Post Tagged ‘hoop’

Oud nieuws

Geplaatst op: 18 december 2010 door Carolien Geurtsen in /Actueel/, Thema: Oud
Tags:, , , , ,

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik mijn hele leven lang oude mensen vertrouwd heb. Feitelijk ben ik er pas een paar jaar geleden achter gekomen dat dat behoorlijk naïef is. Vooral het horen wat spijteloze oorlogmisdadigers in documentaires vertelden hielp me uit de droom. Later kwam daar ook menig misselijkmakende al of niet religieuze kindermisbruiker bij die voor het voetlicht gesleept werd..

Het was een behoorlijke diepgaande “eyeopener” om die aanname definitief overboord te gooien. Als de inborst “slecht” en verdorven is, of is geworden, dan blijken mensen maar zelden ten goede te veranderen. Waarschijnlijk omdat het wegdringen van zoveel innerlijke lelijkheid door de jaren heen een gewoonte is geworden. Het zal heel wat toewijding vragen om jezelf nog dieper in de ogen en je ziel te durven kijken dan voor de gemiddelde mens al nodig is om van ongewenste gewoontes en patronen af te komen.

Ik blijf het ongelofelijk confronterend vinden waar mensen toe in staat zijn, ook al werk ik al dertig jaar min of meer intensief met ze en ga ik alweer vijftig jaar met ze om.
Ik heb maar mondjesmaat het nieuws van de ongelofelijke kindermisbruiker uit dat kinderdagverblijf tot me kunnen nemen. Dit om mezelf te beschermen in de zin van kunnen blijven functioneren, want er zijn weinig dingen die ik zo moeilijk buiten me kan houden als dit soort nieuws. Wat ik hoorde liet niets aan mijn toch al rijke verbeelding over. Films uitzetten in mijn hoofd is vele malen lastiger dan aan, om het over de bijbehorende gevoelens maar helemaal niet te hebben.

Ik hoorde mezelf van de week zeggen, en sorry voor de dierenbeschermers: “Laat ze dan in Godsnaam geiten nemen zoals ze dat in Italie en andere landen doen”. Ik weet het, afschuwelijke gedachte, maar hij was er.  En ja, ik ben me er van bewust dat ook dat in Nederland gebeurt, met alle dieren die we hier voorradig hebben. Ook riep ik in de keuken uit: “Lang leve de plastic neukpoppen”. Ook geen schoonheidprijs wat betreft intermenselijke contacten, en absoluut triest, maar dat doet verder tenminste geen vlieg kwaad.

Wat schieten we tekort als mensenvolk. Want het kan niet anders dan dat alles wat we wél horen slechts topjes van de ijsbergen zijn die machtmisbruik in allerlei vormen zo illustreren. In de kerk of erbuiten, met of zonder ontvoering, wel of niet verkocht door eigen ouders of een al of niet toevallig voorbijkomende pooier, of zogenaamd vrijwillig omdat je meer over het hoeren ”vak” wil leren: de enormiteit van het fenomeen onmenselijke vrijetijdsbesteding, en/of handel in onmenselijkheid, is gigantisch wijd verbreidt . Dit is – door de stortvloed aan publicaties hierover – een tijd waarin alle moed mij in de schoenen zinkt en ik het echt nodig heb om als tegenwicht veel tot me te nemen aan zogenaamd “goed nieuws” en liefst zo echt en authentiek mogelijk. Klein en subtiel maakt me niet uit, ook niet of het oud of nieuw nieuws is. Dus ja, ik hoor ze heel graag: bemoedigende praatjes. En liefs ook een hoog percentage warme lieve mensen die het, zonder bijbedoelingen, goed voorhebben met mij, met jou en met zichzelf.
Mijn kerstgedachte: “Neem eens wat vaker iemand in je armen.”

Hele goede feestdagen en hartverwarmend Oud en vooral Nieuw

Carolien Geurtsen

Als het leven niet meer lacht…

Geplaatst op: 26 oktober 2010 door Geert van den Munckhof in Dichtsels
Tags:, ,

hij zat heel stilletjes buiten
wist niet goed wat te besluiten
had net gehoord dat het niet had gebaat
nou hield het op, dat was dat
trillend trok hij aan zijn shaggie
als telde hij elk trekkie
grijsgrauw gezicht, bruine ogen wat bang
hopelijk duurt het niet lang

als het leven niet meer lacht
helemaal verslagen, je
maar op één ding wacht
als het leven niet meer lacht
alle dagen, je
bang bent voor de nacht
kijk dan naar boven
laat je beloven
als je d’r bij bent
dat je dan vrij bent
als het leven niet meer lacht
lach dan naar het leven
lach naar wat je wacht

hij zag heel stilletjes buiten
z’n spiegelbeeld in de ruiten
herinneringen van jaren bewaard
raakten ‘m recht in z’n hart

als het leven niet meer lacht
helemaal geslagen, je
niet weet wat je wacht
als het leven niet meer lacht
alle dagen, je
inboet op je kracht
kijk dan naar boven
laat je beloven
als je d’r bij bent
dat je dan vrij bent
als het leven niet meer lacht
lach dan naar het leven
lach naar wat je wacht

Vrije Wil en Valse Hoop

Geplaatst op: 15 augustus 2010 door Carolien Geurtsen in Thema: Vals
Tags:, , , , ,

Als er iemand ooit een expert is geweest in valse hoop koesteren, ben ik het wel.
Jarenlang heb ik God gebeden, of eigenlijk mijn overleden opa aangespoord om toch vooral zó indringend met God te praten dat die er voor zou zorgen dat wij spoorslags terug zouden verhuizen naar Amsterdam, want dan zou alles goed komen. Nou, we verhuisden níet terug en alles kwam helemaal niet goed.

Tegen beter weten in
En toch bleef ik bidden, tegen beter weten in. Zegt nu de volwassene in mij. Want dat was toen geenszins de realiteit, mijn realiteit. Nee, de mijne was dat mijn opa van mij hield, heel veel zelfs en dat hij door zijn overlijden zo extra dicht bij God was dat ik alleen maar moest zorgen dat hij mijn zeer prangende vraag zou horen tussen al die onwijs dringende andere verzoekjes door. Niks valse hoop! Onvervalste echte!
Het zou zeker dertig jaar duren voordat ik überhaupt bekend raakte met het begrip Valse Hoop.
Van Wanhoop en Hopeloosheid wist ik inmiddels zo goed als alles, dat dacht ik in ieder geval te weten.
Eindeloos veel liefdesverdriet en regelmatig diepe gevoelens van verraad, droegen allemaal bij aan mijn kennis als ervaringsdeskundige op het gebied van verloren illusies en de hang naar wat toch leek te hebben kunnen zijn. Ik heb het allemaal doorgrond en bestreden en uiteindelijk de oncontroleerbaarheid van levensprocessen aanvaard, gelukkig zonder in de valkuil van cynisme te vallen.

Valse hoop, inspiratie en onderbuikgevoel
Mijn tantra leraren waren en zijn zeer geïnspireerd door Hamid Ali (H.J. Almaas), een spiritueel leraar en oprichter van “The diamond approach”. Zijn werk bracht mij in contact met het begrip “valse hoop”. Een staat van zijn die onder andere terug te vinden is bij vrouwen die bij een man blijven die hen mishandeld, maar ook bij mannen die in vernederende werkomstandigheden blijven die hun kwaliteiten geen recht doen.Valse Hoop maakt ook dat mensen bijna eindeloos en tevergeefs op verloren liefdes of de jackpot blijven wachten.
Valse hoop is echt ‘tegen beter weten in’. Dat ’beter weten’, onderbuikgevoel of intuïtie, daar willen of kunnen we om allerlei redenen in die situaties niet naar luisteren. Bijna altijd zijn die redenen terug te voeren naar de kindertijd, naar een afhankelijkheidsrelatie met meestal een van de ouders, waarin we dreigden verloren te lopen door gebrek aan liefde in een of andere vorm. Valse hoop wordt geleefd en ervaren door het kindstuk in ons wat niet kan geloven wat het meemaakt, want zo onrechtvaardig kan de wereld, het leven toch niet zijn. Het móet wel beter worden binnenkort want anders wordt het leven ondragelijk onbegrijpelijk.

Als het dan op zijn plek valt…
Ik vond het een fascinerende invalshoek die mij veel gereedschap gaf om een aantal blinde vlekken ten aanzien van mijn leven en mechanismen in mijzelf te doorgronden. Mechanismen waardoor ik altijd maar bleef investeren en soms feitelijk tegen beter weten in bleef hopen op verandering en vooral verbetering.
Optimisme, wat van zichzelf een voortreffelijke en opbouwende eigenschap is, en overal de mogelijkheden en potentie van in doet zien, kan dan verworden tot één grote blinde vlek die weer kan leiden tot zeulen aan dode paarden, te lang in een relatie of werkverband blijven hangen of niet durven doorgaan met leven na een groot verlies of dat nou door overlijden of scheiding is.
Toen ik tenslotte ook met de’ Latifa’ in aanraking kwam, vielen nog meer dingen op hun plek.

Hoop als wakkere aanwezigheid
Ik leerde de Latifa kennen als een ademhalingsmeditatie en naar later bleek, is het een eeuwenoude oefening uit de mystieke traditie van het soefisme die ook wel de weg van de zeven verfijningen wordt genoemd. In de meest eenvoudige vorm sta je regelmatig stil bij jouw verhouding met kwaliteiten als aanvaarding, verlangen, hoop, vertrouwen, overgave, compassie en vrije wil. Waarbij je ook alle schaduwkanten daarvan tegenkomt in jezelf: behoeftigheid, wanhoop, moedeloosheid, controle, verbittering en dwangmatige neigingen.
In de Latifa heb ik Hoop niet leren kennen als een passieve tot niets leidende apathie, maar als een wakkere staat van zijn die ruimte geeft aan mogelijkheden voorbij ons voorstellingsvermogen, voorbij onze verwachtingen. Een kwaliteit die moed geeft in plaats van steelt en tegelijk doet beseffen dat we altijd keuzes hebben, ook de keuze om niet te kiezen.
Zelf heb ik gemerkt dat als ik, ondanks diepe pijn of verdriet, open durf blijven staan (wakker wachten) voor de mogelijkheden van het goede van het leven, en dus ook het goede in de mens, dat ik regelmatig zeer prettig verrast wordt door positieve wendingen in situaties, omstandigheden of mensen. Ook en misschien wel juist in situaties of relaties die voorheen uitzichtloos leken of vastgelopen waren.En dan komt van alles behoorlijk goed.

Perfecte imperfectie
Er zijn vele wegen die naar Rome leiden, en mijn visie is er maar een van. Als je jezelf de discipline oplegt om tenminste regelmatig je gevoelens van onvrede en gevoelens van onvermogen over jezelf of anderen te onderzoeken, alsook je neigingen om te manipuleren – zowel in je affiniteit met slachtofferschap als vervorming/verwording tot dader/dwingeland-, hoe meer ruimte voor autonoom leven dat schept, hoe vrijer je wilskracht wordt. En hoe hoopvoller dat vervolgens stemt ten aanzien van je eigen vermogen om lief te hebben en te genieten van wat er wèl is, ondanks dat wat er níet is. Zonder perfect te hoeven zijn of worden, anders dan wat je al bent: Perfect in je imperfectie!

De eerste keer…

Geplaatst op: 28 april 2010 door Geert van den Munckhof in Thema: De eerste keer
Tags:, ,

Mijn eerste keer was op mijn achttiende. Een beetje gemiddelde leeftijd denk ik maar zeker weten doe ik dat eigenlijk niet. Hoewel, als ik er over nadenk, dan was ik misschien wel vrij jong. Je moeder hoort niet te sterven als je pas achttien bent, toch? Ze stierf op 9 mei, midden in mijn examenperiode. De dag voor Nederlands opstel. En twee dagen voor Wiskunde. Dat vertaalde zich uiteindelijk in respectievelijk een negen en een anderhalf. Op mijn eerste examen zou een jaar later een tweede keer volgen…herkansing was geen optie. Ik zat daar toen niet zo mee. En nu ik dit zo opschrijf zie ik pas de wrange paradox: de dood geeft ook geen herkansingen… Mijn moeder was dood. Bleef dood.

Niet al mijn broers en zussen gingen naar haar kijken. Sommigen wilden de herinnering aan haar niet blootstellen aan het onbekende. Die keuze had alles te maken met het gegeven dat mijn moeder in onze kindertijd vaker opgenomen was in overspannen en psychotische toestand. Elke keer kwam ze dan gelukkig ook weer thuis. Alleen die keer in mei niet… Ze stierf in de inrichting en daar lag ze ook opgebaard. Ik zag op tegen die laatste ontmoeting, maar ben wel gegaan. Het was de eerste keer dat ik een dode zag. Mijn overleden moeder. Een hele vreemde gewaarwording…

Ze lag daar. En er lag een briefje bij. Haar naam stond er op. Dat briefje heb ik als heel dubbel ervaren. Oneindig overbodig en tegelijkertijd zo elementair allesomvattend. Het was er koud. Of misschien was ik dat zelf wel. Ik kan me er verder niet zo veel van herinneren. Ik weet bijvoorbeeld niet wie er naast mij nog meer bij haar was. Ik denk achteraf dat de spanning van het moment me verdoofde. Rouw, nog in de beginfase van ontkenning. Mijn verdriet en pijn, gevangen in een wellicht noodzakelijk maar op dat moment ijzig kil verwerkingsmechanisme. Ze voelde ook koud…

Weer thuis ben ik alleen het bos ingewandeld. Heb ik elke boom toegehuild. Uitgeschreeuwd wat ik niet begreep. En het bos troostte in stilte. De warmte van mei, ze werkte voor mij.

Ik heb het verdriet kunnen delen. Met mijn broers en zussen. Met mijn vader. Met familie.en bekenden. Een paar dagen lang. Heel intens. Thuis. Tijdens de begrafenis. Bij de dienst in de kerk. Waar het licht van de zon door de donkerrode glas-in-lood-ramen naar binnen scheen. Toen we achter haar aan de kerk uitliepen, viel er een roos van haar kist. Die heb ik opgeraapt omdat ik voelde dat die voor mij was. Net zoals de mei-zon in het bos toen voor mij was. En uiteindelijk van iedereen werd. Elk jaar weer opnieuw. Van mei, naar mei, naar mij. Dankzij…die eerste keer!