De dood als verlosser

Geplaatst op: 17 mei 2010 door Petra Paanen in Thema: Dood

Ik rij in de auto richting Amstelveen waar mijn tante Georgette woont, de zus van mijn vader. Mijn tante die, wanneer ik in de problemen zat of gewoon even wilde praten, meteen voor mijn deur stond. Meestal dronken, met groen of blauw haar en geen schoenen aan in hartje winter, maar wel met sigaretten en de wijste levensadviezen. Het leven is niet vriendelijk geweest voor Georgette. Ze was alleen met een hond en een auto, nooit die lieve vriendin gevonden waar ze zo naar hunkerde en afgekeurd voor haar werk als verpleegkundige wat haar levensinvulling was. Het leven was zwaar en de maatschappij hard en zij was zacht en liefdevol. Vanaf mijn geboorte heeft ze mij als haar dochter gezien en heeft soms ook tegen haar toenmalige geliefdes gezegd dat dit feitelijk zo was, want liegen kon ze als de beste. Georgette was soms zo onuitstaanbaar dat het vaak moeilijk was voor mensen om contact met haar te maken. Als je echter de tijd nam, even stil stond, dan kon je haar zien voor wie ze echt was, een bijzondere liefdevolle vrouw waar het leven te veel wonden had veroorzaakt.

Mijn tante Georgette gaat binnenkort dood en ik ben nu op weg naar haar. Ze heeft kanker en heeft alle behandelingen geweigerd omdat dit haar leven maar minimaal zou verlengen en ze de nadelige gevolgen van chemotherapie kent. Ik ben heel nerveus als ik haar straat inrijd, de dood is zo dichtbij en ik ruik hem als ik uit de auto stap. Een geur die me vult met afkeer, angst en vooral met verdriet. De geur wordt sterker als ik door haar huis loop naar haar slaapkamer. Daar ligt ze, mijn tante Georgette. Ze heeft pijn, maar laat zien dat ze blij is dat ik er ben. Ik ga dicht bij haar zitten en vraag na een tijdje ‘ben je bang om te sterven?’ Ze kijkt me aan en legt uit dat ze weet wat er gaat gebeuren. Ze komt bij een brug naar een ander leven en daar zullen haar moeder en oma haar opwachten. Beiden vrouwen hebben nog kinderen op aarde en kunnen in haar visie daarom niet verder. Ze heeft geen kinderen, bij dit kijkt ze me diep aan, daarom mag zij meteen door naar een plek die we allen ooit zullen zien. Ze vraagt of de familie haar wil loslaten, zodat ze deze weg kan nemen. Op het tijdstip van haar overlijden moet de hele familie een ritueel uitvoeren zodat ze in high speed naar een voor ons onbekende bestemming kan racen, want ze houdt van hard rijden.

Ik huil onafgebroken, maar dat vindt ze niet erg “het is goed peetje” zegt ze, de wijste tot het eind. Over een paar dagen komt de dokter en zal zij, in aanwezigheid van een select gezelschap, het gif uit een tinnen beker drinken. Dat past bij haar, het is groots, gruwelijk en mooi. Ze legt me uitgebreid alle stappen uit die ze zal nemen en laat zien hoe ze gaat liggen nadat ze de tinnen gifbeker heeft uitgedronken en in welke lichaamshouding ze dus zal sterven. Na een tijdje wordt ze moe en vraagt me om te gaan, we nemen innig en emotioneel afscheid in het besef dat dit de laatste keer is dat we elkaar zullen zien.

Een paar dagen later zitten mijn ouders, zus en ik aan de eettafel en op het moment dat zij zal sterven steken wij een kaars aan en wensen haar een goede reis naar een fantastische plek zonder pijn en alleen maar liefde. We laten haar los.

Jaren later als ik mijn eigen dieptepunt in mijn leven bereik en huilend op de grond zit, voel ik een sterke aanwezigheid en een windvlaag over mijn gezicht die mijn tranen probeert te drogen. Ik wist het meteen: Georgette en ik hebben nooit afscheid genomen. Zonder aardse pijnen en een ziek lichaam kan ze dood juist dat doen wat ze alleen maar wilde, liefde geven en voor me zorgen.

Petra Georgette Paanen

reacties
  1. Sabine zegt:

    Wauw wat heb je dat mooi geschreven! Het raakt mij wat je schrijft!

  2. jessica Wisse zegt:

    en tranen biggelen bijna over mijn wangen, een brok in mijn keel en de gedachte aan die geur die mij alleen al bij de omschrijving de kriebels geeft.. ik ken die geur.. en het blijft je altijd bij!

  3. Echt heel mooi, Peet. Je verhaal ontroerde me en blijft me ontroeren.
    Zeker na mijn eigen ervaringen eind vorig jaar. Knap dat je dit zo hebt kunnen opschrijven.
    Fijn dat Georgette op deze manier ook bij je blijft.

  4. Droevig en mooi. Goed stuk Petra!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s