Kaas

Geplaatst op: 16 maart 2010 door Thedo Keizer in Thema: Vies

Kaas is vies.

En niet zo’n beetje vies, nee: kaas is echt Heel Vies.
Dat is geen kwestie van smaak, dat is gewoon zo.
Natuurlijk, er bestaan mensen die van kaas houden. Vrij veel zelfs. Die zetten met genoegen hun tanden in dat gelige, melige, onaangenaam scherpe, niet weg te krijgen stinkende afvalproduct. Dat geeft niet, ieder zijn voorkeur. Het bord Brintapap (hoe dikker hoe beter) dat ik dagelijks verorber wil ook niet iedereen ‘s ochtends voor zijn neus vinden. Maar er zijn grenzen.

Wel eens gezien hoe kaas gemaakt wordt? Van het zure bovenlaagje van melk wordt een wittige schimmel afgeschept en samengeperst. Als de weke substantie stevig genoeg is komt het uit de –vaak ronde- vorm, en mag het enige tijd weken in een bad vol pekel (datzelfde agressieve spul waarmee ze in de winter het ijs van de wegen bijten). Vervolgens krijgt de kaas een etiket, en mag het weken, maanden, soms jaren in een ruftend pakhuis liggen rotten. Echte viespeuken zweren bij de smaak van Oud Belegen, oftewel door-en-door bedorven. Met het angstzweet er vaak nog op.

Vooral Franse varianten kunnen nadrukkelijk naar poep ruiken. Of naar de bruinzwarte smurrie die je onder je teennagels aantreft, niet voor niks tenenkaas genoemd. Dat mensen bereid zijn dat vrijwillig en zonder enige noodzaak in hun mond te stoppen en door te slikken, voor mij is het net zo verwonderlijk als mensen die om Hans Teeuwen kunnen lachen. Vermoedelijk allemaal kaaseters.

Mijn ouders hebben hun best gedaan mij aan de kaas te krijgen. Tevergeefs. Ik heb lang volgehouden dat ik alleen kaas met grote gaten lustte. Ik bedoelde: alleen de gaten. Maar toch moest ik in mijn jeugd lange tijd iedere dag een stukje kaas eten. Met heel veel melk spoelde ik het weg, in angstige afwachting van het walgelijke moment dat het zure brokje kaas weer de omgekeerde weg zou afleggen, op jacht naar mijn smaakpapillen. Het kan me nòg koude rillingen bezorgen.

Als je wat ouder wordt leer je wegen en trucjes om confrontaties met het gevreesde product te vermijden. Maar kaas is een geniepig onderkruipsel: het verstopt zich vaak in producten waar je het niet verwacht. Als gruwelijke dressing op een schijnbaar heerlijke salade. In bedrieglijke aardappelschotels. Als onzichtbaar poeder op aantrekkelijk ogende zoutjes. Ik zette eens bij een buffet hongerig mijn tanden in een loempia. De lekkernij ontpopte zich juichend als cheeseburger. Ik heb uren doorgebracht in het toilet van het betreffende restaurant om die smaak weer weg te spoelen.

Ik ben consequent. Geen kaas. Gewoon niet. In geen enkele variant. Een fotograaf die olijk “Cheese!” roept hoeft bij mij niet te rekenen op een glimlach.
“Kaas” van Willem Elsschot is vast een prachtig boek, maar ik kom niet voorbij die titel. “Echte mannen eten geen kaas” is daarentegen een titel die me wel aanspreekt. De inhoud van het boek weer minder…

Okay, één uitzondering. Pindakaas eet ik dagelijks, en graag.
Maar kaas is vies. Echt.

reacties
  1. Wat een duizelingwekkende afschuwelijke foto…!! Alsof kaas niet lekker is. En Hans Teeuwen niet leuk…??!!
    I bow 4 U Thedo. Echt waar; en niet zozeer voor de column (al is ie goed) maar dit keer nog meer vanwege het feit dat jij dit medium binnen 10 minuten begrijpt, je column kunt uploaden, een foto kunt plaatsen…en dat allemaal met een flair alsof het niets is……
    Ik kluun en strompel voort !!

  2. Laat je nu ook eens helpen, Anita, daar zit een beetje het probleem😉

  3. Geert van den Munckhof zegt:

    Zou die foto ook kunnen werken bij het verhaal van Caroline….

  4. Ow Mán, wat hebben jouw foto’s toch een extreem toegevoegde waarde – gatver!
    En ja Geert, dez zou het ook goed doen bij “Lekker!”
    Bah!

  5. Na je Brinta coluimn op Hyves hier tioch even wat meer Viezigheid:

    Hmm Thedo, friend or foe?
    (Onderaan de links naar betreffende columns)

    De grote overeenkomst tussen je Kaas en je Brinta column is dat ik ze allebei voor de eerste keer vóór het ontbijt poogde te lezen en dat bij bij beide echt niet lukte.
    Ook nu weer laat ik dit loflied bijna ongelezen aan mij voorbijgaan omdat ik de geur van Brinta bij het begin al ruik en mijn maag ervan omdraait😉

    Ik heb zeker de intentie om ‘m strakjes toch echt wel over te lezen, maar ik heb eerst nog wat eigen oprispende herinneringen te verteren.

    De eerste is een lieve, althans met een lief begin. Ik, die nu een zo ongelofelijk rammelend geheugen heb, zie mezelf alsof het gisteren was, aan de hand van mijn opa naar de melkboer lopen, op, wat zal het zijn, hooguit driejarige leeftijd.
    Wij gaan daar onder andere flessen pap kopen, maar gelukkig ben ik mij dat nog niet bewust.

    Ik verheug mij in het gezelschap van mijn allerleifste opa op de kauwgombal die ik zostraks ga krijgen en geniet van de warme hand om de mijne terwijl ik stralend omhoog kijk in zijn lieve gezicht.
    Wat hou ik van die man!
    Niets in mij kan dan nog bevroeden dat ik mij een uur later tegenover een bord warme pap zal bevinden, zittend aan de tafel in het huiskamertje van mijn grootouders. Ik was alweer vergeten dat het ontbijt daar altijd pap met zich meebrengt, zo had ik mij verheugd op het uit logeren gaan. Eigenlijk symbolisch voor hoe ik mezelf mijn leven lang al herinner: De vervelende dingen des levens snel vergetend en de leuke dingen vooraan mijn geheugenbank hebben wachten, totdat ze weer een keer tevoorschijn mogen springen om mij te verleiden tot een optimistische duik in soms akelige valkuilen.

    Wat een baggerzooi die pap. Absoluut woorden van nu, die ik toen niet kende. Ik zie alleen mezelf daar aan tafel zitten met een enorm sip gezichtje, bijna alsof ik buiten mezelf getreden ben van ellende.

    Met geen mogelijkheid kon ik het wegkrijgen, al deed ik mijn best met even proeven, om vervolgens ietwat smekend omhoog te kijken naar mijn oma, die naar ik nu kan zien, dapper haar best deed om niet te glimlachen. Ik kon er nog een schepje suiker overheen krijgen en dan maat beter snel mijn best doen, want een koud bord pap was zo mogelijk nog vreselijker. Volgens mij ben ik daar op de automatische piloot gegaan om de brij weg te werken, want de rest kan ik me niet meer herinneren. het bord was op een gegeven moment leeg genoeg, dat wel.

    Waar het mij via een sprong in de tijd van een jaar of zes brengt, is op een zomerkamp van de Maria Goretti groep, vrouwelijke padvinders of zo iets, waar ik alleen achter een kom dikke champignonnensoep zit. Midden in een weiland, op een lange bank, langs een lange tafel, terwijl ik de rest van de groep vrolijk lachend tussen de bomen zie verdwijnen naar een leuke spelletjesmiddag in het bos.
    Ik mag pas opstaan en mee gaan doen als ik mijn, dan al koude dikkige witte brij met klonten opgegeten heb. Alles in mij protesteert, kokhalzend heb ik tien minuten daarvoor één hap geprobeerd weg te krijgen. k weet nu zeker dat het echt niet gaat gebeuren. Geen haar op mijn hoofd die eraan denkt om hierin overstag te gaan. Met stijf op elkaar geklemde kaken sta ik op terwijl ik de kom wegschuif, richting paardestal loop waar onze slaapzaal is, en mijn tas ga pakken. Want dat was de straf die er op stond: opeten of anders naar huis.

    Ik zat op mijn bedje te wachten tot ik gehaald zou worden en luisterde naar het gekrakeel in de verte. Toen het eenmaal doorgedrongen was dat ik niet zwichtte voor de uitgesproken repressailles. was het hele team in rep en roer, want de ene akela vond dat de sanctie ook echt uitgevoerd moest worden, maar de andere het niet in verhouding vond staan met het gepleegde delict.
    Terwijl er iemand met de witte vlag mijn kant op kwam, stond mijn besluit allang vast. Op naar echte vakantie in plaats van een strafkamp. Naar huis en nooit meer terug naar die of andere goretti meisjes en akela’s met al hun verstikkende regeltjes.

    Brinta: http://bit.ly/aECnuu

  6. Nance zegt:

    Heerlijk…kaas….:-) Iedere week gaat hier een kilo erdoor!

    Nog een erg leuk en goed boek over kaas:
    Wie heeft mijn kaas gepikt?
    😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s