Secondhand life?

Geplaatst op: 9 juni 2010 door Petra Paanen in Thema: Tweedehands

Yvonne loopt het gebouw binnen waar ze werkt. Ze begroet met een kort ‘dag’ de receptioniste. Die kijkt slechts even op uit de ‘Linda’ en knikt wat obligaat. Yvonne ziet het niet. Ze is al verder gelopen.
Ze wacht niet meer op hartelijke begroetingen en stralende glimlachen als mensen haar zien. Het leven heeft haar dit wel afgeleerd. Ze loopt richting de lift en drukt op het knopje om de lift te halen.

Henri, de chef van de boekhouding, ziet Yvonne staan en zijn hart begint sneller te kloppen. Hoewel hij haar al een hele tijd leuk vindt, durft hij haar nog steeds niet uit te vragen. Hij probeert contact te maken terwijl ze samen op de lift wachten. Yvonne is blij als de lift eindelijk opengaat en zij kan instappen. Henri vraagt vrolijk op welke verdieping ze moet uitstappen. Hij weet echter precies welke verdieping, afdeling en zelfs de werkplek waar Yvonne moet zijn.

Het verbaast Yvonne niets dat deze man nog steeds niet weet op welke verdieping ze werkt. Al staan ze bijna elke morgen samen in de lift. Wie zou haar wel onthouden? Ze vindt zichzelf niet knap of zelfs een beetje aantrekkelijk. Een grijze muis, zoals mama altijd zegt. Henri denkt daar duidelijk anders over. Hij vindt haar lief en schattig. Vooral als ze een beetje staat te dromen, denkend dat niemand haar ziet. Hij hoopt morgen weer een kans te krijgen.
Bij haar afdeling aangekomen, loopt ze snel naar haar computer. Ze kan niet wachten online te gaan. Eerst even koffie halen en met een korte groet haar collega’s gedag zeggen. Tussentijds start ze haar computer op. De meisjes van de afdeling geven elkaar een korte blik. Ze hebben vaak gesproken over waar Yvonne haar kleding koopt. Veel te ouwelijk en truttig. Het is duidelijk dat moeder dit voor haar uitzoekt. Het is jammer, ze zou er zoveel leuker uit kunnen zien.
Yvonne is zich niet bewust van de blikken van haar collega’s. Ze zijn al vergeten. Wel voelt ze de spanning in haar lichaam stijgen. Haar echte leven gaat bijna beginnen.
Het scherm springt aan en zij gaat direct op zoek naar de site die zo belangrijk voor haar is. De site die invulling geeft aan haar leven.
Met bijna trillende vingers toetst ze haar inlogcodes in. Na altijd veel te lang wachten komt haar Hyves-site in beeld. Ze ziet direct de vele openbare krabbels en de tientallen nieuwe privéberichten. Haar mannen hebben weer hun best gedaan. Kees schrijft hoe mooi hij haar vindt en dat hij hoopt dat ze een goede werkdag heeft. Hij doet daar zo’n lief poëzieplaatje bij. Daar wordt ze altijd zo blij van. Yvonne leest alle liefdevolle krabbels van de verschillende hunkerende mannen en jongens die haar site hebben gevuld. Ze schrijven dat ze haar sexy en lekker vinden. Zij is de ster en de mannen willen bij haar zijn. Ze geeft iedereen de aandacht die ze verdienen. Ze houdt van hen en weet zeker dat dit wederzijds is. Sterker nog; ze adoreren haar. Haar hart straalt, ze juicht, ze jubelt terwijl ze aandachtig typt. Haar collega’s kijken niet op. Yvonne is zoals altijd serieus en hard aan het werk.
Nadat alle krabbels zijn bewonderd en beantwoord opent ze haar inbox. Deze staat vol met uitnodigingen van mannen die ook graag bevriend met haar willen zijn. Ze bekijkt uitgebreid de profielen van de mannen zodat ze een beeld krijgt van wie ze zijn. Wanneer dit niet duidelijk wordt, gebruikt ze Google voor meer details. Als ze genoeg informatie heeft, accepteert zij hun uitnodiging. Ze worden een deel van haar leven. Natuurlijk zijn er ook berichten van mannen die expliciet beschrijven wat ze allemaal met haar zullen doen, zouden ze ooit samen in bed belanden. Of op elke andere plek, het is om het even. Ze geniet van deze berichten, maar weet dat dit niet zal gebeuren. Ze zullen haar nooit in het echt ontmoeten. Al willen ze dat stuk voor stuk zo wanhopig graag. Yvonne kijkt tenslotte naar haar eigen profielfoto op haar Hyves-site. De foto die ze ooit eens heeft gekopieerd van een Playboy-model. Die kijkt haar zwoel aan terwijl ze kansloos haar borsten met haar handen probeert te bedekken.
Yvonne glimlacht.
Ze horen allemaal in haar echte leven en niet in dit leven dat werkelijkheid wordt genoemd.

reacties
  1. Ronald zegt:

    Beste Petra,

    Wat een heel pakkend verhaal! Goed geschreven. Treurig eigenlijk, waarbij je je afvraagt welk leven van haar nu secondhand is. Zo zie je maar dat alles perceptie is. Kijk nu al uit naar het volgende verhaal: Yvonne en Henri en hoe het toch nog een happy end krijgt…

    Groet,
    Ronald

  2. Govert zegt:

    Leuk verrassend verhaal, wel een beetje triest en van deze tijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s