heen, niet zo erg aan te passen. Of in ieder geval het voelt niet zo. Als dit wel het geval is, als het teveel aanpassen is of wordt, dan gaat het wringen. Het kan zijn dat de verbintenis dan niet bij mij past. Of dat een andere vorm van omgang nodig is.

    Fijn dat je ervaart dat ik oprecht ben. Zo probeer ik ook te leven🙂.

  5. Madeleine zegt:

    hej Petra, mooi verhaal. En ik denk voor velen herkenbaar. Ik heb geen ex-partner. En kinderen ook niet. Dus niet herkenbaar voor mij als zodanig. Ik ben echter wel een kind van gescheiden ouders en heb ook mijn zusje zien scheiden. De moeder van mijn dierbare neefjes. Mijn ouders is het gelukt. Wij gaan als grote ‘extended’ familie gerust samen op vakantie, skieen of met kerst. Mijn ouders spreken elkaar wekelijks, wat heet, soms dagelijks. Wij volwassen kinderen worden over elkaar op de hoogte gehouden door onze ouders als we het zelf te druk hebben😉 Maarrrrr it takes two to tango. Dat het zover gekomen is en zo goed zover gekomen is, heeft een inspanning van beiden gevergd. Ik was te jong nog om dat te begrijpen toen ze uit elkaar gingen maar nu, decennia later en zelf een aantal relaties verder – al dan niet succesvol afgesloten – realiseer ik me wat een inspanning ze daarmee geleverd hebben. Hun uit-elkaar-zijn-relatie is waarschijnlijk beter dan hun huwelijk ooit geweest is. En daarin heb ik wel eea geleerd. En mijn zusje ook. Want na moeizame jaren samen en een rocky uit elkaar gaan is het ook haar gelukt om, met vallen op en opstaan, toch langzamerhand een goede relatie met ex-lief op te bouwen. De laatste verjaardag van mijn neef deed me dat realiseren. Ik keek om me heen. Zag driedubbele sets opa’s en oma’s, haar ex, zijn nieuwe liefde, en meer. En iedereen had het naar zijn zin. Oprecht. Maarrrr it takes two to tango. Als je het echt wilt, kun je ermee beginnen en kijken of jouw open hart, jouw oprechtheid in het leven, jouw wens tot jezelf zijn, uiteindelijk je ex kan ‘verleiden’ om ook zo met jou om te gaan. Oordelen over jezelf dat het je niet lukt – alleen – lijkt me niet de weg. En je zoon heeft het meeste aan je als jij jezelf bent. Ook in je niet-meer-mee-doen-met-onecht zijn. Alleen afhankelijk van hoe oud hij is, kan hij de spelletjes die wij als volwassen spelen wel eens verkeerd uitleggen en dat is denk ik wel belangrijk. Een moeder bij de deur of niet bij de deur, in welke vorm dan ook, kan hij al snappen waarom je doet wat je doet? Niet bij de deur kan voelen als in de steek gelaten. Niet bij de deur kan voelen als stoer en ik kan het zelf. Niet bij de deur kan voelen als moeten kiezen tussen mama en papa. Wel bij de deur kan voelen als spanning. Alles is mogelijk in het kleine kinderbrein. Volgens mij moeten we vooral kinderen kind laten zijn zolang ze nog echt kind zijn. Wat ik heel mooi vind ik je verhaal is dat ik je kan voelen. En DAT, dat betekent dat je oprecht bent! Dat je deelt wat er is. Zonder verfraaiing. Gewoon wat er is. En dat is mooi en inspirerend! Wens je een warm hart onder de riem en sterkte met je beweging in de ruimte tussen de deur en de kamer, in welke richting en vorm dan ook! Ciao Madeleine

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s